ΔΕΝ ΕΦΕΥΓΕ… ΤΗΝ ΚΑΛΟΥΣΕ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ

- 3:02 μ.μ.

«Εγώ είμαι η ανάστασις και η ζωή· ο πιστεύων εις εμέ, και αν αποθάνη, ζήσεται.»

(Ιωάννης 11:25)

Ο καρκίνος παραμόρφωσε το σώμα της, αλλά δεν μπόρεσε να αλλοιώσει εκείνα τα γαλάζια μάτια, δυο κομμάτια ουρανού, γεμάτα φως και ειρήνη. Δεν μπόρεσε να σβήσει το φως του προσώπου της. Ένα φως που δεν ήταν εξωτερικό, αλλά φως ψυχής, φως Χριστού.

Ο ιερέας την επισκέφθηκε στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας. Οι γιατροί της είχαν πει:

«Σου μένουν λίγες ώρες, ίσως λίγες μέρες. Ετοιμάσου για την αναχώρηση…»

Εκείνος, όμως, δεν έβλεπε μια γυναίκα που έφευγε. Έβλεπε μια ψυχή που ανέβαινε.

Είχε καλέσει τον σύζυγο και τα παιδιά της. Τους φίλησε, τους αγκάλιασε, τους ευλόγησε. Τους χάρισε λόγια πίστης, παρηγοριάς και αγάπης, και πήρε μαζί της τη δική τους αγάπη ως πολύτιμο εφόδιο για το μεγάλο ταξίδι.

Ύστερα στράφηκε προς τον ιερέα και του είπε με χαμόγελο:

«Πάτερ μου, είμαι έτοιμη να φύγω. Πέρασε ο Χριστός και μου είπε: "Ετοιμάσου… φεύγουμε, ξεκινάμε."»

Τα μάτια της έλαμπαν.

Όση ώρα έμεινε κοντά της, του κρατούσε και του φιλούσε το χέρι. Δεν υπήρχε φόβος. Δεν υπήρχε απελπισία. Δεν υπήρχε παράπονο. Μόνο ειρήνη. Μόνο χαρά. Μόνο Χριστός.

Και ο ιερέας στεκόταν συγκλονισμένος, μάρτυρας ενός θαύματος. Της Ανάστασης που δεν είναι μια ιδέα, αλλά ο Ίδιος ο Χριστός, παρών μέσα στο δωμάτιο, στην ανάσα της, στο βλέμμα της, στην ειρήνη της καρδιάς της.

Δεν έφευγε για το τέλος.

Έφευγε για την Αρχή.

Για το φως που δεν σβήνει ποτέ. Για το αιώνιο Πάσχα, εκεί όπου δεν υπάρχει πια πόνος, ούτε δάκρυ, ούτε θάνατος, αλλά μόνο η άπειρη αγάπη του Θεού.

Πόσο όμορφα αναχωρούν οι άνθρωποι που αγάπησαν τον Χριστό.

Δεν τους παίρνει ο θάνατος.

Τους υποδέχεται η Ζωή.