Μια μικρή ιστορία με διδακτικό περιεχόμενο:" ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΦΑΝΑΡΑΚΙ"

- 7:33 π.μ.

Εδάφιο:

«Να βαστάζετε τα βάρη ο ένας του άλλου, και έτσι εκπληρώστε τον νόμο του Χριστού.»
(Γαλάτες 6:2)

Μια μικρή ιστορία με διδακτικό περιεχόμενο:" ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΦΑΝΑΡΑΚΙ"

Ο Δημήτρης ετοιμαζόταν να φύγει για μια βραδινή βόλτα στο χωριό. Αν και το φεγγάρι ήταν ολόγιομο και φώτιζε τα πάντα, χωρίς προφανή λόγο πήρε μαζί του ένα μικρό, επαναφορτιζόμενο φαναράκι.

Ο φίλος του τον κοίταξε περίεργα:

— «Τι το θέλεις το φως; Ο δρόμος είναι πιάτο από το φεγγαρόφωτο!»

Ο Δημήτρης απλά χαμογέλασε:

— «Δεν ξέρω... μια εσωτερική παρόρμηση με έκανε να το βάλω στην τσέπη.»

Καθώς περπατούσε, η νύχτα προχωρούσε. Ξαφνικά, λόγω μιας βλάβης στο δίκτυο, ολόκληρο το χωριό βυθίστηκε στο απόλυτο σκοτάδι. Τα φώτα των δρόμων έσβησαν και πυκνά σύννεφα έκρυψαν το φεγγάρι.

Τότε, ο Δημήτρης άναψε το μικρό φαναράκι.

Λίγα μέτρα πιο κάτω, είδε έναν ηλικιωμένο συγχωριανό του να έχει σκοντάψει και να προσπαθεί φοβισμένος να βρει το μπαστούνι του μέσα στο σκοτάδι. Ο Δημήτρης έτρεξε κοντά του, τον βοήθησε να σηκωθεί και φώτισε τα βήματά του μέχρι την πόρτα του σπιτιού του.

Στον γυρισμό, συνάντησε μια μητέρα που προσπαθούσε να περπατήσει στο σκοτεινό μονοπάτι κρατώντας το μωρό της. Χωρίς να το σκεφτεί, ο Δημήτρης της έδωσε το φαναράκι:

— «Πάρτε το εσείς. Έχετε το παιδί. Εγώ ξέρω το μονοπάτι σπιθαμή προς σπιθαμή, θα πάω προσεκτικά.»

Ο Δημήτρης γύρισε στο σπίτι ψηλαφώντας στο σκοτάδι, παραπατώντας μερικές φορές, αλλά η καρδιά του ήταν γεμάτη από μια παράξενη, γλυκιά ζεστασιά.

Μερικούς μήνες αργότερα, ο Δημήτρης βρέθηκε σε μια δική του σκοτεινή «νύχτα». Ένα πρόβλημα υγείας τον ανάγκασε να μείνει στο κρεβάτι, ενώ οι οικονομικές υποχρεώσεις συσσωρεύονταν και η απελπισία άρχισε να τον καταβάλλει. Ένιωθε μόνος και αβοήθητος.

Ένα απόγευμα, ακούστηκε η πόρτα. Ήταν οι γείτονές του. Είχαν οργανωθεί αθόρυβα: άλλος του έφερε μαγειρεμένο φαγητό για τις επόμενες μέρες, άλλος είχε αναλάβει τις δουλειές του χωραφιού του, κι ένας γιατρός της περιοχής προσφέρθηκε να παρακολουθεί την πορεία της υγείας του χωρίς αμοιβή.

Ο Δημήτρης συγκινήθηκε μέχρι δακρύων:

— «Γιατί κάνετε όλα αυτά για μένα;»

Τότε ο ηλικιωμένος χωριανός του έσφιξε το χέρι και του είπε:

— «Όταν εμείς ήμασταν στο σκοτάδι, εσύ γίνηκες το φως μας. Σήμερα, ο Θεός μας αξίωσε να γίνουμε εμείς το δικό σου φως.»