"Και θα αγαπάς τον Κύριο τον Θεό σου με όλη την καρδιά σου, και με όλη την ψυχή σου, και με όλη τη διάνοιά σου, και με όλη τη δύναμή σου», αυτή είναι η πρώτη εντολή.
Και δεύτερη, όμοια μ’ αυτήν, είναι: «Θα αγαπάς τον πλησίον σου σαν τον εαυτό σου». Άλλη εντολή, μεγαλύτερη απ’ αυτές, δεν υπάρχει"
Μάρκος 12:30-31
Μικρές σκέψεις με αφορμή το παραπάνω εδαφιο:
Υπάρχουν αλήθειες που δεν χρειάζονται πολλά λόγια για να τις καταλάβουμε, χρειάζονται όμως ολόκληρη τη ζωή μας για να τις ζήσουμε.
Ο Χριστός μάς δίνει σήμερα δύο δρόμους που, στην πραγματικότητα, συναντιούνται σε έναν: να αγαπάμε τον Θεό και να αγαπάμε τον άνθρωπο.
Να αγαπάς τον Θεό «με όλη την καρδιά σου» σημαίνει να Του προσφέρεις όχι ένα μικρό κομμάτι της ζωής σου, αλλά ολόκληρη την ύπαρξή σου. Τις χαρές σου και τις αγωνίες σου, τα όνειρά σου και τις αποτυχίες σου, τις αποφάσεις σου και τις σιωπές σου. Να Τον αφήνεις να κατοικεί όχι μόνο στις προσευχές σου, αλλά και στις σκέψεις, στις επιλογές και στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζεις κάθε ημέρα.
Και τότε έρχεται η δεύτερη εντολή, τόσο όμοια με την πρώτη: «Θα αγαπάς τον πλησίον σου σαν τον εαυτό σου».
Γιατί η αγάπη προς τον Θεό δεν μπορεί να μένει κλεισμένη μέσα στην καρδιά. Ζητά να βγει στον δρόμο. Να αποκτήσει χέρια που προσφέρουν, μάτια που βλέπουν τον πονεμένο, αυτιά που ακούν, λόγια που παρηγορούν και καρδιά που συγχωρεί.
Η αληθινή αγάπη δεν είναι μόνο ένα συναίσθημα που αισθανόμαστε. Είναι μια καθημερινή επιλογή.
Μερικές φορές θα χρειαστεί να κάνουμε υπομονή με κάποιον που μας δυσκολεύει. Άλλες φορές να συγχωρήσουμε, να ζητήσουμε συγγνώμη, να βοηθήσουμε χωρίς να περιμένουμε ανταπόδοση ή απλώς να σταθούμε δίπλα σε έναν άνθρωπο που περνά μια δύσκολη στιγμή.
Εκεί δοκιμάζεται η αγάπη μας.
Γιατί είναι εύκολο να λέμε πως αγαπάμε τον Θεό όταν όλα πηγαίνουν καλά.
Το βαθύτερο όμως νόημα αυτής της εντολής φαίνεται όταν η αγάπη γίνεται πράξη μέσα στις μικρές, καθημερινές στιγμές.
0 Σχόλια