ΜΙΑ ΠΑΡΑΒΟΛΙΚΗ-ΔΙΔΑΚΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ :ΤΟ ΝΑΥΑΓΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΖΕΥΓΑΡΙ
Το εδάφιο της ιστορίας μας: «Ο άνθρωπος βλέπει το εξωτερικό παρουσιαστικό, αλλά ο Κύριος κοιτάζει την καρδιά.» (Α΄ Βασιλέων 16:7) Ένα πλοίο άρχισε να βουλιάζει στη θάλασσα και έπρεπε άμεσα να εκκενωθεί από τους επιβάτες. Ένα ζευγάρι έτρεξε γρήγορα προς τις σωσίβιες λέμβους. Όταν έφτασαν όμως, είδαν έντρομοι ότι υπήρχε χώρος για να σωθεί μόνο ένα άτομο. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή ο άντρας έσπρωξε τη σύζυγό του και πριν προλάβει εκείνη να αντιδράσει, πήδηξε αυτός μέσα στη βάρκα. Τότε η γυναίκα του, η οποία στέκονταν στο πλοίο που βυθίζονταν, φών…
ΤΟ ΦΑΝΑΡΙ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ:ΜΙΑ ΟΜΟΡΦΗ ΑΛΛΗΓΟΡΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ
Ένας άνδρας ξεκίνησε ένα βράδυ να περπατήσει προς ένα χωριό που βρισκόταν στην άλλη πλευρά του βουνού. Στο χέρι του κρατούσε ένα μικρό φανάρι. Όταν έφτασε στην αρχή του μονοπατιού, κοίταξε μπροστά του. Το σκοτάδι ήταν πυκνό. Το φως του φαναριού έφτανε μόνο λίγα μέτρα πιο πέρα. — Δεν μπορώ να συνεχίσω, είπε. Ένας γέροντας που καθόταν εκεί κοντά τον άκουσε. — Γιατί; — Επειδή το φανάρι μου δεν φωτίζει όλο τον δρόμο. Δεν βλέπω πού θα καταλήξει το μονοπάτι. Ο γέροντας χαμογέλασε. — Και ποιος σου είπε ότι πρέπει να δεις όλο τον δρόμο; Ο άνδρας σώπασ…
ΔΕΝ ΕΦΕΥΓΕ… ΤΗΝ ΚΑΛΟΥΣΕ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ
«Εγώ είμαι η ανάστασις και η ζωή· ο πιστεύων εις εμέ, και αν αποθάνη, ζήσεται.» (Ιωάννης 11:25) Ο καρκίνος παραμόρφωσε το σώμα της, αλλά δεν μπόρεσε να αλλοιώσει εκείνα τα γαλάζια μάτια, δυο κομμάτια ουρανού, γεμάτα φως και ειρήνη. Δεν μπόρεσε να σβήσει το φως του προσώπου της. Ένα φως που δεν ήταν εξωτερικό, αλλά φως ψυχής, φως Χριστού. Ο ιερέας την επισκέφθηκε στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας. Οι γιατροί της είχαν πει: «Σου μένουν λίγες ώρες, ίσως λίγες μέρες. Ετοιμάσου για την αναχώρηση…» Εκείνος, όμως, δεν έβλεπε μια γυναίκα που έφευγε. Έβ…
ΑΠΟ ΤΑ ΔΕΣΜΑ ΣΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ — Ο ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΠΟΥ ΝΙΚΑ ΤΟΝ ΝΟΜΟ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ
«Δια του Ιησού Χριστού ο νόμος του Πνεύματος της ζωής με ελευθέρωσε από τον νόμο της αμαρτίας και του θανάτου.» — Ρωμαίους 8:2 Όταν η ψυχή παύει να ζει με δεσμά Υπάρχουν δεσμά που δεν φαίνονται. Δεν είναι αλυσίδες στα χέρια ούτε πόρτες κλειδωμένες πίσω μας. Είναι οι ενοχές που βαραίνουν την καρδιά, ο φόβος ότι δεν είμαστε αρκετοί, η αίσθηση πως πρέπει διαρκώς να αποδεικνύουμε την αξία μας, η προσπάθεια να γίνουμε δίκαιοι μόνο με τις δικές μας δυνάμεις. Και κάποια στιγμή ο άνθρωπος κουράζεται. Προσπαθεί να είναι καλύτερος, να μην πέσει, να μη…
Πατήστε την εικόνα
Social Plugin