Η Θεία Αγάπη εν μέσω του Θνητού Πόνου
Στην αρχαιότητα, ο θάνατος δια σταυρώσεως συνιστούσε την πλέον φρικτή και ατιμωτική τιμωρία, επιβεβλημένη στους βαρύτερους των εγκληματιών. Οι ψυχορραγούντες επί του ξύλου ξεστομούσαν, ως επί το πλείστον, κραυγές απόγνωσης, γόους και κατάρες. Όχι όμως ο Ιησούς. Εν μέσω του αβάσταχτου Μαρτυρίου, της ταπείνωσης και του διασυρμού, από τα πανάγια χείλη Του ανέβλυζαν μόνο ρήματα αιώνιας αγάπης, συγχώρεσης και ελπίδας.
Τα τέσσερα Ευαγγέλια διέσωσαν, μέσω των αυτόπτων μαρτύρων, τις επτά τελευταίες ρήσεις του Κυρίου. Ακολουθώντας τη χρονολογική τους αλληλουχία, προσεγγίζουμε το βαθύτερο νόημά τους.
1. Η δέηση της ανεξικακίας
«Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς, οὐ γὰρ οἴδασιν τί ποιοῦσιν.»
(Λουκ. 23:34)
Ο Χριστός προσεύχεται στον Πατέρα για τη συγχώρεση των σταυρωτών Του. Ακόμη και την ώρα της ακραίας οδύνης, αντικρίζει τους βασανιστές Του όχι ως εχθρούς, αλλά ως πλανεμένα «πρόβατα μὴ ἔχοντα ποιμένα» που αγνοούν το μέγεθος της πράξης τους. Επιβεβαιώνει έτσι, μέχρι την τελευταία Του αναπνοή, πως η διδασκαλία Του για την αγάπη προς τους εχθρούς δεν ήταν απλοί λόγοι, αλλά βιωματική αλήθεια.
2. Η υπόσχεση της Σωτηρίας
«Ἀμήν σοι λέγω, σήμερον μετ’ ἐμοῦ ἔσῃ ἐν τῷ παραδείσῳ.»
(Λουκ. 23:43)
Ανάμεσα σε δύο ληστές, ο ένας Χλευάζει, αλλά ο άλλος μετανοεί, αναγνωρίζει την αθωότητα του Ιησού και ζητά να τον θυμηθεί στη Βασιλεία Του. Ο Κύριος ανταποκρίνεται αμέσως. Η απάντησή Του αποτελεί την αιώνια εγγύηση ότι η μετάνοια ξεκλειδώνει τις πύλες του Παραδείσου, χάρη στη σταυρική Του θυσία.
3. Η στοργή προς τη Μητέρα
«Γύναι, ἴδε ὁ υἱός σου... Ἰδοὺ ἡ μήτηρ σου.»
(Ιωάν. 19:26-27)
Ακόμη και πάνω στον Σταυρό, ο Ιησούς μεριμνά για την ανθρώπινη προστασία της Παναγίας Μητέρας Του. Την εμπιστεύεται στον ηγαπημένο Του μαθητή, τον Ιωάννη, διδάσκοντάς μας την ιερότητα της οικογενειακής μέριμνας και της πνευματικής αφοσίωσης.
4. Η κραυγή της εγκατάλειψης
«Ἠλί, Ἠλί, λαμὰ σαβαχθανί;»
(Ματθ. 27:46, Μάρκ. 15:34)
Επαναλαμβάνοντας τον προφητικό 21ο Ψαλμό, ο Ιησούς εκφράζει το βάρος της ανθρώπινης αγωνίας. Ως Φέρων τις αμαρτίες όλης της ανθρωπότητας, βιώνει μυστηριωδώς τον χωρισμό από τον Πατέρα, σηκώνοντας στις πλάτες Του το τίμημα της δικής μας αποστασίας.
5. Η δίψα του Θεανθρώπου
«Διψῶ.» (Ιωάν. 19:28)
Αρνούμενος νωρίτερα το ναρκωτικό μείγμα που θα απάλυνε τον πόνο Του, ο Χριστός βιώνει στο ακέραιο τη σωματική εξάντληση. Η φράση αυτή αποκαλύπτει την πλήρη και αληθινή ανθρώπινη φύση Του, ενώ παράλληλα εκπληρώνει τις γραφικές προφητείες.
6. Η κραυγή του Θριάμβου
«Τετέλεσται!»
(Ιωάν. 19:30)
Δεν πρόκειται για ψίθυρο ήττας, αλλά για παιάνα νίκης. Το έργο της Θείας Οικονομίας, η λύτρωση του ανθρώπου και η συντριβή του θανάτου έχουν ολοκληρωθεί. Η αμαρτία πληρώθηκε, η αποστολή εκπληρώθηκε.
7. Η απόλυτη εμπιστοσύνη
«Πάτερ, εἰς χεῖράς σου παρατίθεμαι τὸ πνεῦμά μου.»
(Λουκ. 23:46)
Έχοντας επιτελέσει το θέλημα του Πατρός, ο Ιησούς παραδίδει οικειοθελώς την ψυχή Του. Με απόλυτη γαλήνη και υπακοή, σφραγίζει την επίγεια παρουσία Του, επιστρέφοντας εκεί όπου ανήκει.
0 Σχόλια