Επιμελείται και γράφει η Ρένα Τζωράκη©
Στις πρώτες μέρες του Νοεμβρίου, καθώς η γη κρυώνει και τα κλαδιά των δέντρων μένουν πια γυμνά, η φύση μάς αποκαλύπτει ένα από τα πιο ουσιαστικά και αθέατα μυστικά της: τη σιωπηλή εργασία που επιτελείται βαθιά στις ρίζες. Στην επιφάνεια, όλα μοιάζουν ακίνητα, σαν η ζωή να έχει σταματήσει. Κι όμως, κάτω από το παγωμένο χώμα, η ζωή δεν ξεκουράζεται απλώς· δυναμώνει. Χωρίς το βάρος των φύλλων και των καρπών, τα δέντρα διοχετεύουν όλη τους την ενέργεια προς τα κάτω, απλώνοντας τις ρίζες τους πιο βαθιά, αναζητώντας νέες υπόγειες πηγές και στερεώνοντας το πάτημά τους στη γη.
Αυτό το μυστικό μάς διδάσκει την αξία των αθέατων περιόδων της ζωής μας. Στις στιγμές που αισθανόμαστε ότι τίποτα δεν «ανθίζει» γύρω μας, όταν οι εξωτερικοί καρποί λείπουν και η σιωπή φαίνεται βαριά, η ψυχή καλείται να κάνει το πιο σπουδαίο έργο: να βαθύνει τις ρίζες της. Η εσωτερική καλλιέργεια, η υπομονή, η προσευχή και η σιωπηλή εμπιστοσύνη στον Δημιουργό είναι οι αθέατες «ρίζες» που χτίζονται στο σκότος, για να μπορέσει η ύπαρξή μας να αντέξει τις μελλοντικές καταιγίδες και να καρποφορήσει ξανά όταν έρθει η ώρα.
Όπως το δέντρο που απλώνει τις ρίζες του βαθιά στη γη δεν φοβάται τους δυνατούς ανέμους του χειμώνα, έτσι και η ανθρώπινη ψυχή, όταν ριζώνει βαθιά στην άπειρη Αγάπη και την Πίστη, μένει ακλόνητη, γεμάτη από την αθόρυβη βεβαιότητα της ερχόμενης Άνοιξης.
«Οι πιο δυνατές ρίζες μεγαλώνουν στη σιωπή του χειμώνα, εκεί που τα μάτια δεν βλέπουν, αλλά η καρδιά γνωρίζει.»
Ας σταθούμε και να αναλογιστούμε τα λόγια του Χαλίλ Γκιμπράν:
μα και το θείο λόγο από την Προς Κολοσσαείς Επιστολή 2:6-7:
0 Σχόλια