Υπάρχουν αλήθειες που ξεβολεύουν, ακριβώς επειδή αγγίζουν όσα θεωρούμε πιο αυτονόητα. Μια από αυτές είναι πως η ανθρώπινη καλοσύνη και η ηθική συνέπεια, όσο όμορφες κι αν φαίνονται, δεν μπορούν από μόνες τους να σταθούν στη θέση του Σωτήρα. Ο αντίπαλος δεν έχει ανάγκη να σε σπρώξει αναγκαστικά στον κατήφορο της κακίας αν καταφέρει να σε πείσει ότι δεν χρειάζεσαι τον Χριστό . Δεν τον ενοχλεί τόσο η ευγένεια, η προσφορά ή η κοινωνική εκτίμηση όσο το να μη γονατίσει η καρδιά στον Ιησού. Εκεί κρύβεται η λεπτή πλάνη: να ταυτίσουμε την ηθική με…
«Kαι ποιος από σας, μεριμνώντας, μπορεί να προσθέσει έναν πήχη στο ανάστημά του; Aν, λοιπόν, εσείς δεν μπορείτε ούτε το ελάχιστο, για τα υπόλοιπα γιατί μεριμνάτε;» — Κατά Λουκάν 12:25–26 Επιμελείται και γράφει η Ρένα Τζωράκη © Σύντομη Ανάλυση Α κόμα και όταν έχουμε πίστη και εμπιστοσύνη στον Θεό , η ανησυχία συχνά συμπεριφέρεται σαν ένας επίμονος, απρόσκλητος επισκέπτης. Ξυπνάει μαζί μας το πρωί, κάθεται στο τραπέζι μας και μας ακολουθεί στη δουλειά, ψιθυρίζοντας αδιάκοπα σενάρια καταστροφής : «Κι αν αποτύχω; Κι αν αρρωστήσω; Κι αν χαλάσε…
Ένας άνθρωπος ανέβαινε ένα ψηλό βουνό . Είχε ξεκινήσει με ενθουσιασμό , μα όσο περνούσε η ώρα τόσο περισσότερο κουραζόταν. Κάποια στιγμή έφτασε μπροστά σε μια απότομη πλαγιά, όπου υπήρχαν λίγα πέτρινα σκαλοπάτια. Τα κοίταξε και απογοητεύτηκε. «Δεν θα τα καταφέρω», είπε. «Είναι πολλά όσα έχω ακόμη μπροστά μου». Ένας οδοιπόρος που κατέβαινε από την κορυφή τον πλησίασε και τον ρώτησε: «Ποιο είναι το δυσκολότερο σκαλοπάτι;» «Το τελευταίο» , απάντησε εκείνος. «Γιατί δεν ξέρω αν θα έχω δύναμη να φτάσω ως εκεί». Ο οδοιπόρος χαμογέλασε: «Μην προσπαθ…
Μέρος πρώτο — Δεν είσαι μόνος στις μάχες σου «Ο Κύριος ο Θεός σου… έχει πολεμήσει για σένα». 📖 Ιησούς του Ναυή 23:3 Μία από τις μεγαλύτερες παρηγοριές της πίστης μας είναι η υπόσχεση ότι ο Θεός δεν μας εγκαταλείπει στις δυσκολίες. Ο Λόγος Του μάς διαβεβαιώνει: «Δεν θα σε αφήσω ποτέ ούτε θα σε εγκαταλείψω» (Εβραίους 13:5). Αυτό σημαίνει πως, ακόμη κι όταν οι περιστάσεις μοιάζουν δύσκολες και οι δυνάμεις μας λιγοστεύουν, δεν είμαστε μόνοι. Ο Θεός είναι ο βοηθός μας, Εκείνος που μας στηρίζει, μας ενδυναμώνει και ενεργεί σύμφωνα με το θέλημά Τ…
«Δεν σε προστάζω εγώ; Γίνε ισχυρός και ανδρείος· να μη φοβηθείς ούτε να δειλιάσεις· επειδή, μαζί σου είναι ο Κύριος ο Θεός σου, όπου κι αν πας». Ιησούς του Ναυή 1:9 Έχεις συναντήσει ανθρώπους που αγωνίζονται με θάρρος στην καθημερινότητά τους; Δεν μιλώ για ήρωες των κόμικς ή των θρύλων, αλλά για ανθρώπους σαν κι εσένα, που παλεύουν με τις δυσκολίες της ζωής. Ένας νέος με το κοστούμι του, που αναζητά επίμονα μια εργασία και δεν εγκαταλείπει την ελπίδα του, είναι ένας πραγματικός μαχητής. Η μάχη του δεν δίνεται σε πεδίο πολέμου με σπαθιά και…
Όταν η ζωή κλονίζεται ή ανησυχείς για το αύριο, το πιο δυνατό βήμα που μπορείς να κάνεις είναι να γονατίσεις στην προσευχή . Η προσευχή δεν είναι το τελευταίο καταφύγιο στο οποίο στηριζόμαστε — είναι η αφετηρία με την οποία ξεκινάμε. Ο Ιάκωβος μας υπενθυμίζει: «Πολλά ωφελεί η αποτελεσματική και ένθερμη προσευχή του δικαίου». (Ιάκωβος 5:16) Η λέξη «ένθερμη» σημαίνει σταθερή, συνεπής, φλεγόμενη από πίστη. Είναι η προσευχή που δεν λυγίζει επειδή οι καταστάσεις δεν αλλάζουν από τη μια μέρα στην άλλη. Ο Ιάκωβος δεν μιλάει για τέλειους ανθρώπους…
