«Ανακαλώντας στη μνήμη μου την ανυπόκριτη πίστη, που είναι μέσα σου, η οποία πρώτα κατοίκησε στη γιαγιά σου Λωΐδα και στη μητέρα σου Ευνίκη· είμαι δε πεπεισμένος ότι και μέσα σε σένα.»
Β΄ Τιμόθεο 1:5
Η πίστη ενός παιδιού δεν γεννιέται πάντοτε μέσα σε μια στιγμή. Συχνά καλλιεργείται αθόρυβα, μέσα στην καθημερινότητα, μέσα από ένα παράδειγμα που βλέπει, μια προσευχή που ακούει, μια αγκαλιά που δέχεται και έναν λόγο που του δίνει θάρρος.
Ο Τιμόθεος αποτελεί ένα όμορφο παράδειγμα αυτής της αλήθειας.
Ο Απόστολος Παύλος αναφέρεται με ιδιαίτερη συγκίνηση στην ανυπόκριτη πίστη που υπήρχε πρώτα στη γιαγιά του, τη Λωΐδα, και στη μητέρα του, την Ευνίκη, και η οποία, όπως διαπιστώνει, είχε περάσει και στην καρδιά του Τιμόθεου.
Η Αγία Γραφή δεν μας λέει πολλά για τον πατέρα του Τιμόθεου ούτε για τις συνθήκες μέσα στις οποίες μεγάλωσε. Μας δείχνει όμως κάτι πολύ σημαντικό:
Η πνευματική κληρονομιά ενός παιδιού μπορεί να ξεκινήσει ακόμη και από έναν άνθρωπο που αποφασίζει να μείνει πιστός στον Θεό.
Αυτό είναι ένα ιδιαίτερα ενθαρρυντικό μήνυμα για κάθε γονέα — και ακόμη περισσότερο για έναν γονέα που μεγαλώνει μόνος του το παιδί του. Δεν χρειάζεται να είσαι τέλειος γονιός για να αφήσεις ένα δυνατό πνευματικό αποτύπωμα. Χρειάζεται να είσαι παρών, σταθερός, γεμάτος αγάπη και να δείχνεις με τη ζωή σου ποιος είναι ο Θεός που εμπιστεύεσαι.
Η οικογένεια είναι το πρώτο σχολείο του παιδιού. Εκεί μαθαίνει όχι μόνο λέξεις και κανόνες, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο θα βλέπει τον εαυτό του, τους άλλους και τον κόσμο γύρω του.
Έρευνες για την ανάπτυξη των παιδιών έχουν αναδείξει πόσο σημαντικά είναι τα πρώτα χρόνια της ζωής τους και πόσο μεγάλη επίδραση έχουν η σχέση με τους γονείς, η επικοινωνία, το ασφαλές περιβάλλον, η στοργή, η πειθαρχία και τα ερεθίσματα που δέχονται μέσα στην οικογένεια.
Με απλά λόγια, τα παιδιά χρειάζονται γονείς που τους μιλούν, τα ακούν, τα σέβονται, τα καθοδηγούν, τα πειθαρχούν με δικαιοσύνη και τα αγκαλιάζουν με αγάπη.
Χρειάζονται όρια, αλλά και τρυφερότητα.
Χρειάζονται καθοδήγηση, αλλά και χώρο να ανακαλύψουν.
Χρειάζονται διόρθωση, αλλά και ενθάρρυνση.
Και πάνω απ’ όλα, χρειάζονται να βλέπουν μια πίστη που δεν περιορίζεται στα λόγια, αλλά γίνεται τρόπος ζωής.
0 Σχόλια