Το Ζεστό Ψωμί στο Περβάζι
Σ’ ένα μικρό χωριό ζούσε μια γυναίκα που συνήθιζε κάθε πρωί να ψήνει ένα καρβέλι ψωμί. Το σπίτι της μοσχοβολούσε, κι εκείνη, πριν καθίσει στο τραπέζι, άφηνε ένα μικρό κομμάτι στο περβάζι του παραθύρου. Κανείς δεν ήξερε γιατί το έκανε. Κάποιοι νόμιζαν πως ήταν μια παλιά της συνήθεια. Άλλοι δεν έδιναν σημασία. Ένα πρωινό, ένας κουρασμένος ταξιδιώτης πέρασε από το σπίτι της. Είχε περπατήσει πολλές ώρες, ήταν νηστικός και δεν είχε το κουράγιο να ζητήσει βοήθεια. Είδε το ψωμί στο περβάζι, δίστασε για λίγο και τελικά το πήρε. Δεν γνώρισε ποτέ τη…
Το Καλάθι με τις Μικρές Ευλογίες
Μια γυναίκα είχε ένα μικρό καλάθι στην κουζίνα τη ς. Κάθε πρωί το κοιτούσε και ευχόταν να το γεμίσει με κάτι ξεχωριστό . Περίμενε μια μεγάλη χαρά, ένα σπουδαίο νέο, μια ευλογία που θα άλλαζε τη ζωή της. Μα οι μέρες περνούσαν συνηθισμένες και το καλάθι παρέμενε άδειο. Ένα πρωινό, καθώς ετοιμαζόταν να φύγει, παρατήρησε πάνω στο τραπέζι ένα φρεσκοκομμένο λουλούδι . Κάποιος το είχε αφήσει εκεί για εκείνη. Δίπλα υπήρχε ένα σημείωμα με δυο τρυφερές λέξεις. Χαμογέλασε. Την επόμενη ημέρα χάρηκε για το φως που μπήκε από το παράθυρο. Την άλλη, για έν…
ΤΟ ΚΕΝΤΗΜΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ
Μια ηλικιωμένη γυναίκα κεντούσε για χρόνια ένα όμορφο ύφασμα. Κάθε μέρα πρόσθετε λίγες ακόμη κλωστές, άλλοτε με φωτεινά χρώματα κι άλλοτε με πιο σκούρα. Ένα μικρό κορίτσι που την επισκεπτόταν συχνά στεκόταν δίπλα της και παρατηρούσε το έργο. Μια μέρα κοίταξε το κέντημα από την πίσω πλευρά. Είδε κόμπους, κλωστές που διασταυρώνονταν άτακτα και χρώματα που έμοιαζαν να μην ταιριάζουν μεταξύ τους. «Γιαγιά, γιατί είναι τόσο μπερδεμένο;» τη ρώτησε. «Δεν θα μπορούσες να το κάνεις πιο όμορφο;» Η γυναίκα χαμογέλασε και γύρισε το ύφασμα από την καλή…
ΤΟ ΒΑΖΟ ΜΕ ΤΑ ΑΓΡΙΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ
Σ’ ένα σπίτι υπήρχε ένα μεγάλο βάζο από κρύσταλλο . Κάθε τόσο το στόλιζαν με εντυπωσιακά λουλούδια, προσεκτικά διαλεγμένα, με χρώματα που τραβούσαν αμέσως τα βλέμματα. Όλοι τα θαύμαζαν, κι ύστερα, όταν μαραίνονταν, τα αντικαθιστούσαν με άλλα. Μια μέρα, ένα παιδί μπήκε στο σπίτι κρατώντας λίγα μικρά αγριολούλουδα που είχε μαζέψει στην άκρη ενός δρόμου. Δεν ήταν τέλεια. Κάποια είχαν στραβά πέταλα, άλλα ήταν τόσο μικρά που σχεδόν χάνονταν ανάμεσα στα φύλλα τους. Τα έβαλε σ’ ένα απλό γυάλινο ποτήρι και το άφησε στο περβάζι. Το πρωινό φως πέρα…
