Υπάρχουν άνθρωποι που γεννήθηκαν με μια καρδιά τόσο ευαίσθητη, ώστε να αισθάνονται τον πόνο των άλλων σαν δικό τους.
Ο Ιερεμίας ήταν ένας από αυτούς.
Δεν ήταν ο άνθρωπος που στεκόταν μακριά από τον πόνο και μιλούσε γι’ αυτόν.
Μπήκε μέσα του.
Τον κουβάλησε.
Τον έκλαψε.
Και πολλές φορές λύγισε κάτω από το βάρος του.
Όταν ο Θεός τον κάλεσε, ο Ιερεμίας ήταν ακόμη νέος.
Ίσως περίμενε πως θα μπορούσε να αρνηθεί.
«Α, Κύριε Θεέ! Δεν ξέρω να μιλώ, γιατί είμαι παιδί», είπε.
Και ο Θεός τού απάντησε πως δεν έπρεπε να φοβάται, γιατί Εκείνος θα ήταν μαζί του.
Δεν του υποσχέθηκε έναν εύκολο δρόμο.
Του υποσχέθηκε την παρουσία Του.
Και αυτή θα ήταν η δύναμη του Ιερεμία σε όλη του τη ζωή.
Ένας άνθρωπος που δεν ήθελε να πονά
Ο Ιερεμίας είχε ένα δύσκολο έργο.
Έπρεπε να μιλήσει σε έναν λαό που είχε απομακρυνθεί από τον Θεό.
Έπρεπε να πει λόγια που κανείς δεν ήθελε να ακούσει.
Να προειδοποιήσει.
Να ελέγξει.
Να καλέσει σε επιστροφή.
Και δεν ήταν εύκολο.
Γιατί ο Ιερεμίας δεν ήταν σκληρός άνθρωπος.
Ήταν ευαίσθητος.
Όταν έβλεπε την πνευματική κατάσταση του λαού του, δεν χαιρόταν που είχε δίκιο.
Έκλαιγε.
Έβλεπε μπροστά του ανθρώπους που πήγαιναν προς την καταστροφή και η καρδιά του πονούσε.
Κι αυτό είναι κάτι που συχνά ξεχνάμε:
Ο άνθρωπος του Θεού δεν είναι εκείνος που χαίρεται όταν ο άλλος πέφτει.
Είναι εκείνος που πονά όταν ο άλλος χάνεται.
Όταν κανείς δεν θέλει να σε ακούσει
Ο Ιερεμίας μιλούσε.
Και οι άνθρωποι δεν άκουγαν.
Μιλούσε ξανά.
Και τον απέρριπταν.
Τον κορόιδευαν.
Τον απειλούσαν.
Κάποια στιγμή τον έβαλαν ακόμη και σε λάκκο γεμάτο λάσπη.
Κι όμως συνέχιζε.
Πόσο δύσκολο είναι να προσπαθείς για κάτι και να μη βλέπεις αποτέλεσμα.
Να λες μια καλή κουβέντα και να πέφτει στο κενό.
Να προσεύχεσαι για κάποιον και να μην αλλάζει τίποτα.
Να προσπαθείς να κρατήσεις αναμμένο ένα μικρό φως και να φυσά γύρω σου δυνατός άνεμος.
Ο Ιερεμίας γνώρισε αυτή την κούραση.
Και κάποια στιγμή δεν άντεξε.
Δεν έκρυψε από τον Θεό την απογοήτευσή του.
Του μίλησε όπως μιλά ένας πληγωμένος άνθρωπος σε Εκείνον που εμπιστεύεται.
Και αυτή ίσως είναι μία από τις πιο όμορφες πλευρές της ζωής του:
Ο Ιερεμίας δεν φοβήθηκε να είναι ειλικρινής μπροστά στον Θεό.
Η φωτιά που δεν έσβηνε
Υπήρξε στιγμή που ο Ιερεμίας σκέφτηκε να σταματήσει.
Να μη μιλήσει ξανά στο όνομα του Θεού.
Να κλείσει μέσα του όσα είχε να πει.
Μα τότε συνέβη κάτι παράξενο.
Ο Λόγος του Θεού μέσα του ήταν σαν φωτιά.
Προσπάθησε να τον κρατήσει κλεισμένο.
Δεν μπόρεσε.
Γιατί υπάρχουν πράγματα που, όταν τα έχει φυτέψει ο Θεός βαθιά μέσα στην ψυχή, δεν μπορούν εύκολα να σβήσουν.
