Όλη τη νύχτα το μικρό λουλούδι έμενε κλειστό.
Το σκοτάδι είχε απλωθεί πάνω στον κήπο και η δροσιά είχε βαρύνει τα πέταλά του.
Δεν μπορούσε να δει τον ήλιο.
Δεν ήξερε πότε θα ξημέρωνε.
Κι όμως, κάπου βαθιά μέσα του, κάτι το έκανε να περιμένει.
Δεν προσπάθησε να ανοίξει με το ζόρι.
Δεν παραπονέθηκε για το σκοτάδι.
Απλώς περίμενε.
Και ύστερα, σχεδόν αθόρυβα, ο ορίζοντας άρχισε να φωτίζει.
Μια λεπτή χρυσή γραμμή εμφανίστηκε πίσω από τα βουνά.
Το σκοτάδι υποχώρησε.
Και το λουλούδι άνοιξε τα πέταλά του στο πρώτο φως.
Ίσως υπάρχουν και στη ζωή μας τέτοιες νύχτες.
Νύχτες όπου δεν βλέπουμε τον δρόμο.
Νύχτες όπου η προσευχή μοιάζει να χάνεται μέσα στη σιωπή.
Νύχτες όπου αναρωτιόμαστε αν θα έρθει ποτέ η αλλαγή που περιμένουμε.
Μα το ότι δεν βλέπεις ακόμη το φως δεν σημαίνει πως δεν πλησιάζει το πρωί.
Ο Θεός εργάζεται και μέσα στη σιωπή.
Κάποιες φορές, μάλιστα, οι πιο βαθιές αλλαγές συμβαίνουν τότε που τίποτα εξωτερικά δεν φαίνεται να αλλάζει.
Γι’ αυτό, αν βρίσκεσαι σήμερα σε μια δύσκολη νύχτα, μην απελπίζεσαι.
Κράτησε λίγο ακόμη την ελπίδα.
Κάνε άλλη μία προσευχή.
Κάνε ακόμη ένα μικρό βήμα.
Και περίμενε.
Γιατί ο Θεός μπορεί να ετοιμάζει ήδη το πρωινό που η καρδιά σου περιμένει.
0 Σχόλια