ΟΤΑΝ Η ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΧΩΡΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ
Υπάρχουν πρωινά που ξυπνάς και νιώθεις πως η ψυχή σου έχει κουραστεί. Έχεις προσπαθήσει, έχεις περιμένει, έχεις προσευχηθεί. Κι όμως, κάποια πράγματα παραμένουν δύσκολα και οι δυνάμεις σου μοιάζουν λιγοστές. Ίσως τότε να σκέφτεσαι πως πρέπει να γίνεις πιο δυνατός, να κρύψεις την κούρασή σου και να συνεχίσεις σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Όμως, η πίστη δεν σημαίνει πως δεν κουράζεσαι ποτέ. Σημαίνει πως ακόμη και μέσα στην κούρασή σου μπορείς να στραφείς π ρος Εκείνον που γνωρίζει τα όριά σου και βλέπει όσα δεν μπορείς να εξηγήσεις με λόγια. Ο…
Το Ρόδι που Δεν Άνοιξε με τη Βία
Σ’ έναν παλιό κήπο, μια ροδιά στεκόταν για καιρό χωρίς να δίνει καρπούς. Ο κηπουρός την πότιζε, φρόντιζε το χώμα της και περίμενε. Κάθε άνοιξη, όμως, τα γειτονικά δέντρα γέμιζαν άνθη, ενώ τα κλαδιά της έμεναν σχεδόν γυμνά. «Ίσως δεν είμαι φτιαγμένη για να καρποφορήσω», έλεγε μέσα της η ροδιά. «Ίσως ο καιρός μου πέρασε» . Μια μέρα, ο κηπουρός στάθηκε μπροστά της και άγγιξε απαλά τον κορμό της. «Μη βιάζεσαι να κρίνεις την ιστορία σου από μια εποχή», της είπε. «Εσύ βλέπεις τα κλαδιά σου· εγώ φροντίζω και τις ρίζες σου». Η ροδιά δεν κατάλαβε α…
Το Κλειδί που Δεν Χρειαζόταν να Κρατάς
Κάποτε, ένας άνθρωπος περπατούσε κάθε μέρα κρατώντας σφιχτά ένα μικρό κλειδί στην παλάμη του. Ήταν το κλειδί ενός σπιτιού που αγαπούσε, ενός σπιτιού που ήθελε να προστατεύσει από κάθε κίνδυνο. Φοβόταν μήπως χαθεί, μήπως κάποιος τού το πάρει, μήπως μια μέρα δεν μπορέσει να επιστρέψει εκεί όπου ένιωθε ασφαλής. Ακόμη και στον ύπνο του το κρατούσε. Κι όταν κουραζόταν, δεν το άφηνε· πίστευε πως, αν χαλάρωνε έστω για λίγο, όλα θα μπορούσαν να χαθούν. Μια μέρα, ένας σοφός άνθρωπος τον ρώτησε: «Παιδί μου, ποιος σου είπε πως πρέπει να κρατάς μόνος σ…
ΤΟ ΑΓΓΕΙΟ ΜΕ ΤΗ ΜΙΚΡΗ ΡΩΓΜΗ
Μια φορά κι έναν καιρό, σ’ έναν ήσυχο κήπο, υπήρχε ένα πήλινο αγγείο με μια μικρή ρωγμή. Κάθε πρωί ο κηπουρός το γέμιζε με νερό και το μετέφερε για να ποτίσει τα λουλούδια. Όμως, ώσπου να φτάσει στον κήπο, ένα μέρος από το νερό είχε χαθεί. Το αγγείο ντρεπόταν για την ατέλειά του. «Δεν αξίζω όσο τα άλλα», σκεφτόταν. «Εκείνα κρατούν όλο το νερό τους, ενώ εγώ αφήνω πάντα κάτι να χάνεται». Μια μέρα, ο κηπουρός τού είπε τρυφερά: «Έχεις προσέξει τα λουλούδια που φυτρώνουν στο μονοπάτι από τη δική σου πλευρά; Το νερό που χάνεις τα ποτίζει κάθε μέρα…
Η ΠΟΡΤΑ ΠΟΥ ΕΚΛΕΙΣΕ
