Υπάρχει μια μοναξιά που δεν φαίνεται.
Μπορεί να βρίσκεσαι ανάμεσα σε ανθρώπους και μέσα σου να αισθάνεσαι ολομόναχος. Να έχεις γύρω σου φωνές, πρόσωπα και καθημερινές υποχρεώσεις, κι όμως η καρδιά σου να ψιθυρίζει πως κανείς δεν καταλαβαίνει πραγματικά αυτό που περνάς.
Υπάρχουν βράδια που το σπίτι ησυχάζει και τότε η απουσία γίνεται πιο έντονη. Σκέψεις που όλη την ημέρα κρατούσες μακριά, έρχονται ξανά. Και μέσα στη σιωπή μπορεί να αναρωτηθείς:
«Υπάρχει άραγε κάποιος που με θυμάται; Κάποιος που με βλέπει;»
Ναι.
Ο Θεός σε βλέπει.
Βλέπει εκείνα που δεν λες σε κανέναν. Γνωρίζει τη σιωπή σου, τα δάκρυά σου, τις σκέψεις που κρατάς κρυφές και τις νύχτες που προσπαθείς να δείχνεις δυνατός ενώ μέσα σου έχεις κουραστεί.
Και το πιο όμορφο είναι πως η παρουσία Του δεν εξαρτάται από το πόσους ανθρώπους έχεις δίπλα σου.
Μπορεί οι άνθρωποι να φύγουν.
Μπορεί κάποιοι να μη σε καταλάβουν.
Μπορεί κάποια στιγμή να αισθανθείς πως δεν έχεις σε ποιον να μιλήσεις.
Ο Θεός όμως δεν απομακρύνεται.
Είναι εκεί στη σιωπή του δωματίου σου.
Είναι εκεί στο δάκρυ που σκουπίζεις κρυφά.
Είναι εκεί όταν η καρδιά σου ψάχνει μια αγκαλιά και δεν τη βρίσκει.
Και ίσως σήμερα να μην μπορείς να αλλάξεις τις συνθήκες της ζωής σου.
Μπορείς όμως να κάνεις κάτι μικρό:
Να σηκώσεις το βλέμμα σου προς τον ουρανό και να πεις:
«Κύριε, είμαι εδώ. Και χρειάζομαι να είσαι Εσύ μαζί μου.»
Δεν χρειάζεται να πεις περισσότερα.
Εκείνος ξέρει.
ΟΤΑΝ ΝΙΩΘΕΙΣ ΜΟΝΟΣ-Η
ΘΥΜΗΣΟΥ ΤΟ ΛΟΓΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ:
«Δεν θα σε αφήσω ούτε θα σε εγκαταλείψω.»
Εβραίους 13:5
0 Σχόλια