«Έμεναν δε αφοσιωμένοι στη διδασκαλία των αποστόλων και στην κοινωνία, στο σπάσιμο του άρτου και στις προσευχές.»
(Πράξεις 2:42)
Η πρωτοχριστιανική κοινότητα δεν θεμελιώθηκε πάνω σε περίπλοκες δομές, αλλά πάνω σε τέσσερις ζωντανούς, αδιάσειστους πυλώνες:
τη διδασκαλία των Αποστόλων, την αδελφική κοινωνία, την ευχαριστιακή τράπεζα και τη θερμή προσευχή.
Σε έναν κόσμο γεμάτο θόρυβο και περισπασμούς, το παράδειγμά τους μας καλεί σε μια βαθιά αυτοεξέταση: Πού διοχετεύουμε τον χρόνο, την ενέργεια και την αφοσίωση της καρδιάς μας;
Η Αποστολική Διδασκαλία αποτελεί τη στερεή ρίζα και το θεμέλιο της πίστης μας.
Η Κοινωνία υφαίνει το ζωντανό Σώμα του Χριστού, όπου η ευλογία πολλαπλασιάζεται όταν μοιράζεται.
Το Σπάσιμο του Άρτου υπερβαίνει την απλή τροφή· είναι η ιερή στιγμή που δυναμώνουν οι δεσμοί της αγάπης και η μέριμνα για τον πλησίον γίνεται πράξη.
Οι Προσευχές ανοίγουν τη μυστική γέφυρα που ενώνει την ανθρώπινη αδυναμία με την ουράνια χάρη.
Η πρώτη εκείνη εκκλησία γνώρισε την αφθονία της ευλογίας, γιατί η καρδιά της χτυπούσε με μια διπλή, αδιαίρετη αγάπη: την ολοκληρωτική αφοσίωση στον Θεό και την ανιδιοτελή στοργή για τον αδελφό.
ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΗ ΒΙΒΛΟ;
0 Σχόλια