Υπάρχουν απορρίψεις που πονάνε περισσότερο απ’ όσο μπορούν να περιγράψουν οι λέξεις. Είναι εκείνες οι στιγμές που περίμενες μια θέση στην καρδιά κάποιου, ένα βλέμμα κατανόησης, μια λέξη αποδοχής, κι αντί γι’ αυτά συνάντησες την αδιαφορία, την απομάκρυνση ή την κλειστή πόρτα. Και τότε, σχεδόν χωρίς να το καταλάβεις, αρχίζεις να αναρωτιέσαι: «Μήπως δεν αξίζω; Μήπως δεν είμαι αρκετός; Μήπως κάτι δεν πάει καλά με εμένα;»
Μα άκουσε κάτι που αξίζει να κρατήσεις βαθιά μέσα σου: η απόρριψη ενός ανθρώπου δεν είναι η απόδειξη πως εσύ δεν αξίζεις να αγαπηθείς. Δεν μπορούν όλοι να αναγνωρίσουν την καρδιά σου, ούτε όλοι να καταλάβουν την ευαισθησία, τις προθέσεις και τον αγώνα σου. Κάποιοι θα σε παρεξηγήσουν, κάποιοι δεν θα σε επιλέξουν και κάποιοι θα φύγουν, ακόμη κι όταν εσύ θα ήθελες να μείνουν. Αυτό πονάει, αλλά δεν χρειάζεται να γίνει η φωνή που θα καθορίζει το πώς βλέπεις τον εαυτό σου.
Μην προσπαθείς να χωρέσεις με κάθε κόστος εκεί όπου δεν υπάρχει χώρος για σένα. Μην εξαντλείς την ψυχή σου παρακαλώντας για λίγη αγάπη, λίγη προσοχή ή λίγη αποδοχή. Η αγάπη δεν χρειάζεται να σε μικραίνει για να την κερδίσεις. Μπορείς να αγαπάς τους ανθρώπους χωρίς να χάνεις τον εαυτό σου, να συγχωρείς χωρίς να δικαιολογείς κάθε πληγή και να απομακρύνεσαι από μια σχέση που σε πληγώνει, χωρίς να κρατάς μέσα σου μίσος.
Και όταν η απόρριψη σε κάνει να αισθάνεσαι μόνος, θυμήσου πως ο Θεός βλέπει εκείνα που οι άνθρωποι προσπερνούν. Βλέπει την καλοσύνη που δεν ανταποδόθηκε, τα δάκρυα που έκρυψες, την προσπάθεια που κανείς δεν εκτίμησε. Δεν χρειάζεται να αποδείξεις την αξία σου σε Εκείνον. Μπορείς να έρθεις κοντά Του όπως ακριβώς είσαι, με τις πληγές, τις απορίες και την κουρασμένη καρδιά σου.
📖 «Εάν ο πατήρ μου και η μήτηρ μου με εγκαταλίπωσι, τότε ο Κύριος θέλει με προσδεχθή.»
— Ψαλμός 27:10
0 Σχόλια