ΡΟΥΘ: Η ΓΥΝΑΙΚΑ,ΠΟΥ ΕΜΕΙΝΕ, ΌΤΑΝ ΌΛΟΙ ΟΙ ΆΛΛΟΙ ΈΦΥΓΑΝ

- 7:40 π.μ.

Υπάρχουν άνθρωποι που η ζωή τούς χαρίζει πολλά.

Και υπάρχουν άνθρωποι που, μέσα σε λίγες μόνο ημέρες, βλέπουν όλα όσα αγαπούν να χάνονται.

Η Ρουθ γνώρισε αυτή τη δεύτερη πραγματικότητα.

Δεν γεννήθηκε στον λαό του Ισραήλ. Ήταν Μωαβίτισσα, μια γυναίκα από ξένη χώρα. Παντρεύτηκε έναν νέο άνδρα και ίσως ονειρεύτηκε, όπως κάθε νέα γυναίκα, ένα σπίτι γεμάτο αγάπη, παιδιά και ειρηνικές ημέρες.

Η ζωή όμως είχε άλλα σχέδια.

Ο άνδρας της πέθανε.

Μέσα σε λίγο καιρό χάθηκαν και οι δύο γιοι της πεθεράς της, της Ναομί. Τρεις γυναίκες έμειναν μόνες, χωρίς προστασία, χωρίς βεβαιότητα για το αύριο.

Η Ναομί αποφάσισε να επιστρέψει στη Βηθλεέμ, την πατρίδα της.

Κοίταξε τις δύο νύφες της με αγάπη και τους είπε να γυρίσουν στα σπίτια τους, να ξαναρχίσουν τη ζωή τους.

Η μία έφυγε.

Η Ρουθ όμως έμεινε.

Δεν έμεινε γιατί ήξερε τι την περίμενε.

Έμεινε γιατί αγαπούσε.

Και πάνω απ' όλα, γιατί είχε μάθει να εμπιστεύεται τον Θεό που γνώρισε μέσα από τη ζωή της Ναομί.

Τα λόγια της ταξίδεψαν μέσα στους αιώνες και έγιναν σύμβολο αφοσίωσης:

«Όπου πας εσύ, θα πάω κι εγώ· όπου κατοικήσεις, θα κατοικήσω κι εγώ. Ο λαός σου θα είναι λαός μου και ο Θεός σου Θεός μου.»

Η επιστροφή στη Βηθλεέμ δεν ήταν εύκολη.

Δεν υπήρχε σπίτι να την περιμένει.

Δεν υπήρχαν πλούτη.

Δεν υπήρχε καμία υπόσχεση ότι όλα θα πάνε καλά.

Κάθε πρωί η Ρουθ πήγαινε στα χωράφια και μάζευε τα λίγα στάχυα που άφηναν πίσω οι θεριστές, για να έχουν λίγο ψωμί να φάνε εκείνη και η Ναομί.

Ήταν μια ταπεινή εργασία.

Κανείς όμως δεν γνώριζε ότι, μέσα σ' εκείνα τα χωράφια, ο Θεός ύφαινε αθόρυβα το σχέδιό Του.

Εκεί γνώρισε τον Βοόζ, έναν άνθρωπο ευγενικό και δίκαιο, που διέκρινε στην καρδιά της κάτι πιο πολύτιμο από την ομορφιά: την πίστη, την ταπεινοφροσύνη και την αγάπη.

Ο Θεός ευλόγησε τη ζωή της Ρουθ.

Η γυναίκα που έφτασε στη Βηθλεέμ ως ξένη έγινε μέλος του λαού του Θεού.

Απέκτησε οικογένεια.

Έγινε μητέρα του Ωβήδ, γιαγιά του Ιεσσαί και προγιαγιά του βασιλιά Δαβίδ.

Και αιώνες αργότερα, το όνομά της θα γραφόταν στη γενεαλογία του Ιησού Χριστού.

Ποιος θα μπορούσε να το φανταστεί εκείνη την ημέρα που μάζευε λίγα στάχυα κάτω από τον καυτό ήλιο;