"Ποιος είναι αυτός ο απερίτμητος Φιλισταίος;"
Α΄ Σαμουήλ 17:26
Δεκατέσσερις ολόκληρες γενιές πριν ο νεαρός Δαβίδ βρεθεί πρόσωπο με πρόσωπο με τον Γολιάθ, η φωνή του Υψίστου είχε ήδη χαράξει στην ιστορία μια αδιάσειστη υπόσχεση προς τον Αβραάμ:
«Θα ευλογήσω όσους σε ευλογούν και θα προστατεύσω το βήμα σου». Σημείο αυτής της ουράνιας συμμαχίας υπήρξε η περιτομή — μια σφραγίδα ανήκειν στο φως. Κι όμως, μπροστά στη σκιά του γίγαντα, ο στρατός του Σαούλ λησμόνησε τη θεϊκή καταγωγή της δύναμης του. Μονάχα η καρδιά του Δαβίδ παλλόταν από την ιερή βεβαιότητα, όταν αναφώνησε: «Ποιος είναι αυτός ο απερίτμητος Φιλισταίος που τολμά να αψηφά τα στρατεύματα του Ζώντος Θεού;» Δεν έβλεπε το ανάστημα του εχθρού, αλλά την απουσία της Χάριτος πάνω του.
Πόσο βαθιά ριζώνει η πίστη μας στην υπόσχεση της θείας προστασίας όταν οι δικοί μας γίγαντες ορθώνονται απειλητικοί; Όσο τρέχουμε μακριά από τις δοκιμασίες, εμποδίζουμε το θαύμα να φανερωθεί. Όποιος όμως ντύνεται τις υποσχέσεις του Πατέρα, δεν υποχωρεί. Ως κληρονόμοι Χριστού, φέρετε την ίδια ευλογία: «Αν ανήκετε στον Χριστό, είστε σπέρμα του Αβραάμ και κληρονόμοι της ίδιας υπόσχεσης» (Γαλάτες 3:29).
Η μάχη του Δαβίδ είναι ο καθημερινός μας αγώνας — το φως ενάντια στο σκότος, η ακλόνητη πίστη απέναντι στον παραλυτικό φόβο. Στην αιώνια αυτή διαθήκη βρίσκει η ψυχή την απόλυτη καταφυγή της: «Εμείς που πιστέψαμε, εισερχόμαστε στην ουράνια ανάπαυση» (Εβραίους 4:3).
0 Σχόλια