Υπάρχουν αναμονές που κουράζουν περισσότερο από τον ίδιο τον δρόμο.
Περιμένεις μια απάντηση.
Μια αλλαγή.
Μια πόρτα να ανοίξει.
Μια προσευχή να γίνει πραγματικότητα.
Και περνούν οι ημέρες.
Κι εσύ συνεχίζεις να περιμένεις.
Στην αρχή έχεις πίστη.
Ύστερα κάνεις υπομονή.
Και κάποια στιγμή πιάνεις τον εαυτό σου να λέει:
«Κύριε, πόσο ακόμη;»
Μην αισθανθείς ενοχή αν το είπες κι εσύ.
Ο Θεός γνωρίζει την κούραση της αναμονής σου.
Γνωρίζει πόσες φορές προσευχήθηκες για το ίδιο πράγμα.
Πόσες φορές κοίταξες τον ουρανό περιμένοντας ένα σημάδι.
Πόσες φορές είπες «αύριο» και το αύριο ήρθε χωρίς την απάντηση που περίμενες.
Μα η αναμονή δεν σημαίνει πως ο Θεός σε ξέχασε.
Υπάρχουν πράγματα που ωριμάζουν αθόρυβα, όπως ο σπόρος μέσα στη γη.
Δεν βλέπεις τίποτε στην επιφάνεια.
Κι όμως, κάτω από το χώμα κάτι συμβαίνει.
Ίσως έτσι να είναι και η δική σου αναμονή.
Ίσως να μη βλέπεις ακόμη αυτό που περιμένεις, όμως αυτό δεν σημαίνει πως ο Θεός έπαψε να εργάζεται.
Και αν σήμερα δεν έχεις δύναμη να περιμένεις με χαμόγελο, περίμενε με ένα δάκρυ.
Αν δεν μπορείς να πεις πολλά, πες μόνο:
«Κύριε, κράτησέ με μέχρι να έρθει η ώρα.»
Δεν χρειάζεται να γνωρίζεις πότε.
Χρειάζεται μόνο να θυμάσαι Ποιος κρατά τον χρόνο.
Γιατί ο Θεός δεν αργεί επειδή αδιαφορεί.
Ο δικός Του χρόνος δεν μοιάζει πάντοτε με τον δικό μας.
Και ίσως κάποτε, κοιτάζοντας πίσω, να καταλάβεις πως ακόμη και η αναμονή είχε μέσα της ένα δώρο: σε έκανε να γνωρίσεις καλύτερα την καρδιά σου, να μάθεις την υπομονή και, πάνω απ' όλα, να μάθεις να ακουμπάς στον Θεό όταν τίποτε άλλο δεν μπορούσες να κρατήσεις.
Μην εγκαταλείψεις λοιπόν την ελπίδα σου επειδή κουράστηκες.
Η κουρασμένη καρδιά δεν χρειάζεται πάντα μια απάντηση. Μερικές φορές χρειάζεται απλώς ένα χέρι να την κρατήσει μέχρι να έρθει η απάντηση.
Και αυτό το χέρι είναι ήδη απλωμένο προς εσένα.
0 Σχόλια