Επιμελείται και γράφει η Ρένα Τζωράκη © «Ο Κύριος είναι δύναμίς μου και ασπίς μου· επ’ αυτόν ήλπισεν η καρδία μου, και εβοηθήθην· διά τούτο ηγαλλίασεν η καρδία μου, και με τας ωδάς μου θέλω υμνεί αυτόν.» Ψαλμός 28:7 Μετάφραση: O Kύριoς είναι δύναμή μoυ, και ασπίδα μoυ· σ’ αυτόν έλπισε η καρδιά μoυ, και βoηθήθηκα· γι’ αυτό, αγαλλίασε η καρδιά μoυ, και με τις ωδές μoυ θα τoν υμνώ. Ψαλμός 28:7 ΜΙΑ ΣΚΕΨΗ ΓΙΑ ΣΗΜΕΡΑ Υπάρχουν στιγμές που η καρδιά κουράζεται να περιμένει και αναρωτιέται από πού θα έρθει η βοήθει …
Όταν ο πόνος του σήμερα συναντά την αιώνια δόξα του Θεού «Επειδή, θεωρώ ότι τα παθήματα του παρόντος καιρού δεν είναι άξια να συγκριθούν με τη δόξα που πρόκειται να αποκαλυφθεί σε μας». 📖 Ρωμαίους 8:18 ΜΙΑ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΠΟΥ ΑΛΛΑΖΕΙ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΠΟΥ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΤΗ ΖΩΗ Ο Νικ Βούιτσιτς γεννήθηκε χωρίς χέρια και πόδια. Θα μπορούσε να είχε επιτρέψει στις σωματικές του δυσκολίες να καθορίσουν ολόκληρη τη ζωή του. Θα μπορούσε να είχε παραδοθεί στην απογοήτευση και στην αυτολύπηση, εστιάζοντας αποκλειστικά σε όσα δεν μπορούσε να κάνει. Όμως, καθώς μεγάλωνε, …
«Βέβαια, οι δίκαιοι θα δοξολογούν το όνομά σου· οι ευθείς θα κατοικούν μπροστά στο πρόσωπό σου». Ψαλμός 140:13 Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΚΑΙ Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ Ένας γενναίος πολεμιστής ετοιμαζόταν για μια δύσκολη μάχη. Δεν επρόκειτο για μια φυσική σύγκρουση, αλλά για έναν αγώνα ενάντια στις εσωτερικές του σκιές, στις αμφιβολίες και στους φόβους του. Η καρδιά του ήταν γεμάτη αγωνία, καθώς φοβόταν την αποτυχία και το άγνωστο. Μέρα με τη μέρα πάλευε, έπεφτε, αλλά σηκωνόταν ξανά. Κάποια στιγμή, όμως, θυμήθηκε μια υπόσχεση που κρατούσε ζωντανή μέσα τ…
Επιμελείται και γράφει η Ρένα Τζωράκη © «Ο λόγος ούτω θέλει είσθαι ο λόγος μου ο εξερχόμενος εκ του στόματός μου· δεν θέλει επιστρέψει εις εμέ κενός, αλλά θέλει εκτελέσει το θέλημά μου, και θέλει ευοδωθεί εις εκείνο διά το οποίον απέστειλα αυτόν.» — Ησαΐας 55:11 Μετάφραση: "έτσι θα είναι και o λόγoς μoυ, πoυ βγαίνει από τo στόμα μoυ· δεν θα γυρίσει σε μένα αδειανός, αλλά θα εκτελέσει τo θέλημά μoυ, και θα ευoδωθεί σε ό,τι τoν απoστέλλω." Ησαΐας 55:11 🌿 ΜΙΑ ΣΚΕΨΗ ΓΙΑ ΣΗΜΕΡΑ Πόσες φορές ένας λόγος του Θεού έχει αγγίξει την καρδιά μας,…
«Κράτα τα όλα επίγεια με χαλαρό χέρι.» — Τσαρλς Χ. Σπέρτζο Επιμελείται και γράφει η Ρένα Τζωράκη © Καθώς η σημερινή ημέρα κυλά, το βαθύ αυτό στοχαστικό απόφθεγμα του Τσαρλς Χ. Σπέρτζον αγγίζει τις πιο ευαίσθητες χορδές της ύπαρξιστικής μας πορείας, θυμίζοντάς μας πως τα δεσμά με τα υλικά και τα εγκόσμια πράγματα γίνονται συχνά οι αόρατες άγκυρες που βαραίνουν την ψυχή . Σαν ταξιδιώτες που διασχίζουν έναν τόπο ξένο, καλούμαστε να κρατάμε τα δώρα και τους θησαυρούς της γης με απαλό και ελεύθερο χέρι , έτοιμοι να τα αφήσουμε να κυλήσουν χωρίς …
Ο ΧΡΟΝΟΣ ΔΕΝ ΠΕΡΝΑ. ΜΑΣ ΔΙΑΣΧΙΖΕΙ. Επιμελείται και γράφει η Ρένα Τζωράκη © Υπάρχει μια παράξενη παρεξήγηση ανάμεσα στον άνθρωπο και τον χρόνο. Ο άνθρωπος πιστεύει πως εκείνος προχωρά, πως αφήνει πίσω του τις ημέρες σαν μικρές πέτρες σε έναν ατελείωτο δρόμο. Μα ίσως συμβαίνει το αντίθετο. Ίσως είναι ο χρόνος που περνά μέσα από τον άνθρωπο, που τον κατοικεί, τον μεταμορφώνει και, χωρίς να ζητήσει την άδειά του, αλλάζει τη γεωγραφία της ψυχής του. Δεν τον ακούμε όταν έρχεται. Δεν έχει βήματα, δεν χτυπά την πόρτα, δεν αναγγέλλει τις μετακινήσεις …
Social Plugin