Υπάρχουν άνθρωποι που δυσκολεύονται να καθίσουν.
Όχι επειδή δεν κουράζονται.
Αλλά επειδή μέσα τους υπάρχει πάντα κάτι που πρέπει να γίνει.
Ένα σπίτι να τακτοποιηθεί.
Ένα τραπέζι να ετοιμαστεί.
Ένας άνθρωπος να φροντιστεί.
Μια δουλειά να τελειώσει.
Μια υποχρέωση να προλάβουν.
Κι όταν όλα τελειώσουν, υπάρχει πάντα κάτι ακόμη.
Η Μάρθα ήταν ένας τέτοιος άνθρωπος.
Ήταν γυναίκα δραστήρια, φιλόξενη, πρόθυμη.
Και πάνω απ’ όλα, αγαπούσε τον Χριστό.
Το σπίτι της στη Βηθανία ήταν ένας τόπος όπου ο Ιησούς είχε βρεθεί πολλές φορές.
Εκεί ζούσαν η Μάρθα, η αδελφή της Μαρία και ο αδελφός τους Λάζαρος.
Ίσως η Μάρθα να ήταν από εκείνους τους ανθρώπους που, όταν έρχεται ένας αγαπημένος επισκέπτης, δεν κάθονται μαζί του.
Τρέχουν να του προσφέρουν το καλύτερο.
Και εκείνη την ημέρα ο Χριστός ήρθε στο σπίτι τους.
Η Μάρθα άρχισε αμέσως να ετοιμάζει.
Υπήρχαν τόσα πράγματα να γίνουν.
Ίσως να σκέφτηκε πως ο Κύριος άξιζε το καλύτερο τραπέζι, την καλύτερη φιλοξενία, την καλύτερη φροντίδα.
Και έτσι, ενώ εκείνη έτρεχε από τη μια δουλειά στην άλλη, η Μαρία κάθισε στα πόδια του Ιησού.
Άκουγε.
Δεν έκανε τίποτε άλλο.
Μόνο άκουγε.
Και όσο περνούσε η ώρα, η Μάρθα άρχισε να κουράζεται.
Και μαζί με την κούραση ήρθε και η ενόχληση.
Γιατί εκείνη εργαζόταν και η αδελφή της καθόταν.
Κάποια στιγμή δεν άντεξε άλλο.
Πλησίασε τον Ιησού και του είπε:
«Κύριε, δεν σε μέλει ότι η αδελφή μου με άφησε μόνη να υπηρετώ; Πες της λοιπόν να με βοηθήσει».
Ίσως μέσα στα λόγια της να υπήρχε κούραση.
Ίσως και λίγη πίκρα.
Ίσως, βαθιά μέσα της, να ήθελε να ακούσει από τον Χριστό:
«Έχεις δίκιο, Μάρθα. Σήκω, Μαρία, και βοήθησέ την».
Όμως ο Ιησούς της απάντησε διαφορετικά.
Με έναν τρόπο που δεν την πλήγωσε, αλλά την σταμάτησε.
«Μάρθα, Μάρθα, μεριμνάς και ταράττεσαι περί πολλά· ενός δε εστί χρεία.»
Λουκάς 10:41-42
Μάρθα, Μάρθα...
Το ότι ο Χριστός επαναλαμβάνει το όνομά της μοιάζει τόσο τρυφερό.
Δεν της μιλά σαν δικαστής.
Της μιλά σαν Εκείνος που γνωρίζει την καρδιά της.
«Μάρθα, βλέπω πως κουράστηκες.
Βλέπω πως προσπαθείς.
Βλέπω πως θέλεις να προσφέρεις.
Αλλά έχεις ταραχτεί από τόσα πολλά.
Και ξέχασες το ένα που πραγματικά χρειάζεσαι».
Και ίσως εδώ βρίσκεται κάτι από εμάς.
Γιατί πόσες φορές αγαπάμε τον Θεό και, αντί να καθίσουμε λίγο κοντά Του, αρχίζουμε να κάνουμε πράγματα για Εκείνον;
Πόσες φορές γεμίζουμε τη ζωή μας με «πρέπει», ενώ η καρδιά μας διψά για ένα απλό:
«Κύριε, είμαι εδώ».
Δεν ήταν λάθος που η Μάρθα υπηρετούσε.
Η αγάπη της φαινόταν μέσα στην προσφορά της.
Το πρόβλημα ήταν πως η φροντίδα έγινε ταραχή.
Η υπηρεσία έγινε βάρος.
Και η παρουσία του Χριστού, αντί να γίνει ανάπαυση, έγινε άλλη μία υποχρέωση που έπρεπε να προλάβει.
Κι αυτό συμβαίνει συχνά.
Μπορεί να κάνουμε πολλά καλά πράγματα και, παρ' όλα αυτά, να έχουμε χάσει την ειρήνη μας.
Μπορεί να φροντίζουμε τους πάντες και να έχουμε ξεχάσει τη δική μας ψυχή.
Μπορεί να τρέχουμε για όλους και να μην έχουμε σταθεί ούτε για λίγα λεπτά μπροστά στον Θεό.
Η Μάρθα μάς θυμίζει κάτι πολύ όμορφο:
Δεν χρειάζεται πάντα να κάνεις περισσότερα.
