ΤΟ ΑΓΓΕΙΟ ΜΕ ΤΗ ΜΙΚΡΗ ΡΩΓΜΗ

 

Μια φορά κι έναν καιρό, σ’ έναν ήσυχο κήπο, υπήρχε ένα πήλινο αγγείο με μια μικρή ρωγμή. Κάθε πρωί ο κηπουρός το γέμιζε με νερό και το μετέφερε για να ποτίσει τα λουλούδια. Όμως, ώσπου να φτάσει στον κήπο, ένα μέρος από το νερό είχε χαθεί.

Το αγγείο ντρεπόταν για την ατέλειά του. «Δεν αξίζω όσο τα άλλα», σκεφτόταν. «Εκείνα κρατούν όλο το νερό τους, ενώ εγώ αφήνω πάντα κάτι να χάνεται».

Μια μέρα, ο κηπουρός τού είπε τρυφερά: «Έχεις προσέξει τα λουλούδια που φυτρώνουν στο μονοπάτι από τη δική σου πλευρά; Το νερό που χάνεις τα ποτίζει κάθε μέρα. Χωρίς να το γνωρίζεις, εκεί όπου νόμιζες πως αποτύγχανες, κάτι ανθίζει».

Το αγγείο σώπασε. Για πρώτη φορά δεν κοίταξε τη ρωγμή του με ντροπή, αλλά με ευγνωμοσύνη.

Πόσες φορές κι εμείς μετράμε τον εαυτό μας με βάση όσα δεν καταφέραμε; Στεκόμαστε μπροστά στις αδυναμίες μας, στις πληγές μας, στα λάθη μας και ξεχνάμε πως ο Θεός μπορεί να εργαστεί ακόμη και μέσα από τα πιο εύθραυστα σημεία μας. Δεν σημαίνει πως κάθε πληγή είναι εύκολη ούτε πως κάθε απώλεια παύει να πονά. Σημαίνει, όμως, πως η ατέλειά μας δεν ακυρώνει την αξία μας ούτε μας στερεί τη δυνατότητα να προσφέρουμε αγάπη.

Ο Θεός δεν περιμένει να γίνουμε τέλειοι για να μας χρησιμοποιήσει ως ευλογία στη ζωή κάποιου άλλου. Μπορεί να παρηγορήσουμε έναν άνθρωπο επειδή γνωρίζουμε τον πόνο. Μπορεί να δώσουμε ελπίδα επειδή κάποτε τη χρειαστήκαμε κι εμείς. Μπορεί μια λέξη μας, γεννημένη μέσα από τα δικά μας δάκρυα, να γίνει δροσιά για μια κουρασμένη ψυχή.

«Αρκεί εις σε η χάρις μου· διότι η δύναμίς μου εν αδυναμία δεικνύεται τελεία».

— Β΄ Κορινθίους 12:9

Μη μισείς τις ρωγμές της καρδιάς σου. Φρόντισέ τες, άφησε τον Θεό να σε θεραπεύει και μην πιστεύεις πως η αδυναμία σου είναι το τέλος της ιστορίας σου. Ίσως, εκεί ακριβώς όπου εσύ βλέπεις κάτι σπασμένο, ο Θεός να ετοιμάζει έναν μικρό κήπο.

🌿 Το άνθος της σημερινής σοφίας: Δεν χρειάζεται να είσαι άθικτος για να γίνεις ευλογία. Αρκεί να αφήνεις την αγάπη του Θεού να περνά μέσα από τη ζωή σου.

🌸 Στο ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΠΕΡΙΒΟΛΙ, ακόμη κι οι ρωγμές μπορούν να γίνουν τόποι όπου ανθίζει η ελπίδα.

Λογοτεχνικό περιβόλι!