Μπορεί να κουραστείς.
Μπορεί να πεις «δεν μπορώ άλλο».
Μπορεί να καθίσεις μόνος και να κλάψεις.
Αλλά κάτι μέσα σου εξακολουθεί να ψιθυρίζει:
«Συνέχισε.»
Όχι επειδή είσαι δυνατός.
Αλλά επειδή υπάρχει ακόμη μέσα σου μια φωτιά που δεν άφησε ο Θεός να σβήσει.
Τα δάκρυα του Ιερεμία
Ο Ιερεμίας έμεινε στην ιστορία και ως ο άνθρωπος του κλάματος.
Και ίσως αυτό να είναι πιο όμορφο απ’ όσο νομίζουμε.
Γιατί ο κόσμος συχνά μας μαθαίνει να κρύβουμε τα δάκρυά μας.
Να είμαστε δυνατοί.
Να μη λυγίζουμε.
Να μη δείχνουμε πόσο μας πονά κάτι.
Ο Ιερεμίας όμως δεν ντράπηκε για την ευαισθησία του.
Έκλαψε για την Ιερουσαλήμ.
Έκλαψε για τον λαό.
Έκλαψε για την αμαρτία.
Έκλαψε για όσα έρχονταν.
Και μέσα στα δάκρυά του υπάρχει κάτι που αξίζει να κρατήσουμε:
Τα δάκρυα δεν είναι πάντα σημάδι αδυναμίας.
Μερικές φορές είναι σημάδι πως η καρδιά μας δεν έχει ακόμη πάψει να αγαπά.
Ο άνθρωπος που δεν αισθάνεται τίποτα μπορεί να μη δακρύζει.
Ο άνθρωπος όμως που αγαπά βαθιά, πονά βαθιά.
Κι ο Ιερεμίας αγαπούσε τον λαό του τόσο, ώστε ο πόνος του έγινε προσευχή.
Κι όμως, μέσα στα ερείπια...
Η ζωή του Ιερεμία δεν είχε μόνο προειδοποιήσεις.
Είχε και ελπίδα.
Μέσα σε μια εποχή που όλα έμοιαζαν να καταρρέουν, ο Θεός τού έδωσε λόγια που ακόμη και σήμερα μοιάζουν σαν αχτίδα φωτός μέσα σε μια σκοτεινή νύχτα:
«Διότι εγώ γνωρίζω τα σχέδια τα οποία σκέπτομαι για σας... σχέδια ειρήνης και όχι κακού, για να σας δώσω μέλλον και ελπίδα.»
Μέλλον.
Και ελπίδα.
Τι παράξενο να μιλά κάποιος για ελπίδα την ώρα που γύρω του υπάρχουν ερείπια.
Κι όμως, αυτό κάνει η πίστη.
Δεν αρνείται τα ερείπια.
Βλέπει πέρα από αυτά.
Ο Ιερεμίας έμαθε πως ο Θεός μπορεί να μιλά για αύριο ακόμη κι όταν το σήμερα μοιάζει χαμένο.
Ο άνθρωπος που έμεινε
Ο Ιερεμίας δεν είδε όλα όσα θα ήθελε να δει.
Δεν έζησε μια ζωή γεμάτη εύκολες νίκες.
Δεν είδε πάντοτε καρπούς από τα λόγια του.
Δεν έγινε αγαπητός επειδή είπε αυτά που οι άνθρωποι ήθελαν να ακούσουν.
Έμεινε όμως.
Κι αυτό έχει μεγάλη αξία.
Γιατί υπάρχουν στιγμές που η μεγαλύτερη νίκη μας δεν είναι να αλλάξουμε τα πάντα.
Είναι απλώς να μην εγκαταλείψουμε.
Να σηκωθούμε το επόμενο πρωί.
Να κάνουμε άλλη μία προσευχή.
Να πούμε άλλη μία καλή κουβέντα.
Να κρατήσουμε λίγο ακόμη την ελπίδα.
Να συνεχίσουμε, ακόμη κι όταν δεν βλέπουμε τον καρπό.
Ο Ιερεμίας μας θυμίζει πως ο Θεός δεν μετρά τη ζωή μας μόνο με όσα είδαμε να ολοκληρώνονται.
Μερικές φορές η πίστη βρίσκεται ακριβώς εκεί:
Στο να φυτεύεις, χωρίς να ξέρεις αν θα προλάβεις να δεις το λουλούδι.
