«Η Παρουσία Μου θα σε συνοδεύει.»
(Έξοδος 33:14)
Ο Νικόλαος Χέρμαν πέρασε τα χρόνια της νιότης του ως ένας απλός μάγειρας στις σιωπηλές γωνιές ενός μοναστηριού, με την ψυχή του συχνά ταραγμένη από την αμφιβολία για τη σωτηρία του. Όμως, μια χειμωνιάτικη μέρα, σταθείς απέναντι σε ένα γυμνό δέντρο, μια αστραπή αλήθειας διαπέρασε το πνεύμα του: όπως το δέντρο περιμένει καρτερικά την άνοιξη, έτσι και ο άνθρωπος οφείλει να βυθίζει τις ρίζες του σε κάτι βαθύτερο και σταθερότερο από τον εαυτό του (βλ. Ψαλμός 1:1-3).
Εκείνη τη στιγμή γεννήθηκε μια απόφαση. Μετέτρεψε την καθημερινότητά του σε ένα ιερό πείραμα — μια «συνήθη, σιωπηλή και μυστική συνομιλία της ψυχής με τον Δημιουργό της». Από τότε, οι άνθρωποι δεν έβλεπαν πια τον ταπεινό μάγειρα, αλλά τον Αδελφό Λόρενς.
Παρά την αφαλή του ιδιότητα, η παρουσία του εξέπεμπε μια αόρατη χάρη. Όσοι τον ζούσαν, ένιωθαν πως από τα σπλάχνα του ανέβλυζαν «ποτάμια ζώντος ύδατος». Ο Θεός δεν κατοικούσε για εκείνον μόνο στο ιερό της εκκλησίας, αλλά φανερωνόταν εξίσου ανάμεσα στους ατμούς της κουζίνας, στην επισκευή ενός παλιού υποδήματος ή στην κοινή προσευχή.
Μετά την κοίμησή του, οι φίλοι του συγκέντρωσαν τις επιστολές και τις σκέψεις του στο θρυλικό πλέον έργο «Η Πρακτική της Παρουσίας του Θεού». Τέσσερις αιώνες μετά, η φωνή αυτού του ταπεινού διακόνου παραμένει ολοζώντανη, αγγίζοντας εκατομμύρια καρδιές και ξεπερνώντας τα σπουδαιότερα συγγράμματα των αιώνων.
Διαβάστε περισσότερα με:ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ,ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ ,Ο ΣΤΙΧΟΣ της ΗΜΕΡΑΣ ,ΠΡΟΣΕΥΧΕΣ ,ΕΚΧΕ



0 Σχόλια