Στην άκρη ενός μικρού χωριού υπήρχε ένα παλιό αμπέλι.
Κάποτε έδινε τα πιο γλυκά σταφύλια της περιοχής.
Τα τελευταία όμως χρόνια είχε εγκαταλειφθεί.
Τα κλήματα είχαν γεμίσει αγκάθια.
Τα φύλλα είχαν λιγοστέψει.
Όποιος περνούσε από εκεί έλεγε:
— Δεν σώζεται πια.
Ένας νεαρός αγρότης, ο Αντώνης, αγόρασε το χωράφι.
Την πρώτη μέρα στάθηκε μπροστά στο αμπέλι.
Οι γείτονες τον συμβούλεψαν:
— Μην κουράζεσαι. Ξήλωσέ το και φύτεψε καινούριο.
Ο Αντώνης δεν απάντησε.
Πήρε ένα ψαλίδι.
Άρχισε να κόβει τα ξερά κλαδιά.
Έβγαλε τα αγκάθια.
Πότισε το χώμα.
Δεν φαινόταν να αλλάζει τίποτα.
Οι μέρες περνούσαν.
Κάποιοι τον κορόιδευαν.
— Χάνεις τον χρόνο σου.
Εκείνος όμως συνέχιζε.
Γιατί πίστευε πως κάτω από τον ξερό φλοιό υπήρχε ακόμη ζωή.
Ήρθε η άνοιξη.
Μικρά πράσινα βλαστάρια άρχισαν να ξεπροβάλλουν.
Το καλοκαίρι το αμπέλι γέμισε σταφύλια.
Δεν ήταν το πιο μεγάλο.
Δεν ήταν το πιο όμορφο.
Ήταν όμως ζωντανό.
Ένα απόγευμα, καθώς καθόταν κάτω από την κληματαριά, ένιωσε μέσα στην καρδιά του σαν να του ψιθύριζε ο Θεός:
«Έτσι κάνω κι Εγώ με τις ψυχές των ανθρώπων.
Οι περισσότεροι βλέπουν μόνο τα αγκάθια.
Εγώ βλέπω τον καρπό που μπορεί ακόμη να γεννηθεί.
Δεν εγκαταλείπω εύκολα εκείνον που οι άλλοι θεωρούν χαμένη υπόθεση.»
Ο Αντώνης χαμήλωσε το κεφάλι.
Θυμήθηκε ανθρώπους που είχε απομακρύνει.
Έναν φίλο που είχε πληγωθεί.
Έναν συγγενή που είχε πάρει λάθος δρόμο.
Έναν άνθρωπο που όλοι απέφευγαν.
Και αναρωτήθηκε...
Πόσο διαφορετικός θα ήταν ο κόσμος, αν κοιτούσαμε τους ανθρώπους με τα μάτια του Θεού αντί με τα δικά μας;
Από εκείνη την ημέρα δεν πότιζε μόνο το αμπέλι.
Πότιζε και τις σχέσεις του.
Με έναν καλό λόγο.
Με μια προσευχή.
Με μια συγχώρηση.
Γιατί κατάλαβε ότι η αγάπη του Θεού μπορεί να κάνει μια κουρασμένη ψυχή να ανθίσει ξανά.
«Εγώ είμαι η άμπελος, εσείς τα κλήματα· εκείνος που μένει ενωμένος μαζί Μου και Εγώ μαζί του, αυτός φέρνει πολύ καρπό.»
Κατά Ιωάννην 15:5
Διαβάστε περισσότερες ΔΙΔΑΚΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ στον σύνδεσμομε τα κόκκινα γράμματα.
0 Σχόλια