«Μετά σηκώθηκε και πήγε στον πατέρα του. Ήταν ακόμα μακριά όταν τον είδε ο πατέρας του, ο οποίος, συγκινημένος από συμπόνια, έτρεξε, τον αγκάλιασε σφιχτά και τον φίλησε τρυφερά.»
— Κατά Λουκάν 15:20
Κάθε γονιός που έχει δει το παιδί του να απομακρύνεται —είτε σωματικά, είτε ηθικά, είτε συναισθηματικά— γνωρίζει έναν πολύ ιδιαίτερο, βουβό πόνο. Είναι η αγωνία της αναμονής για βήματα που αργούν, για μηνύματα που δεν φτάνουν ποτέ, για προσευχές που μοιάζουν να χάνονται στη σιωπή.
Η παραβολή του Ασώτου Υιού εστιάζει συχνά στη στιγμή της επιστροφής. Πίσω όμως από αυτή τη συνάντηση, υπάρχει ένας πατέρας που πέρασε αμέτρητες μέρες κοιτάζοντας τον δρόμο. Όταν ο γιος φάνηκε από μακριά, ο πατέρας έτρεξε αμέσως να τον προϋπαντήσει. Δεν ήταν κλεισμένος στο σπίτι, ούτε προσπαθούσε να ξεχάσει για να γλιτώσει από τον πόνο. Ήταν εκεί, στο κατώφλι, έτοιμος να ορμήσει με το πρώτο σημάδι ζωής.
Αυτή η εικόνα αποκαλύπτει την καρδιά του Θεού. Όπως Εκείνος δεν παραιτείται ποτέ από τα δικά Του παιδιά, έτσι καλεί κι εσάς να κρατήσετε την ελπίδα ζωντανή. Δεν έχετε τον έλεγχο στις επιλογές του παιδιού σας —και αυτό δεν είναι δικό σας φταίξιμο. Μπορείτε όμως, όπως ο πατέρας της παραβολής, να συνεχίσετε να κοιτάτε τον δρόμο με πίστη.
0 Σχόλια