Στην άκρη ενός παλιού δρόμου υπήρχε ένα μικρό πέτρινο πηγάδι. Δεν ήταν όμορφο. Ο χρόνος είχε αφήσει πάνω στις πέτρες του σημάδια, τα χόρτα είχαν μεγαλώσει γύρω του και κανείς σχεδόν δεν το πρόσεχε πια. Κι όμως, κάθε φορά που κάποιος διψούσε, το πηγάδι ήταν εκεί. Έδινε νερό χωρίς να ρωτά ποιος ήρθε. Στον κουρασμένο ταξιδιώτη. Στον περαστικό. Στο παιδί που έτρεχε να ξεδιψάσει. Ακόμη και σ' εκείνον που έφευγε χωρίς να γυρίσει να πει ένα «ευχαριστώ». Το πηγάδι δεν παραπονέθηκε ποτέ. Δεν είπε: «Κανείς δεν με θυμάται.» «Κανείς δεν βλέπει πόσο…
Υπάρχει μια βαθιά, αδιαμφισβήτητη αλήθεια στην ανθρώπινη ύπαρξη: δεν έχουμε ανάγκη απλώς από μια ηθική βελτίωση, αλλά από μια ριζική συμφιλίωση με τον Πλάστη μας. Η αμαρτία ύψωσε ένα τείχος ανάμεσα σε εμάς και τον Θεό, όμως Η Αγάπη δεν μας άφησε αβοήθητους. Ο Ουράνιος Πατέρας προσέφερε τον μονογενή Του Υιό, τον Ιησού Χριστό, που παρέδωσε τη ζωή Του επάνω στον Σταυρό για τη δική μας λύτρωση. Ο Σταυρός είναι το ιερό θυσιαστήριο όπου φανερώθηκε σε όλο της το μεγαλείο η θεία δικαιοσύνη και η άμετρη αγάπη. Εκεί, ο Χριστός προσέφερε τον Εαυτό Του …
Εκείνο το απομεσήμερο, ο ουρανός πάνω από τον Γολγοθά βάρυνε σαν πέτρινος μανδύας. Τρία σώματα μάτωναν , τρεις καρδιές σφάζονταν κάτω από τον ίδιο, αμίλητο ήλιο. Κι όμως, πάνω στον ίδιο βράχο, γράφονταν τρεις εντελώς διαφορετικές πεπρωμένες πορείες. Στον πρώτο σταυρό, η οδύνη έγινε δηλητήριο και θυμός : «Εάν είσαι ο Χριστός, σώσε τον εαυτό σου και εμάς!» Δεν γύρευε τον Θεό· γύρευε απλώς την απαλλαγή. Δεν αναζητούσε μια ιερή συνάντηση, αλλά μια βολική διαφυγή . Στον δεύτερο σταυρό , η ίδια ακριβώς αγωνία, τα ίδια σιδερένια καρφιά, η ίδια ε…
«Και όχι μονάχα τούτο, αλλά και καυχώμαστε στις θλίψεις· γνωρίζοντας ότι η θλίψη εργάζεται υπομονή, η δε υπομονή δοκιμή, η δε δοκιμή ελπίδα.» Ρωμαίους 5:3-4 Δεν είναι εύκολο να δεχτούμε πως ακόμη και οι θλίψεις μπορούν να έχουν έναν σκοπό στη ζωή μας. Όταν περνάμε δυσκολίες, συνήθως ρωτάμε: «Γιατί, Θεέ μου; Πότε θα τελειώσει;» Ο Λόγος του Θεού όμως μάς δείχνει κάτι βαθύτερο. Η θλίψη, όταν την περνάμε μαζί με τον Θεό, μπορεί να γίνει εργαστήρι χαρακτήρα. Η δοκιμασία καλλιεργεί υπομονή. Η υπομονή φανερώνει τι υπάρχει πραγματικά μέσα μας και μ…
Υπάρχουν άνθρωποι που περιμένουν λίγο. Και υπάρχουν κι εκείνοι που περιμένουν χρόνια. Ο Χαλέβ ανήκει στους δεύτερους. Κάποτε, όταν ήταν ακόμη νέος, στάθηκε μαζί με άλλους άνδρες στην άκρη μιας γης που ο Θεός είχε υποσχεθεί στον λαό Του. Είδε τα βουνά της. Είδε τους καρπούς της. Είδε την ομορφιά της. Μα είδε και τους γίγαντες. Οι περισσότεροι κοίταξαν τους γίγαντες και φοβήθηκαν. Ο Χαλέβ όμως κοίταξε τον Θεό και πίστεψε. Δεν είπε πως οι δυσκολίες ήταν μικρές. Δεν είπε πως οι εχθροί δεν ήταν δυνατοί. Είπε, στην ουσία, πως ο Θεός ήταν μεγαλύτερ…
