Όταν η πίστη βρίσκει φωνή, η καρδιά βρίσκει δύναμη
«Θάνατος και ζωή είναι εν τη εξουσία της γλώσσης· και οι αγαπώντες αυτήν θέλουσι φάγει τους καρπούς αυτής.»
Παροιμίες 18:21
Υπάρχει δύναμη στα λόγια που βγαίνουν από μια καρδιά που έχει ριζώσει στον Θεό.
Δεν είναι απλώς οι λέξεις που προφέρουμε. Είναι αυτό που επιλέγουμε να αφήσουμε να κατοικήσει μέσα μας και, στη συνέχεια, να γίνει η φωνή μας.
Γι’ αυτό υπάρχουν στιγμές που χρειάζεται να μιλήσουμε την αλήθεια του Θεού μέσα στην καταιγίδα.
Ο Ιησούς μίλησε στον άνεμο και στα κύματα και επέπληξε την τρικυμία. Μίλησε με εξουσία απέναντι στους δαίμονες και στις ασθένειες. Και μας δίδαξε ότι η πίστη μπορεί να σταθεί ακόμη και απέναντι σε ένα «βουνό»:
«Εάν έχητε πίστιν ως κόκκον σινάπεως... θέλετε ειπεί προς το όρος τούτο, Μετάβηθι εντεύθεν εκεί, και θέλει μεταβή.»
Ματθαίος 17:20
Όμως η δύναμη δεν βρίσκεται σε μια μαγική χρήση των λέξεων.
Δεν διατάζουμε τον Θεό.
Δεν χρησιμοποιούμε τη Γραφή σαν φυλαχτό.
Δεν κάνουμε την πίστη μας μηχανισμό για να πάρουμε ό,τι θέλουμε.
Μιλούμε τον Λόγο Του επειδή επιλέγουμε να συμφωνήσουμε με την αλήθεια Του, ακόμη κι όταν τα συναισθήματά μας λένε κάτι διαφορετικό.
Υπάρχουν, επίσης, λόγια που χρειάζεται να αρνηθούμε να αφήσουμε να γίνουν η φωνή της καρδιάς μας.
Όταν ο Ιερεμίας αισθάνθηκε ανεπαρκής μπροστά στο κάλεσμα του Θεού και είπε:
«Ω, Κύριε Θεέ! ιδού, δεν εξεύρω να λαλήσω, διότι είμαι παιδί.»
ο Κύριος τού απάντησε:
«Μη λέγε, Είμαι παιδί...»
Ιερεμίας 1:6-7
Σαν να του έλεγε:
Μην κάνεις την αδυναμία σου το τέλος της ιστορίας σου.
Μην αφήνεις τον φόβο να μιλάει πιο δυνατά από την κλήση Μου.
Πόσες φορές κι εμείς λέμε:
«Δεν μπορώ.»
«Δεν αξίζω.»
«Δεν θα αλλάξει τίποτα.»
«Είναι πολύ αργά.»
«Δεν υπάρχει ελπίδα.»
Κι όμως, ο Ιησούς μας υπενθυμίζει:
«Διότι εκ του περισσεύματος της καρδίας το στόμα λαλεί.»
Ματθαίος 12:34
Τα λόγια μας πολλές φορές γίνονται ένας καθρέφτης της καρδιάς μας.
Γι’ αυτό χρειάζεται να προσέχουμε τι αφήνουμε να ριζώνει μέσα μας.
Αν γεμίζουμε την καρδιά μας με φόβο, ο φόβος θα βρίσκει δρόμο προς τα χείλη μας.
Αν όμως γεμίζουμε την καρδιά μας με τον Λόγο του Θεού, τότε, ακόμη και μέσα στη δυσκολία, θα μπορούμε να λέμε:
«Ο Κύριος είναι μαζί μου.»
«Δεν θα φοβηθώ.»
«Η χάρη Του μου αρκεί.»
«Ο Θεός δεν με εγκαταλείπει.»
«Θα εμπιστευθώ τον δρόμο μου στα χέρια Του.»
Αυτό δεν σημαίνει ότι αρνούμαστε την πραγματικότητα.
Σημαίνει ότι δεν επιτρέπουμε στην πραγματικότητα να γίνει μεγαλύτερη από τον Θεό μέσα στην καρδιά μας.
Ο Λόγος του Θεού γίνεται η άγκυρά μας.
Και όταν η καρδιά μας έχει αγκυροβολήσει στον Χριστό, τα λόγια μας μπορούν να γίνουν λόγια ζωής, παρηγοριάς, ελπίδας και χάρης για εμάς και για τους ανθρώπους γύρω μας.
0 Σχόλια