«Τα πάντα προέρχονται από Σένα, και από το δικό Σου χέρι Σου δώσαμε».
Α΄ Χρονικών 29:14
Η Αγία Γραφή δεν παρουσιάζει τον πλούτο ως κάτι κακό από μόνο του. Ανάμεσα στους ανθρώπους της πίστης συναντούμε και ανθρώπους που είχαν πολλά αγαθά.
Ο Άβραμ, για παράδειγμα, «ήταν πολύ πλούσιος σε κτήνη, σε άργυρο και σε χρυσό» (Γένεση 13:2).
Ο βασιλιάς Δαβίδ «πέθανε σε καλά γηρατειά, πλήρης ημερών, πλούτου και δόξας» (Α΄ Χρονικών 29:28).
Και ο Βαρνάβας, ένας άνθρωπος που διέθετε γη, πούλησε ένα κτήμα του και έφερε τα χρήματα στους αποστόλους, συμβάλλοντας έτσι στην ανάγκη και στην εξάπλωση της πρώτης Εκκλησίας
(Πράξεις 4:36-37).
Επομένως, το ζήτημα δεν είναι απλώς πόσα έχεις, αλλά πώς τα απέκτησες και τι κάνεις με αυτά που σου εμπιστεύτηκε ο Θεός.
1. Πώς αποκτάς τα χρήματά σου;
Ο Θεός ενδιαφέρεται όχι μόνο για το αποτέλεσμα της εργασίας μας, αλλά και για τον τρόπο με τον οποίο εργαζόμαστε.
Ο Ιάκωβος προειδοποιεί εκείνους που πλουτίζουν αδικώντας τους άλλους:
«Οι μισθοί των εργατών που θέρισαν τα χωράφια σας, τους οποίους κρατήσατε πίσω με απάτη, φωνάζουν· και οι κραυγές των θεριστών έφτασαν στα αυτιά του Κυρίου».
(Ιακώβου 5:4)
Μπορεί ο άνθρωπος να βλέπει μόνο το εισόδημα, το κέρδος και την επιτυχία. Ο Θεός όμως βλέπει και τον δρόμο που ακολουθήσαμε για να τα αποκτήσουμε.
Γι’ αυτό, ας εργαζόμαστε με εντιμότητα, ας δημιουργούμε με καθαρή συνείδηση και ας θυμόμαστε ότι καμία οικονομική επιτυχία δεν αξίζει περισσότερο από την ακεραιότητα της ψυχής μας.
2. Πώς δίνεις τα χρήματά σου;
Ο Δαβίδ, όταν προσέφερε στον Θεό, έκανε μια βαθιά παραδοχή:
«Τα πάντα προέρχονται από Σένα, και από το δικό Σου χέρι Σου δώσαμε».
Αυτή η σκέψη αλλάζει ολόκληρη τη σχέση μας με τα χρήματα.
Πρώτα απ’ όλα, μας θυμίζει ότι δεν είμαστε ιδιοκτήτες αλλά διαχειριστές. Όσα έχουμε —οι πόροι μας, οι ευκαιρίες μας, οι ικανότητές μας, ακόμη και η δύναμη για να εργαστούμε— είναι δώρα που μας εμπιστεύτηκε ο Θεός.
Όταν, λοιπόν, μας καλεί να δώσουμε, δεν μας ζητά κάτι που Του είναι ξένο. Του επιστρέφουμε από όσα πρώτα Εκείνος μας εμπιστεύτηκε.
Και υπάρχει ακόμη μια πνευματική αρχή:
«Ό,τι σπείρει ο άνθρωπος, αυτό και θα θερίσει».
(Γαλάτας 6:7)
Η γενναιοδωρία είναι ένας σπόρος. Μπορεί να μη γνωρίζουμε πότε και με ποιον τρόπο θα καρποφορήσει, όμως κάθε πράξη αγάπης, κάθε προσφορά, κάθε χέρι που απλώνεται για να βοηθήσει έναν άνθρωπο που έχει ανάγκη, αφήνει έναν σπόρο αιωνιότητας.
Δεν δίνουμε για να εξαναγκάσουμε τον Θεό να μας κάνει πλουσιότερους. Δίνουμε επειδή η καρδιά μας έχει μάθει από Εκείνον να αγαπά.
Τα χρήματα είναι ένα εργαλείο. Μπορούν να γίνουν αλυσίδα που δένει την καρδιά μας ή σπόρος που γίνεται ευλογία για άλλους. Το αποφασίζει ο τρόπος με τον οποίο τα αποκτούμε και ο τρόπος με τον οποίο τα διαχειριζόμαστε.
Ας μη ρωτάμε μόνο: «Πόσα έχω;»
Ας ρωτάμε και:
«Κύριε, τι θέλεις να κάνω με αυτά που μου εμπιστεύτηκες;»
0 Σχόλια