Εκείνο το απομεσήμερο, ο ουρανός πάνω από τον Γολγοθά βάρυνε σαν πέτρινος μανδύας.
Τρία σώματα μάτωναν, τρεις καρδιές σφάζονταν κάτω από τον ίδιο, αμίλητο ήλιο. Κι όμως, πάνω στον ίδιο βράχο, γράφονταν τρεις εντελώς διαφορετικές πεπρωμένες πορείες.
Στον πρώτο σταυρό, η οδύνη έγινε δηλητήριο και θυμός: «Εάν είσαι ο Χριστός, σώσε τον εαυτό σου και εμάς!» Δεν γύρευε τον Θεό· γύρευε απλώς την απαλλαγή. Δεν αναζητούσε μια ιερή συνάντηση, αλλά μια βολική διαφυγή.
Στον δεύτερο σταυρό, η ίδια ακριβώς αγωνία, τα ίδια σιδερένια καρφιά, η ίδια επερχόμενη νύχτα. Κι όμως, μέσα από τη σκόνη και το αίμα, τα μάτια της ψυχής του άνοιξαν. Δεν ζήτησε να κατέβει. Δεν απαίτησε θαύματα. Ψιθύρισε μόνο: «Μνήσθητί μου, Κύριε, όταν έλθεις εν τη βασιλεία σου». Κι εκεί, στο ύστατο λεπτό μιας συντριμμένης ζωής, χωρίς χρόνο για διορθώσεις ή αποδείξεις, άκουσε την πιο γλυκιά υπόσχεση της Ιστορίας: «Σήμερον μετ’ εμού έση εν τω Παραδείσω».
Και ανάμεσά τους, ο τρίτος Σταυρός. Ο Χριστός. Ο μόνος που είχε τη δύναμη να κατέβει, αλλά επέλεξε να μείνει. Αν κατέβαινε, θα τους έδειχνε τη δύναμή Του. Μένοντας, τους αποκάλυψε το ανείπωτο βάθος της Αγάπης Του.
0 Σχόλια