Υπάρχουν πληγές που δεν φαίνονται.
Δεν αφήνουν σημάδια στο σώμα, μα μένουν βαθιά στην καρδιά.
Ένα λόγο που δεν ξεχάσαμε.
Μια συμπεριφορά που μας πλήγωσε.
Μια προδοσία που δεν περιμέναμε.
Μια αγάπη που δεν μας αγάπησε όπως την αγαπήσαμε.
Και ίσως το πιο δύσκολο δεν είναι μόνο αυτό που μας έκαναν.
Είναι πως το έκανε εκείνος από τον οποίο δεν το περιμέναμε.
Τότε η καρδιά κλείνεται.
Λέει:
«Δεν θα εμπιστευθώ ξανά.»
«Δεν θα αγαπήσω τόσο.»
«Δεν θα αφήσω κανέναν να με πλησιάσει.»
Και χωρίς να το καταλάβουμε, η πληγή γίνεται τοίχος.
Μα δεν θέλει ο Θεός να ζήσεις για πάντα πίσω από τους τοίχους που έχτισε ο πόνος.
Δεν σημαίνει πως πρέπει να ξεχάσεις όσα έγιναν.
Δεν σημαίνει πως πρέπει να επιτρέψεις ξανά σε κάποιον να σε πληγώσει.
Και δεν σημαίνει πως η συγχώρηση ακυρώνει αυτό που έζησες.
Σημαίνει όμως πως δεν χρειάζεται να κουβαλάς για πάντα μέσα σου το βάρος αυτού που σου έκαναν.
Άφησέ το στα χέρια του Θεού.
Εκείνος γνωρίζει ποιος σε πλήγωσε.
Γνωρίζει τι ειπώθηκε όταν κανείς άλλος δεν άκουγε.
Γνωρίζει πόσες φορές χαμογέλασες στους άλλους ενώ μέσα σου έκλαιγες.
Και γνωρίζει πως πίσω από τον θυμό σου υπάρχει πολλές φορές μια καρδιά που απλώς ήθελε να αγαπηθεί.
Μη γίνεις σκληρός επειδή κάποιος υπήρξε σκληρός μαζί σου.
Μη χάσεις την καλοσύνη σου επειδή κάποιος δεν την εκτίμησε.
Μη σταματήσεις να αγαπάς επειδή κάποιος δεν ήξερε πώς να αγαπήσει.
Κράτησε την καρδιά σου καθαρή.
Όχι για εκείνους.
Για σένα.
Για την ειρήνη που θέλει να σου χαρίσει ο Θεός.
Ίσως δεν μπορείς να αλλάξεις αυτό που έγινε.
Μπορείς όμως να αποφασίσεις πως δεν θα αφήσεις το τραύμα να καθορίσει ποιος θα γίνεις.
Κάποια στιγμή θα μπορείς να θυμάσαι χωρίς να πονάς όπως πριν.
Και τότε θα καταλάβεις πως η θεραπεία δεν ήταν να ξεχάσεις.
Ήταν να αφήσεις τον Θεό να πάρει από την πληγή σου τη δύναμη να σε πληγώνει ακόμη.
Ένας λόγος από τον Λόγο του Θεού
«Να είστε μεταξύ σας καλοί και ευσπλαχνικοί, συγχωρώντας ο ένας τον άλλον, καθώς και ο Θεός σας συγχώρησε διά του Χριστού.»
Εφεσίους 4:32
0 Σχόλια