Στο επίκεντρο της χριστιανικής πίστης δεσπόζει η μορφή του Ιησού. Το πέρασμά Του από τη γη, αν και σύντομο σαν αστραπή, χάραξε ανεξίτηλα την πορεία της ανθρωπότητας, τέμνοντας τον χρόνο στα δύο: στο πριν και το μετά τη γέννησή Του.
Δάσκαλος και συνοδοιπόρος, ο Ιησούς περιπλανήθηκε από πόλη σε πόλη, κομίζοντας το χαρμόσυνο μήνυμα της Βασιλείας του Θεού. Με λόγο παραμυθητικό και έργα θαυμαστά, φανέρωσε το ανέσπερο φως της θείας αγάπης. Σκοπός της διακονίας Του δεν ήταν άλλος από την επούλωση των τραυμάτων και τη γέφυρωση του χάσματος ανάμεσα στον άνθρωπο και τον Πλάστη του, καλώντας κάθε ψυχή σε μετάνοια και πνευματική αναγέννηση.
Η θεία χάρις φανερωνόταν στο πέρασμά Του ως ίαση και λύτρωση. Ασθενείς που υπέφεραν και ψυχές αλυσοδεμένες στο σκότος έβρισκαν κοντά Του τη θεραπεία και την ελευθερία. Κάθε σταθμός της πορείας Του γινόταν μια αφορμή για να αποκαλυφθεί η ανιδιοτελής, ανυπόκριτη αγάπη του Θεού — μια αγάπη που δεν θέτει όρους, αλλά γυρεύει μια προσωπική, ζωντανή σχέση με κάθε ανθρώπινη ύπαρξη.
Δίδαξε την ταπεινοφροσύνη, τη συμπόνια και την απόλυτη ισότητα των ψυχών ενώπιον του Δημιουργού. Στα μάτια Του, οι περιθωριοποιημένοι, οι κατατρεγμένοι και οι λησμονημένοι της κοινωνίας αποκτούσαν ξανά την ιερή τους αξιοπρέπεια.
Για τους πιστούς, ο Ιησούς υπερβαίνει τα όρια ενός σοφού δασκάλου ή ενός προφήτη. Είναι ο Ενσαρκωμένος Λόγος, το δεύτερο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδας, ο Υιός του Θεού που υπέμεινε τον Σταυρό και συνέτριψε τον θάνατο δια της Αναστάσεώς Του. Σήμερα, προσδοκάται η υπόσχεση της επιστροφής Του, ενώ παραμένει η αιώνια πηγή ελπίδας και προσδοκίας για την Εκκλησία Του.
Η Διαδρομή επί της Γης: Από τη Βηθλεέμ στον Γολγοθά
Προφητείες και Θεία Γέννηση
Αιώνες πριν από τον ερχομό Του, οι προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης αναζητούσαν το αποτύπωμά Του στον χρόνο. Ο Ησαΐας μίλησε για την Παρθένο που θα κυοφορούσε τον Εμμανουήλ, τον «Άρχοντα της Ειρήνης», συντηρώντας ζωντανή τη φλόγα της προσμονής στον λαό του Ισραήλ.
Όταν πλήρωσε ο χρόνος, ο Αρχάγγελος Γαβριήλ κομίζει το ουράνιο μήνυμα στη Μαριάμ. Με την επένεργα του Αγίου Πνεύματος, το θαύμα συντελείται στην ταπεινή Βηθλεέμ της Ιουδαίας. Ο Ιησούς, γεννημένος από τη γενιά του Βασιλιά Δαβίδ, μεγάλωσε αργότερα στην ορεινή Ναζαρέτ — εξ ου και η προσωνυμία «Ναζωραίος».
Τα Χρόνια της Σιωπής
Η Γραφή καλύπτει με πέπλο σιωπής τα παιδικά Του χρόνια, αφήνοντας μόνο μια χαραμάδα φωτός όταν ο δωδεκαετής Ιησούς ταξιδεύει στην Ιερουσαλήμ για το Πάσχα. Λησμονημένος στον Ναό, βρέθηκε ανάμεσα στους νομοδιδασκάλους, εκπλήσσοντας τους πάντες με τη σοφία και το βάθος των αποκρίσεών Του. Ακόμη κι αν οι γονείς Του δυσκολεύονταν να συλλάβουν το μυστήριο, αισθάνονταν πως το παιδί αυτό κουβαλούσε μια ουράνια σφραγίδα.
Η Βάπτιση και η Έρημος
Αφού έζησε τα νεανικά Του χρόνια ασκώντας την τέχνη του τέκτονα δίπλα στον Ιωσήφ, σε ηλικία περίπου τριάντα ετών, ο Ιησούς εισέρχεται στη δημόσια διακονία Του. Βαπτίζεται από τον Ιωάννη τον Πρόδρομο στα νάματα του Ιορδάνη και αμέσως μετά οδηγείται από το Πνεύμα στην έρημο. Εκεί, παλεύοντας με τη γυμνή φύση και τις δοκιμασίες του πειράζοντος για σαράντα ημέρες, βγαίνει νικητής, έτοιμος να ξεκινήσει το επίγειο έργο Του.
Πλαισιωμένος από δώδεκα απλούς ανθρώπους —τους Αποστόλους— γύρισε τη Γαλιλαία και την Ιουδαία. Οι μαθητές Του έγιναν μάρτυρες της θείας Του εξουσίας: είδαν τυφλούς να βλέπουν, τρικυμίες να γαληνεύουν, χιλιάδες να χορταίνουν με ελάχιστα ψωμιά, ακόμα και νεκρούς να εγείρονται, όπως ο φίλος Του ο Λάζαρος.
Η Διδασκαλία
Ο λόγος Του ήταν αλληγορικός, γεμάτος από τις εικόνες της καθημερινότητας. Μέσα από τις παραβολές, ο Ιησούς μίλησε για:
Την ανιδιοτελή αγάπη: Μια αγάπη που αγκαλιάζει ακόμα και τους εχθρούς.
Τη συγχώρεση: Τη δύναμη της καταλλαγής και της κάθαρσης της ψυχής.
Την ταπεινή διακονία: Διδάσκοντας πως ο πρώτος οφείλει να γίνεται έσχατος και υπηρετής όλων.
Την κοινωνική δικαιοσύνη: Υπερασπιζόμενος την ηθική ακεραιότητα και τη φροντίδα προς τον πλησίον.
Θυσία και Νίκη επί του Θανάτου
Η ριζοσπαστική Του διδασκαλία και η επιρροή Του στο πλήθος προκάλεσαν τον φθόνο των θρησκευτικών αρχών. Συνελήφθη, διαπομπεύθηκε και οδηγήθηκε ενώπιον του Πόντιου Πιλάτου. Παρά την αθωότητά Του, καταδικάστηκε στον ατιμωτικό δια σταυρού θάνατο.
Όμως, το σκότος του Γολγοθά δεν ήταν το τέλος. Την τρίτη ημέρα, ο τάφος βρέθηκε κενός. Η Ανάσταση του Χριστού σφράγισε τη νίκη της ζωής απέναντι στον θάνατο. Εμφανιζόμενος στους μαθητές Του για σαράντα ημέρες, τους χάλκωσε με πίστη, αφήνοντάς τους παρακαταθήκη να μεταφέρουν το μήνυμα της ελπίδας και της αιώνιας ζωής στα πέρατα της οικουμένης.
0 Σχόλια