Στο τέλος ενός παλιού μονοπατιού υπήρχε μια ξύλινη πόρτα. Ένας άνθρωπος έφτασε μπροστά της ύστερα από έναν μακρύ δρόμο. Είχε περπατήσει πολύ και πίστευε πως πίσω από εκείνη την πόρτα βρισκόταν αυτό που περίμενε. Έβαλε το χέρι στο πόμολο. Δεν άνοιξε. Προσπάθησε ξανά. Τίποτα. Έσπρωξε δυνατά, μα η πόρτα έμεινε κλειστή. Κάθισε απογοητευμένος στο χώμα και σκέφτηκε: «Τόσο δρόμο για να φτάσω εδώ… και τώρα όλα τελείωσαν». Ύστερα, καθώς έμενε σιωπηλός, άκουσε πίσω του έναν απαλό ήχο. Γύρισε. Λίγα μέτρα πιο πέρα, ανάμεσα στα δέντρα, υπήρχε ένα μικρό μ…
Η ΠΕΤΡΑ ΣΤΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ
Σ' ένα στενό μονοπάτι του κήπου υπήρχε μια μεγάλη πέτρα. Όποιος περνούσε από εκεί σκόνταφτε πάνω της. Άλλος θύμωνε, άλλος παραπονιόταν κι άλλος γύριζε πίσω. Ένας ηλικιωμένος όμως, κάθε φορά που συναντούσε την πέτρα, στεκόταν για λίγο και την κοιτούσε. Μια μέρα κάποιος τον ρώτησε: «Γιατί δεν την απομακρύνεις;» Εκείνος χαμογέλασε. «Ίσως», είπε, «δεν βρέθηκε εδώ για να με σταματήσει. Ίσως πρέπει να μάθω πώς να την περάσω.» Και πράγματι, με τον καιρό, η πέτρα έγινε για εκείνον ένα σκαλοπάτι. Πάνω της πάτησε για να φτάσει στο χαμηλό κλαδί εν…
ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΠΟΥ ΛΥΓΙΖΕ ΣΤΟΝ ΆΝΕΜΟ
Στην άκρη ενός λόφου στεκόταν ένα παλιό δέντρο. Είχε μεγαλώσει μέσα σε δυνατούς ανέμους. Κάθε χειμώνα τα κλαδιά του λύγιζαν, τα φύλλα του σκορπίζονταν και κάποτε ολόκληρος ο κορμός του έμοιαζε έτοιμος να παραδοθεί. Δίπλα του υπήρχε ένα νεότερο δέντρο. Ήταν ί σιο, δυνατό και περήφανο. «Κοίτα εμένα», έλεγε. «Δεν λυγίζω ποτέ.» Και πράγματι, στεκόταν αγέρωχο απέναντι στον άνεμο. Ώσπου ήρθε μια μεγάλη καταιγίδα. Ο άνεμος δυνάμωσε. Τα σύννεφα σκοτείνιασαν τον ουρανό. Τ ο παλιό δέντρο λύγισε σχεδόν μέχρι το χώμα. Το νεότερο όμως προσπάθησε να μείν…
Ο ΚΗΠΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΦΑΙΝΟΤΑΝ
Ένας άνθρωπος φύτεψε έναν μικρό κήπο στην άκρη του σπιτιού του. Έσκαψε το χώμα, έβαλε τους σπόρους και τους σκέπασε προσεκτικά. Ύστερα περίμενε. Πέρασαν μέρες και δεν φάνηκε τίποτα. Έριξε νερό. Περίμενε κι άλλο. Κοίταξε ξανά το χώμα. Τίποτα. Κάποια στιγμή απογοητεύτηκε και σκέφτηκε πως ίσως οι σπόροι είχαν χαθεί. Μα κάτω από το χώμα, εκεί όπου τα μάτια του δεν μπορούσαν να φτάσουν, η ζωή είχε ήδη αρχίσει. Οι ρίζες άνοιγαν δρόμο. Ο σπόρος έσπαγε σιγά σιγά. Κάτι καινούργιο γεννιόταν μέσα στο σκοτάδι. Και ύστερα, ένα πρωινό, ένα μικρό πράσινο β…
Πατήστε την εικόνα
Social Plugin