Λογοτεχνικό Περιβόλι!

Εμφάνιση αναρτήσεων με την ετικέτα ΆΝΘΗ ΣΟΦΙΑΣΠροβολή όλων

"ΤΟ ΚΕΡΙ ΠΟΥ ΕΚΑΙΓΕ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ"

- 11:40 π.μ.

Ένα μικρό κερί στεκόταν πάνω στο τραπέζι και έδινε το φως του σε όλους. Φώτιζε το βιβλίο κάποιου που διάβαζε. Έδινε ζεστασιά σε εκείνον που καθόταν δίπλα του. Έδιωχνε λίγο από το σκοτάδι του δωματίου. Κανείς όμως δεν ρωτούσε πόσο από το κερί είχε απομείνει. Κι εκείνο συνέχιζε να καίει. Έτσι κάνουμε πολλές φορές κι εμείς. Δίνουμε χρόνο, ακούμε, παρηγορούμε, βοηθούμε, χαμογελάμε ακόμη κι όταν μέσα μας έχουμε κουραστεί. Και κάποια στιγμή αναρωτιόμαστε γιατί η ψυχή μας άδειασε. Ξεχνάμε πως ακόμη και το κερί χρειάζεται κάποιον να το…

ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ

- 11:57 π.μ.

Ένα μικρό παράθυρο δεν μπορεί να φωτίσει ολόκληρο ένα σπίτι. Μπορεί όμως να αφήσει μέσα μια αχτίδα. Και καμιά φορά αυτή η αχτίδα είναι αρκετή για να μη νιώθεις πως βρίσκεσαι στο σκοτάδι. Έτσι είναι και οι μικρές χαρές της ζωής. Ένα τηλεφώνημα από έναν αγαπημένο άνθρωπο. Ένα χαμόγελο που ήρθε την κατάλληλη στιγμή. Ένα λουλούδι που άνθισε χωρίς να το περιμένεις. Ένα ήσυχο πρωινό. Μια προσευχή που κατάφερες να ψιθυρίσει ς, ενώ νόμιζες πως δεν είχες πια λόγια. Τα προσπερνάμε πολλές φορές επειδή περιμένουμε κάτι μεγαλύτερο. Περιμένουμε να αλλά…

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ , ΠΟΥ ΑΦΗΣΕ ΜΙΑ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΟΙΧΤΗ.

- 7:05 μ.μ.

Το Βιβλίο που Άφησε μια Σελίδα Ανοιχτή Μερικές φορές κλείνουμε ένα βιβλίο στη μέση μιας ιστορίας και το αφήνουμε για λίγο. Δεν σημαίνει πως τελείωσε η ιστορία. Σημαίνει απλώς πως χρειαζόμαστε χρόνο πριν γυρίσουμε στην επόμενη σελίδα. Έτσι είναι και η ζωή. Υπάρχουν εποχές που προχωρούμε γρήγορα, δημιουργούμε, εργαζόμαστε, ονειρευόμαστε. Και υπάρχουν άλλες που χρειάζεται να σταματήσουμε λίγο. Να πάρουμε ανάσα. Να κοιτάξουμε τον ουρανό. Να ακούσουμε ξανά τη σιωπή της καρδιάς μας. Κάποτε αισθανόμαστε ενοχές επειδή σταματήσαμε. Όμως ακόμη και η …