Μέσα στον κήπο, όλα έμοιαζαν να έχουν κουραστεί.
Τα λουλούδια είχαν μαζέψει τα πέταλά τους,
τα φύλλα είχαν σκύψει από τον άνεμο
και μερικά κλαδιά έμοιαζαν εντελώς ξερά.
Ανάμεσά τους υπήρχε ένα μικρό κλαδί
που δεν είχε ούτε άνθος ούτε καρπό.
Μόνο λίγα πράσινα φύλλα.
Κάποιος που περνούσε από τον κήπο θα μπορούσε εύκολα να το προσπεράσει.
«Δεν έχει τίποτα να δείξει», θα έλεγε.
Κι όμως, το κλαδί δεν είχε πεθάνει.
Κάτω από τον φλοιό του κυκλοφορούσε ακόμη ζωή.
Οι ρίζες του δέντρου συνέχιζαν να εργάζονται σιωπηλά,
χωρίς θόρυβο, χωρίς να ζητούν να τις δει κανείς.
Και κάποια ανοιξιάτικη μέρα,
εκεί όπου κανείς δεν περίμενε τίποτα,
εμφανίστηκε ένα μικρό μπουμπούκι.
Τόσο μικρό, που σχεδόν δεν φαινόταν.
Μα ήταν η απόδειξη πως η ζωή δεν είχε σταματήσει.
Ίσως κάπως έτσι να είναι και μερικές εποχές της δικής μας ζωής.
Μπορεί να κοιτάζεις τον εαυτό σου και να λες:
«Δεν προχωρώ. Δεν αλλάζει τίποτα. Δεν ανθίζει τίποτα.»
Μα ο Θεός βλέπει και όσα εσύ δεν μπορείς ακόμη να δεις.
Βλέπει τη ρίζα που δυναμώνει.
Την πίστη που μεγαλώνει μέσα στη σιωπή.
Την υπομονή που γεννιέται μέσα από την αναμονή.
Μην κρίνεις λοιπόν τη ζωή σου από το πόσα άνθη βλέπεις σήμερα.
Μερικές φορές, η πιο σημαντική εργασία του Θεού γίνεται κάτω από την επιφάνεια.
Και όταν έρθει ο κατάλληλος καιρός,
αυτό που σήμερα μοιάζει μικρό και ασήμαντο
μπορεί να γίνει το πρώτο σημάδι μιας καινούργιας άνοιξης.
0 Σχόλια