Η ανθρώπινη φύση υφαίνεται από διαφορετικές ευαισθησίες, κι έτσι είναι απόλυτα φυσικό άλλοι να βαδίζουμε στη ζωή με μεγαλύτερη δειλία κι άλλοι με περισσότερο θάρρος. Ωστόσο, στην καρδιά καθενός μας κρύβεται η δύναμη για την υπέρβαση κάθε φόβου.
Δεν φέρουν όλοι οι φόβοι το ίδιο πρόσωπο, ούτε είναι όλοι καταστροφικοί. Ο φόβος ενός παιδιού μπροστά σε μια φλογισμένη εστία ή η ενστικτώδης συστολή μας απέναντι σε ένα δηλητηριώδες ερπετό αποτελούν απαραίτητες ασπίδες προστασίας. Είναι η σοφή φωνή του αυτοσυντήρητου ενστίκτου που περιφρουρεί την ύπαρξή μας.
Υπάρχει όμως κι ένας άλλος φόβος, σκοτεινός και αδικαιολόγητος, που απλώνει βαριά τη σκιά του πάνω στις μέρες μας. Αυτός ο φόβος δεν προστατεύει· παραλύει.
Εγκλωβίζει το πνεύμα, εμποδίζοντάς μας να βαδίσουμε στο φως και στο προορισμένο μονοπάτι της ζωής μας. Η Θεία Χάρη δεν μας έπλασε για να ζούμε αιχμάλωτοι του τρόμου — γι' αυτό και σε κάθε σελίδα της Αγίας Γραφής αντηχεί γλυκά η προσταγή: «Μη φοβάσαι».
Το κλειδί για την ελευθερία μας βρίσκεται κρυμμένο στον ίδιο τον Λόγο:
«Ο φόβος του Κυρίου είναι πηγή ζωής, απομακρύνει από τις παγίδες του θανάτου» (Παροιμίες 14:27).
Ο ιερός αυτός φόβος δεν είναι τρόμος, αλλά βαθύς, ευλαβικός σεβασμός.
Όταν αναγνωρίζεις το μεγαλείο του Δημιουργού σου, κατανοείς την αληθινή σου θέση στον κόσμο.
Όταν τρέφεις ειλικρινή σεβασμό προς το Θείο, δεν απομακρύνεσαι εντρόμως, αλλά ελκύεσαι κοντά Του.
Όταν γνωρίσεις την αληθινή φύση του Θεού, ο φόβος μεταμορφώνεται σε απόλυτη εμπιστοσύνη και αγάπη.
Ο Δημιουργός προσφέρει το χέρι Του για να μας απαλλάξει από κάθε αλυσίδα, αρκεί να αναζητήσουμε την παρουσία Του. Όπως καταθέτει και ο Ψαλμωδός: «Αναζήτησα τον Κύριο, κι Εκείνος μου εισάκουσε· με ελευθέρωσε από κάθε μου φόβο»
(Ψαλμός 34:4).
0 Σχόλια