«Πoια είναι η ωφέλεια στoν εργαζόμενo από όσα αυτός μoχθεί;
Eίδα τoν περισπασμό, πoυ o Θεός έδωσε στoυς γιoυς των ανθρώπων για να μoχθoύν μέσα σ’ αυτόν.
Όλα τα έκανε καλά, τo καθένα στoν καιρό τoυ· και έβαλε τoν κόσμo κάτω από τη διάνoιά τoυς, χωρίς o άνθρωπoς να μπoρεί να εξιχνιάσει από την αρχή μέχρι τo τέλoς τo έργo πoυ o Θεός έκανε.»
(Εκκλησιαστής 3:9-11)
Μέσα στον καθημερινό κάματο και στη σκόνη της οριζόντιας διαδρομής μας, ο λόγος του Σολομώντα υψώνεται σαν φως που διασκενδάζει τη ματαιότητα. Δεν προσφέρει απλές απαντήσεις, αλλά ανοίγει ένα παράθυρο προς τον ουρανό, υπενθυμίζοντάς μας πως η ζωή δεν είναι ένα τυχαίο άθροισμα στιγμών, αλλά ένα θείο αριστούργημα υπό εξέλιξη.
Η Θεϊκή Αρμονία του Καιρού
Ο Θεός δεν έπλασε απλώς τον χρόνο· ύφανε την κάθε στιγμή με πρόθεση, κάνοντας τα πάντα όμορφα και κατάλληλα στον καιρό τους. Όταν ατενίζουμε τις μέρες μας μόνο με τη λογική της ύλης, ο πόνος φαντάζει παράλογος και οι θλίψεις αβάσταχτες. Όμως, μόλις επιτρέψουμε στην πίστη να καθαρίσει τη ματιά μας, η εικόνα συντίθεται μαγικά.
Η τραγωδία αποκτά σκοπό.
Η συμφορά αποκαλύπτει μια βαθύτερη σοφία.
Το κυρίαρχο Χέρι Του υπενθυμίζει πως, ακόμα και στο απόλυτο σκοτάδι, Εκείνος κρατά το πηδάλιο.
Η παράδοση της ψυχής μας σε Αυτόν παύει να είναι αδυναμία· γίνεται η απόλυτη πράξη ελευθερίας.
Ο Σπόρος της Αιωνιότητας στην Καρδιά
Το δεύτερο μεγάλο μυστήριο είναι πως ο Δημιουργός εμφύτευσε την αιωνιότητα μέσα στα στήθη μας. Μας χάρισε μια ιερή νοσταλγία, μια ανεξάντλητη περιέργεια για το αύριο και το επέκεινα. Αυτός ο θείος ψίθυρος εξηγεί την αθώα αναζήτηση ενός παιδιού όταν ρωτά για τα αστέρια και τη ζωή· είναι η έμφυτη λαχτάρα της ψυχής να επιστρέψει στην πηγή της.
Δεν είμαστε έτοιμοι να αγκαλιάσουμε τη ζωή αν πρώτα δεν συμφιλιωθούμε με το μυστήριο της αιωνιότητας. Όταν η ελπίδα του αιώνιου ριζώσει μέσα μας, ο χρόνος αποκτά εντελώς νέο νόημα — γίνεται το πέρασμα προς την αγκαλιά Του.
Η Ώρα της Αποδοχής
Ο τροχός του χρόνου γυρίζει ακόμη για μένα και για εσάς, τυλιγμένος στη χάρη Του. Όμως θα έρθει η στιγμή που η αυλαία θα πέσει και ο χρόνος θα παραδώσει τη σκυτάλη στην αιώνια μέρα.
«Όσοι όμως τον δέχτηκαν, σε αυτούς έδωσε το δικαίωμα να γίνουν παιδιά του Θεού, ακόμη και σε εκείνους που πιστεύουν στο όνομά Του»
(Ιωάννης 1:12).
Ανάμεσα στους καιρούς της ζωής, υπάρχει ο καιρός της απόρριψης και ο καιρός της αγκαλιάς. Το δώρο της αιώνιας ζωής προσφέρεται απλόχερα. Απλώστε το χέρι της ψυχής σας και δεχτείτε το, όσο η ανάσα της σημερινής ημέρας είναι ακόμη δική σας.
0 Σχόλια