Τι αφήνει ο Ιερεμίας στην καρδιά μας;
Ο Ιερεμίας αφήνει μια μεγάλη παρηγοριά σε όλους εκείνους που έχουν κουραστεί.
Σε εκείνον που προσεύχεται και περιμένει.
Σε εκείνον που προσπαθεί να κάνει το καλό και δεν βλέπει αποτέλεσμα.
Σε εκείνον που έχει κλάψει κρυφά.
Σε εκείνον που κάποτε είπε:
«Δεν μπορώ άλλο.»
Ο Ιερεμίας μάς λέει:
Μπορείς να κουραστείς χωρίς να έχεις χάσει την πίστη σου.
Μπορείς να κλάψεις χωρίς να έχεις χάσει την ελπίδα σου.
Μπορείς να αμφιταλαντευτείς χωρίς να σημαίνει ότι ο Θεός σε εγκατέλειψε.
Μπορείς ακόμη και να θέλεις να τα παρατήσεις και να ξανασηκωθείς.
Γιατί ο Θεός δεν ζητά από εμάς να είμαστε άτρωτοι.
Ζητά να Τον αφήσουμε να είναι μαζί μας μέσα στην αδυναμία μας.
Και ίσως αυτό είναι το πιο όμορφο μάθημα που αφήνει ο Ιερεμίας:
Δεν χρειάζεται να είσαι δυνατός κάθε μέρα.
Χρειάζεται μόνο να μην αφήσεις την κούρασή σου να σου πει πως ο Θεός έπαψε να σε αγαπά.
Ένα εδάφιο για την καρδιά του Ιερεμία
«Εύρον τους λόγους σου, και έφαγον αυτούς· και ο λόγος σου έγινε εις εμέ χαρά και αγαλλίασις της καρδίας μου.»
Ιερεμίας 15:16
Αν ο Ιερεμίας μπορούσε να σου μιλήσει σήμερα...
«Μην ντρέπεσαι αν κουράστηκες.
Μην ντρέπεσαι αν έκλαψες.
Μην πιστέψεις πως επειδή κάποια ημέρα λύγισες, έπαψες να είσαι άνθρωπος της πίστης.
Κι εγώ λύγισα.
Κι εγώ είπα πως δεν μπορώ άλλο.
Κι εγώ θέλησα κάποτε να σιωπήσω.
Μα έμαθα πως ο Θεός δεν τρομάζει από τα δάκρυά μας.
Δεν απομακρύνεται όταν Του μιλάμε μέσα από τον πόνο μας.
Αντίθετα, πολλές φορές είναι εκεί ακριβώς όπου Τον συναντάμε πιο βαθιά.
Αν σήμερα αισθάνεσαι πως όσα κάνεις δεν έχουν αποτέλεσμα, μη βιαστείς να τα θεωρήσεις χαμένα.
Συνέχισε να φυτεύεις το καλό.
Συνέχισε να αγαπάς.
Συνέχισε να προσεύχεσαι.
Συνέχισε να ελπίζεις.
Μπορεί να μη δεις σήμερα το λουλούδι που θα ανθίσει από τον σπόρο που έριξες.
Αλλά ο Θεός βλέπει.
Και τίποτε από όσα γίνονται με αγάπη ενώπιόν Του δεν είναι πραγματικά χαμένο.
Κι αν κάποια μέρα νιώσεις πως μέσα σου όλα έγιναν στάχτη, θυμήσου αυτό που έμαθα κι εγώ:
ο Θεός μπορεί να κρατήσει μια μικρή φλόγα ζωντανή ακόμη και μέσα στις στάχτες.
Μην τα παρατήσεις επειδή κουράστηκες.
Ξεκουράσου.
Κλάψε.
Μίλησε στον Θεό.
Και ύστερα, όταν μπορέσεις, κάνε ακόμη ένα βήμα.
Ίσως να μην είναι το μεγάλο βήμα που περίμενες.
Μπορεί να είναι μόνο ένα μικρό βήμα.
Αλλά μερικές φορές αυτό αρκεί.
Γιατί η ελπίδα δεν χρειάζεται να φωνάζει.
Αρκεί να μείνει αναμμένη.
Κράτησέ την.
Μέχρι να ξημερώσει.»
Στο Λογοτεχνικό Περιβόλι, οι μορφές της Βίβλου δεν μένουν στις σελίδες της Ιστορίας· ανθίζουν ξανά μέσα στις καρδιές μας.
0 Σχόλια