«Ποιον να στείλω, και ποιος θα πάει για εμάς;»
Τότε είπα: «Ιδού εγώ, στείλε εμένα».
Ησαΐας 6:8
Υπάρχουν στιγμές στη ζωή που ο Θεός δεν ζητά από εμάς να γνωρίζουμε ολόκληρο τον δρόμο. Ζητά μόνο να κάνουμε το επόμενο βήμα.
Η φωνή Του μπορεί να έρθει μέσα από έναν λόγο της Γραφής, μια εσωτερική προτροπή, μια ευκαιρία να υπηρετήσουμε, έναν άνθρωπο που χρειάζεται τη βοήθειά μας ή μια πόρτα που ξαφνικά ανοίγει μπροστά μας.
Και τότε έρχεται η ερώτηση:
Θα ανταποκριθώ ή θα αναβάλω;
Θυμόμαστε τους δέκα κατασκόπους που είδαν τη Γη της Επαγγελίας, αλλά αντί να κοιτάξουν τη δύναμη του Θεού, στάθηκαν μπροστά στο μέγεθος των γιγάντων. Η καρδιά τους γέμισε φόβο και αμφιβολία και παρέσυραν ολόκληρο τον λαό στην απιστία.
Ο Θεός τούς είχε ήδη δείξει τη δύναμή Του. Είχαν δει την Αίγυπτο να ανοίγει τον δρόμο της ελευθερίας, είχαν περάσει μέσα από την Ερυθρά Θάλασσα και είχαν γνωρίσει τη φροντίδα Του στην έρημο. Κι όμως, όταν έφτασε η στιγμή να προχωρήσουν, ο φόβος έγινε δυνατότερος από την πίστη.
Την επόμενη ημέρα ο λαός άλλαξε γνώμη.
Τώρα ήθελαν να προχωρήσουν.
Αλλά ήταν αργά.
Η ευκαιρία που είχαν μπροστά τους δεν μπορούσε να αντιμετωπιστεί με μια πίστη που εμφανίστηκε αφού πρώτα ο φόβος είχε οδηγήσει την απόφαση.
Μια στιγμή αναβολής μπορεί να αφήσει πίσω της χρόνια χαμένων ευκαιριών.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να ζούμε με τον φόβο μήπως κάνουμε κάποιο λάθος. Ο Θεός είναι γεμάτος έλεος και είναι πράγματι ο Θεός των δεύτερων ευκαιριών. Όταν ο Ιωνάς απέτυχε, ο Θεός τον κάλεσε ξανά: «Και έγινε λόγος Κυρίου προς τον Ιωνά για δεύτερη φορά» (Ιωνάς 3:1).
Η χάρη Του μάς ξανασηκώνει.
Όμως υπάρχει κάτι που δεν πρέπει να ξεχνάμε:
Η αδράνεια είναι κι αυτή μια επιλογή.
Η αναποφασιστικότητα είναι κι αυτή μια απόφαση.
Και η αναβολή μπορεί να μας στερήσει μια ευκαιρία που ο Θεός έβαλε μπροστά μας σήμερα.
Ο Παύλος, όταν συνάντησε τον Χριστό στον δρόμο προς τη Δαμασκό, δεν έμεινε να διαπραγματεύεται με τον Θεό. Η πρώτη του ερώτηση ήταν:
«Κύριε, τι θέλεις να κάμω;»
(Πράξεις 9:6)
Και όταν ο Ησαΐας άκουσε τη φωνή του Θεού να ρωτά: «Ποιον να στείλω;», δεν περίμενε να ακούσει πρώτα όλες τις λεπτομέρειες.
Απάντησε:
«Ιδού εγώ, στείλε εμένα».
Αυτή είναι η καρδιά της πίστης.
Δεν χρειάζεται να ξέρεις όλο το σχέδιο για να πεις «ναι» στον Θεό.
Δεν χρειάζεται να βλέπεις ολόκληρο τον δρόμο για να κάνεις το πρώτο βήμα.
Δεν χρειάζεται να αισθάνεσαι απολύτως έτοιμος για να υπακούσεις.
0 Σχόλια