Ένας άνθρωπος φύτεψε έναν μικρό κήπο στην άκρη του σπιτιού του.
Έσκαψε το χώμα, έβαλε τους σπόρους και τους σκέπασε προσεκτικά.
Ύστερα περίμενε.
Πέρασαν μέρες και δεν φάνηκε τίποτα.
Έριξε νερό.
Περίμενε κι άλλο.
Κοίταξε ξανά το χώμα.
Τίποτα.
Κάποια στιγμή απογοητεύτηκε και σκέφτηκε πως ίσως οι σπόροι είχαν χαθεί.
Μα κάτω από το χώμα, εκεί όπου τα μάτια του δεν μπορούσαν να φτάσουν, η ζωή είχε ήδη αρχίσει.
Οι ρίζες άνοιγαν δρόμο.
Ο σπόρος έσπαγε σιγά σιγά.
Κάτι καινούργιο γεννιόταν μέσα στο σκοτάδι.
Και ύστερα, ένα πρωινό, ένα μικρό πράσινο βλαστάρι εμφανίστηκε στην επιφάνεια.
Τότε κατάλαβε πως η σιωπή του χώματος δεν ήταν απουσία ζωής. Ήταν η αρχή της.
Ίσως κι εσύ να βρίσκεσαι σήμερα σε μια τέτοια εποχή.
Έχεις προσευχηθεί για κάτι και ακόμη δεν βλέπεις απάντηση.
Έχεις προσπαθήσει, έχεις περιμένει, έχεις δώσει αγάπη και ίσως αναρωτιέσαι αν όλα αυτά έχουν κάποιο νόημα.
Μην βιαστείς να πεις πως τίποτα δεν αλλάζει.
Δεν βλέπεις πάντα όσα συμβαίνουν κάτω από την επιφάνεια.
Ο Θεός μπορεί να εργάζεται εκεί όπου τα μάτια σου βλέπουν μόνο χώμα.
Γι' αυτό συνέχισε να ποτίζεις με πίστη ό,τι σου εμπιστεύτηκε.
Συνέχισε να προσεύχεσαι.
Συνέχισε να αγαπάς.
Και, αν χρειαστεί, συνέχισε να ελπίζεις με δάκρυα.
Γιατί κάποια από τα πιο όμορφα άνθη της ζωής μας ξεκινούν από σπόρους που φυτεύτηκαν σε εποχές που νομίζαμε πως τίποτα δεν θα ανθίσει.
📖 Ένα άνθος από τον Λόγο του Θεού στο ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΠΕΡΙΒΟΛΙ:
«Οἱ σπείροντες ἐν δάκρυσιν, ἐν ἀγαλλιάσει θεριοῦσιν.»
— Ψαλμός 125:5
Μην απογοητεύεσαι αν ακόμη δεν βλέπεις τον καρπό. Ίσως ο Θεός εργάζεται ήδη βαθιά, εκεί όπου τα μάτια σου δεν μπορούν να δουν.
0 Σχόλια