"ΤΟ ΚΕΡΙ ΠΟΥ ΕΚΑΙΓΕ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ"

 

Ένα μικρό κερί στεκόταν πάνω στο τραπέζι και έδινε το φως του σε όλους.

Φώτιζε το βιβλίο κάποιου που διάβαζε.

Έδινε ζεστασιά σε εκείνον που καθόταν δίπλα του.

Έδιωχνε λίγο από το σκοτάδι του δωματίου.

Κανείς όμως δεν ρωτούσε πόσο από το κερί είχε απομείνει.

Κι εκείνο συνέχιζε να καίει.

Έτσι κάνουμε πολλές φορές κι εμείς.

Δίνουμε χρόνο, ακούμε, παρηγορούμε, βοηθούμε, χαμογελάμε ακόμη κι όταν μέσα μας έχουμε κουραστεί.

Και κάποια στιγμή αναρωτιόμαστε γιατί η ψυχή μας άδειασε.

Ξεχνάμε πως ακόμη και το κερί χρειάζεται κάποιον να το προστατεύσει από τον άνεμο.

Δεν είναι εγωισμός να σταματήσεις λίγο.

Δεν είναι αδιαφορία να πεις: «Σήμερα χρειάζομαι κι εγώ μια ανάσα».

Δεν είναι αδυναμία να παραδεχτείς πως κουράστηκες.

Ο Θεός δεν σου ζήτησε να είσαι το φως για όλους.

Σου ζήτησε να μένεις κοντά Του.

Κι όταν η δική σου φλόγα μικραίνει, ίσως δεν χρειάζεσαι περισσότερη δύναμη για να συνεχίσεις να δίνεις.

Ίσως χρειάζεσαι λίγη σιωπή, λίγη ανάπαυση και μια επιστροφή στην Πηγή του φωτός σου.

Γιατί ένα κερί που φροντίζεται δεν παύει να φωτίζει.

Απλώς μαθαίνει να μη σβήνει τον εαυτό του για να φωτίζει τους άλλους.

Μην αισθάνεσαι ενοχή όταν χρειάζεσαι ανάπαυση. Ακόμη και το φως χρειάζεται μια στιγμή προστασίας, για να μπορέσει να συνεχίσει να φωτίζει.

Λογοτεχνικό περιβόλι!