Ένας άνδρας ξεκίνησε ένα βράδυ να περπατήσει προς ένα χωριό που βρισκόταν στην άλλη πλευρά του βουνού.
Στο χέρι του κρατούσε ένα μικρό φανάρι.
Όταν έφτασε στην αρχή του μονοπατιού, κοίταξε μπροστά του.
Το σκοτάδι ήταν πυκνό.
Το φως του φαναριού έφτανε μόνο λίγα μέτρα πιο πέρα.
— Δεν μπορώ να συνεχίσω, είπε.
Ένας γέροντας που καθόταν εκεί κοντά τον άκουσε.
— Γιατί;
— Επειδή το φανάρι μου δεν φωτίζει όλο τον δρόμο. Δεν βλέπω πού θα καταλήξει το μονοπάτι.
Ο γέροντας χαμογέλασε.
— Και ποιος σου είπε ότι πρέπει να δεις όλο τον δρόμο;
Ο άνδρας σώπασε.
— Το φως σου δεν χρειάζεται να σου δείξει πού θα βρίσκεσαι αύριο. Αρκεί να σου δείξει πού να πατήσεις σήμερα.
Ο άνδρας κοίταξε ξανά το μικρό φανάρι.
Έκανε ένα βήμα.
Το φως αποκάλυψε το επόμενο κομμάτι του μονοπατιού.
Έκανε άλλο ένα.
Και πάλι φάνηκε λίγο ακόμη.
Έτσι συνέχισε.
Βήμα με το βήμα.
Χωρίς να βλέπει ποτέ ολόκληρο τον δρόμο.
Ύστερα από ώρες, έφτασε στην κορυφή του βουνού.
Μπροστά του απλώνονταν τα φώτα του χωριού.
Γύρισε πίσω και σκέφτηκε τον γέροντα.
Τότε κατάλαβε κάτι που δεν είχε καταλάβει στην αρχή:
Δεν χρειαζόταν να βλέπει ολόκληρο τον δρόμο για να φτάσει στον προορισμό του.
Χρειαζόταν μόνο αρκετό φως για το επόμενο βήμα.
Διαβάστε περισσότερα στην κατηγορία:
ΜΙΚΡΕΣ ΠΑΡΑΒΟΛΕΣ από το ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΠΕΡΙΒΟΛΙ
0 Σχόλια