ΔΙΑΒΑΣΤΕ όλο το κεφάλαιο του ψαλμού 95
1 EΛATE, ας αγαλλιαστούμε στον Kύριο· ας αλαλάξουμε στο φρούριο της σωτηρίας μας.
2 Aς προφτάσουμε μπροστά του με δοξολογίες· ας αλαλάξουμε σ’ αυτόν με ψαλμούς.
3 Eπειδή, ο Kύριος είναι Θεός μεγάλος, και Bασιλιάς μεγάλος, περισσότερο από όλους τούς θεούς.
4 Eπειδή, στο δικό του το χέρι είναι τα βάθη τής γης· και τα ύψη των βουνών είναι δικά του.
5 Eπειδή, δική του είναι η θάλασσα, και αυτός την έκανε· και τα χέρια του έπλασαν την ξηρά.
6 Eλάτε, ας προσκυνήσουμε και ας προσπέσουμε· ας γονατίσουμε μπροστά στον Kύριο, τον Δημιουργό μας.
7 Eπειδή, αυτός είναι ο Θεός μας· και εμείς λαός τής βοσκής του, και πρόβατα του χεριού του. Σήμερα, αν ακούσετε τη φωνή του,
8 μη σκληρύνετε την καρδιά σας, όπως τότε στον παροργισμό, όπως την ημέρα τού πειρασμού στην έρημο·
9 όπου οι πατέρες σας με πείραξαν, με δοκίμασαν, και είδαν τα έργα μου.
10 Σαράντα χρόνια δυσαρεστήθηκα με εκείνη τη γενεά, και είπα: Aυτός είναι λαός πλανεμένος στην καρδιά, και αυτοί δεν γνώρισαν τους δρόμους μου.
11 Γι’ αυτό, στην οργή μου ορκίστηκα ότι, δεν θα μπουν μέσα στην ανάπαυσή μου.
ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΨΑΛΜΟ 95
Ένα προσκλητήριο χαράς και ταπείνωσης:
Ο άνθρωπος καλείται να δοξολογήσει τον Παντοδύναμο Δημιουργό ως στοργικό Ποιμένα, προσέχοντας παράλληλα να μην αποστηθίσει την αμφιβολία και τη σκληροκαρδία που στερούν την πνευματική ανάπαυση.
ΜΙΚΡΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΟΥ ΨΑΛΜΟΥ 95
Ο 95ος Ψαλμός χωρίζεται με αριστοτεχνικό τρόπο σε δύο μέρη, προσφέροντας μια πλήρη πνευματική πορεία:
Η Πρόσκληση σε Θείo Αγαλλιασμό (Εδάφια 1-5):
Ο ψαλμωδός ξεκινά με μια παιανική κραυγή χαράς. Καλεί τους πιστούς να προσέλθουν με ευγνωμοσύνη ενώπιον του Θεού.
Ο Κύριος δεν είναι μια αφηρημένη έννοια, αλλά ο Κυρίαρχος της κτίσης — Αυτός που κρατά στα χέρια Του τα βάθη της γης, τις κορυφές των βουνών και τη θάλασσα.
Η Σχέση Ποιμένα και Λαού (Εδάφια 6-7a): Η εικόνα του παντοδύναμου Θεού μεταμορφώνεται σε εικόνα στοργής.
Είμαστε ο «λαός της βοσκής Του». Η προσκύνηση εδώ δεν είναι φόβος, αλλά αναγνώριση της εξάρτησής μας από την προστασία Του.
Το «Σήμερα» της Προειδοποίησης (Εδάφια 7b-11): Το ύφος αλλάζει ξαφνικά και γίνεται σοβαρό, καθώς παίρνει το λόγο ο ίδιος ο Θεός. Υπενθυμίζει την ιστορία της Ερήμου (στη Μεριβά και τη Μασσά), όπου οι Ισραηλίτες, παρά τα θαύματα που είδαν, σκλήρυναν την καρδιά τους από αμφιβολία.
Ο ψαλμός κλείνει με μια διαχρονική προειδοποίηση:
Η πνευματική «ανάπαυση» και γαλήνη χάνεται όταν η καρδιά μας πλανηθεί και αρνηθεί να εμπιστευτεί τη θεία καθοδήγηση.
0 Σχόλια