ΤΟ ΕΔΑΦΙΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
«Κάθε χαρά θεωρήστε, αδελφοί μου, όταν περιπέσετε σε διάφορους πειρασμούς· γνωρίζοντας ότι η δοκιμασία της πίστης σας εργάζεται υπομονή».
Ιακώβου 1:2–3
Γιατί άραγε μας καλεί ο Λόγος του Θεού να αντιμετωπίζουμε με χαρά τις δοκιμασίες της ζωής; Πώς μπορεί να υπάρχει χαρά όταν η καρδιά πονά, όταν η υγεία δοκιμάζεται, όταν οι οικογενειακές ευθύνες γίνονται βαριές ή όταν αγωνιζόμαστε καθημερινά για να ανταποκριθούμε στις ανάγκες μας;
Μήπως αυτό σημαίνει πως πρέπει να κρύβουμε τη λύπη μας, να προσποιούμαστε πως είμαστε δυνατοί ή να χαμογελάμε ενώ μέσα μας αισθανόμαστε πως καταρρέουμε; Όχι. Η πίστη δεν μας ζητά να αρνηθούμε τα συναισθήματά μας ούτε να υποτιμήσουμε τη δυσκολία που περνάμε. Μας καλεί, όμως, να θυμόμαστε πως ακόμη και μέσα στον πόνο υπάρχει χώρος για ελπίδα.
Ο απόστολος Ιάκωβος δεν λέει πως οι δοκιμασίες είναι ευχάριστες. Μας δείχνει πως, μέσα από αυτές, η πίστη μπορεί να δοκιμαστεί, να δυναμώσει και να καλλιεργήσει μέσα μας την υπομονή. Εκεί όπου κάποτε απογοητευόμασταν εύκολα, μπορούμε σταδιακά να μάθουμε να στεκόμαστε πιο σταθερά. Εκεί όπου ο φόβος μάς παρέλυε, μπορούμε να αποκτήσουμε περισσότερο θάρρος. Κι εκεί όπου νομίζαμε πως δεν έχουμε άλλες δυνάμεις, μπορεί να ανακαλύψουμε πως μπορούμε να προχωρήσουμε ένα ακόμη βήμα, με τη βοήθεια του Θεού.
Η χαρά, λοιπόν, για την οποία μας μιλά ο Λόγος Του δεν είναι μια επιφανειακή ευθυμία ούτε η άρνηση της πραγματικότητας. Είναι μια βαθύτερη στάση καρδιάς. Είναι η απόφαση να μην αφήσουμε τη δυσκολία να γίνει η μοναδική αλήθεια της ζωής μας. Είναι η πεποίθηση πως, ακόμη κι όταν δεν καταλαβαίνουμε το γιατί, μπορούμε να συνεχίσουμε να εμπιστευόμαστε τον Θεό.
Σκέψου πόσες φορές στη ζωή σου χρειάστηκε να επιμείνεις, ενώ ήσουν κουρασμένος. Πόσες φορές έπρεπε να βρεις υπομονή για τα παιδιά σου, δύναμη για μια ασθένεια, κουράγιο για μια οικονομική δυσκολία ή ελπίδα μετά από μια απογοήτευση. Ίσως εκείνες οι ημέρες να μην ήταν εύκολες, όμως μέσα από αυτές έμαθες πράγματα για τον εαυτό σου, για τους ανθρώπους και για τη σχέση σου με τον Θεό.
Δεν σημαίνει πως κάθε δυσκολία φέρνει αυτομάτως ένα καλό αποτέλεσμα ούτε πως μπορούμε πάντοτε να γνωρίζουμε τον σκοπό της. Σημαίνει, όμως, πως μια δοκιμασία δεν χρειάζεται να είναι μόνο ένας τόπος πόνου. Μπορεί, με τον χρόνο και με τη βοήθεια του Θεού, να γίνει και ένας τόπος ωρίμανσης, βαθύτερης εμπιστοσύνης και νέας κατανόησης της ζωής.
Γι’ αυτό, όταν οι περιστάσεις σε πιέζουν, μην απαιτείς από τον εαυτό σου να αισθάνεται χαρούμενος κάθε στιγμή. Επίτρεψε στον εαυτό σου να λυπηθεί, να κουραστεί, να κλάψει και να ζητήσει βοήθεια. Αλλά μην αφήσεις την απογοήτευση να σου στερήσει κάθε προσδοκία για το αύριο. Κράτησε ζωντανή την ελπίδα σου και θυμήσου πως η υπομονή δεν γεννιέται πάντοτε μέσα στην άνεση· πολλές φορές καλλιεργείται καθώς συνεχίζουμε να προχωράμε μέσα στις δυσκολίες.
Μέτρησε τα όλα με χαρά, όχι επειδή όλα είναι εύκολα, αλλά επειδή πιστεύεις πως ακόμη και στις δύσκολες ημέρες μπορείς να μεγαλώσεις στην πίστη, στην υπομονή και στην αγάπη.
0 Σχόλια