Μερικές φορές χρειάζεται απλώς να σταματήσεις.
Να αφήσεις για λίγο ό,τι μπορεί να περιμένει.
Να καθίσεις στην παρουσία του Θεού.
Να ανοίξεις την καρδιά σου.
Να ακούσεις.
Γιατί υπάρχουν στιγμές που η ψυχή δεν χρειάζεται άλλη προσπάθεια.
Χρειάζεται παρουσία.
Και ο Χριστός δεν ζητά από εμάς να Τον εντυπωσιάσουμε με όσα προλάβαμε να κάνουμε.
Θέλει την καρδιά μας.
Τι αφήνει η Μάρθα στην καρδιά μας;
Η Μάρθα δεν είναι η γυναίκα που «έκανε το λάθος».
Είναι η γυναίκα που μας μοιάζει.
Η γυναίκα που αγαπά, αλλά κουράζεται.
Που προσφέρει, αλλά κάποτε παραπονιέται.
Που θέλει να τα κάνει όλα σωστά και τελικά χάνει τη χαρά της στιγμής.
Και πόσο εύκολο είναι να γίνουμε κι εμείς έτσι...
Να γεμίσουμε τις ημέρες μας τόσο πολύ, ώστε να μην υπάρχει χώρος για σιωπή.
Να γεμίσουμε τα χέρια μας τόσο πολύ, ώστε να ξεχάσουμε να τα υψώσουμε στον Θεό.
Να προσπαθούμε να κρατήσουμε τα πάντα όρθια, ενώ μέσα μας καταρρέουμε από την κούραση.
Η Μάρθα μάς ψιθυρίζει:
«Μην αφήσεις τα πολλά να σου κλέψουν το ένα που έχει αξία».
Και το ένα αυτό είναι η παρουσία του Χριστού.
📖 Ένα εδάφιο για την καρδιά της Μάρθας
«Μάρθα, Μάρθα, μεριμνάς και ταράττεσαι περί πολλά· ενός δε εστί χρεία.»
Λουκάς 10:41-42
Ίσως σήμερα αυτό το εδάφιο να μην απευθύνεται μόνο στη Μάρθα.
Ίσως να απευθύνεται και σε εμάς.
Σε εσένα που έχεις πολλά να κάνεις.
Σε εσένα που κουράστηκες να φροντίζεις τους πάντες.
Σε εσένα που αισθάνεσαι πως, αν σταματήσεις, όλα θα μείνουν πίσω.
Άφησε για λίγο τα πολλά.
Κάθισε κοντά Του.
Η ψυχή σου δεν χρειάζεται πάντοτε περισσότερη δύναμη για να συνεχίσει.
Μερικές φορές χρειάζεται πρώτα ανάπαυση στην παρουσία Εκείνου που την αγαπά.
Αν η Μάρθα μπορούσε να σου μιλήσει σήμερα...
«Ξέρω πώς είναι να προσπαθείς να τα προλάβεις όλα.
Να ξυπνάς το πρωί και πριν ακόμη αρχίσει η ημέρα, να έχεις ήδη στο μυαλό σου όλα όσα πρέπει να γίνουν.
Ξέρω πώς είναι να φροντίζεις τους άλλους και να ξεχνάς πως κι εσύ χρειάζεσαι φροντίδα.
Κι ακόμη περισσότερο, ξέρω πώς είναι να βρίσκεσαι κοντά στον Χριστό και παρ’ όλα αυτά να είσαι γεμάτη ταραχή.
Αν μπορούσα να σου πω κάτι σήμερα, θα σου έλεγα:
Μην περιμένεις να τελειώσουν όλα για να καθίσεις κοντά Του.
Δεν θα τελειώσουν ποτέ όλα.
Πάντα θα υπάρχει κάτι ακόμη.
Ένα σπίτι, μια δουλειά, ένας άνθρωπος, μια ανάγκη, μια ευθύνη.
Κι αν περιμένεις να τακτοποιηθούν όλα για να βρεις χρόνο για τον Θεό, μπορεί να περάσει η ζωή σου χωρίς να έχεις προλάβει να απολαύσεις την παρουσία Του.
Άφησε κάτι να περιμένει.
Κλείσε για λίγο τον θόρυβο.
Κάθισε.
Άκου.
Πες Του αυτά που δεν μπορείς να πεις σε κανέναν.
Και μη φοβάσαι πως, αν σταματήσεις για λίγο, θα χαθούν όλα.
Εκείνος κρατά όσα εσύ δεν μπορείς να κρατήσεις.
Και να θυμάσαι κάτι που εγώ χρειάστηκε να μάθω:
Ο Χριστός δεν ήρθε στη ζωή σου για να σου προσθέσει ένα ακόμη “πρέπει”.
Ήρθε για να σου χαρίσει τον εαυτό Του.
Γι’ αυτό, όταν η καρδιά σου γεμίσει με πολλά, θυμήσου το ένα.
Κάθισε κοντά Του.
Και άφησέ Τον να σου ξαναδώσει την ειρήνη που έχασες τρέχοντας να προλάβεις τα πάντα».
Στο ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΠΕΡΙΒΟΛΙ, οι μορφές της Βίβλου δεν μένουν στις σελίδες της Ιστορίας· ανθίζουν ξανά μέσα στις καρδιές μας.
0 Σχόλια