«Και ο Κύριος είπε στον Ιησού του Ναυή: Μη φοβηθείς ούτε να δειλιάσεις· πάρε μαζί σου όλους τους άνδρες του πολέμου και σήκω, ανέβα στη Γαι· δες, εγώ παρέδωσα στο χέρι σου τον βασιλιά της Γαι, τον λαό του, την πόλη του και τη γη του.» Ιησούς του Ναυή 8:1 Υπάρχουν ήττες που μας πληγώνουν βαθιά. Υπάρχουν στιγμές που κοιτάζουμε πίσω και ευχόμαστε να μπορούσαμε να γυρίσουμε τον χρόνο πίσω, να πάρουμε μια διαφορετική απόφαση, να ακούσουμε μια διαφορετική φωνή, να εμπιστευτούμε περισσότερο τον Θεό. Όμως η αποτυχία δεν είναι πάντοτε το τέλος της ι…
Αν και η φράση «Ο Θεός είναι ο κατ’ εξοχήν ιατρός» δεν απαντάται αυτούσια στις σελίδες της Αγίας Γραφής, εκφράζει μια από τις βαθύτερες αλήθειες της πίστης. Στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού, η ανθρωπότητα συνάντησε όχι απλώς έναν θεραπευτή των σωματικών πόνων, αλλά τον μοναδικό Ιατρό που αγγίζει την ρίζα κάθε ανθρώπινης δοκιμασίας. Όπως ο Ίδιος διακήρυξε: «Δεν έχουν ανάγκη από γιατρό αυτοί που είναι υγιείς, αλλά αυτοί που υποφέρουν» (Λουκ. 5:31). Ο Θεός γνωρίζει την αρχιτεκτονική της ύπαρξής μας —κάθε κύτταρο, κάθε κρυφό στεναγμό. Η θεραπευτι…
Στο επίκεντρο της χριστιανικής πίστης δεσπόζει η μορφή του Ιησού. Το πέρασμά Του από τη γη, αν και σύντομο σαν αστραπή, χάραξε ανεξίτηλα την πορεία της ανθρωπότητας, τέμνοντας τον χρόνο στα δύο: στο πριν και το μετά τη γέννησή Του. Δάσκαλος και συνοδοιπόρος, ο Ιησούς περιπλανήθηκε από πόλη σε πόλη, κομίζοντας το χαρμόσυνο μήνυμα της Βασιλείας του Θεού. Με λόγο παραμυθητικό και έργα θαυμαστά, φανέρωσε το ανέσπερο φως της θείας αγάπης. Σκοπός της διακονίας Του δεν ήταν άλλος από την επούλωση των τραυμάτων και τη γέφυρωση του χάσματος ανάμεσα σ…
«Ισχύς μου και ύμνησίς μου ο Κύριος, και εγένετό μοι εις σωτηρίαν.» Ψαλμός 118:14 Υπάρχουν ημέρες που αισθανόμαστε πως οι δυνάμεις μας λιγοστεύουν. Οι δρόμοι μοιάζουν δύσκολοι, η καρδιά κουράζεται και κάποτε αναρωτιόμαστε πόσο ακόμη θα μπορέσουμε να προχωρήσουμε. Κι όμως, ο Ψαλμωδός μάς θυμίζει κάτι βαθύτερο: Η δύναμή μας δεν χρειάζεται να βρίσκεται πάντοτε μέσα μας. Υπάρχει ένας Κύριος που γίνεται δύναμη όταν εμείς λυγίζουμε. Γίνεται τραγούδι όταν η καρδιά μας δεν βρίσκει λόγια. Γίνεται ελπίδα όταν μπροστά μας όλα μοιάζουν σκοτεινά. Δεν χρ…
Κάποτε, σε ένα μικρό χωριό, ζούσε ένας άνθρωπος που είχε ένα όμορφο σπίτι στην άκρη του δρόμου. Δεν ήταν μεγάλο. Δεν είχε πλούσια έπιπλα ούτε πολύτιμα πράγματα. Είχε όμως μια ανοιχτή πόρτα. Κάθε πρωί ο άνθρωπος φρόντιζε το σπίτι του, τακτοποιούσε την αυλή, πότιζε τα λουλούδια και άναβε ένα μικρό φανάρι δίπλα στην είσοδο. Κάποιοι χωριανοί τον κορόιδευαν. — Γιατί τα κάνεις όλα αυτά; — Ποιος θα έρθει; Εκείνος χαμογελούσε. — Δεν ξέρω ποιος θα έρθει. Ξέρω μόνο πως θέλω, όταν έρθει, να βρει την πόρτα ανοιχτή. Μια μέρα πέρασε από…
Social Plugin