«Το σίδερο ακονίζει το σίδερο· έτσι και ο άνθρωπος ακονίζει το πρόσωπο του φίλου του.»
— Παροιμίες 27:17
Στο πνευματικό μας ταξίδι, ο Θεός υφαίνει στο μονοπάτι μας ανθρώπους-σταθμούς, φίλους που γίνονται ζωντανά εργαλεία της δικής Του οικοδομής.
Ο φίλος που χτίζει δεν στέκει μόνο στις λαμπρές στιγμές της χαράς· υψώνεται σαν βράχος στις καταιγίδες. Δεν αναζητά το δικό του όφελος, αλλά καίγεται από την επιθυμία να δει τον πλησίον του να ανθίζει σε χάρη, πίστη και πνευματική λεβεντιά.
Η αληθινή φιλία ξεπερνά την απλή συντροφικότητα· είναι μια ιερή ανταύγεια της αγάπης του Χριστού. Όταν αφήνουμε αυτή τη θείες φλόγα να οδηγεί τις σχέσεις μας, τα λόγια μας γίνονται βάλσαμο, η διόρθωση γίνεται ταπεινή και η ενθάρρυνση ξεχειλίζει γενναιόδωρα.
Έτσι, ο ιερός δεσμός μεταμορφώνεται σε ένα εργαστήρι του Αγίου Πνεύματος, όπου οι καρδιές δυναμώνουν, οι δυνάμεις ανανεώνονται και οι ζωές ευθυγραμμίζονται με το ουράνιο θέλημα.
Ο πιστός φίλος μας υπενθυμίζει τις αιώνιες υποσχέσεις του Θεού. Στρέφει το βλέμμα μας στον Σταυρό όταν το βάρος της ζωής λυγίζει τα γόνατά μας, και γιορτάζει μαζί μας κάθε νίκη που χαρίζει η πίστη. Τα λόγια του δεν είναι κενός ψίθυρος, αλλά αλήθεια γεμάτη συμπόνια. Στο πρόσωπό του καθρεφτίζεται η ίδια η πιστότητα του Κυρίου.
Ας γίνουμε εμείς αυτό το φως: ένας φίλος που προσεύχεται αδιάλειπτα, που συμβουλεύει με βιβλική σοφία, που ακούει με σιωπηλή υπομονή και απλώνει το χέρι όταν ο άλλος σκοντάφτει. Όταν προσφέρουμε ενθάρρυνση, γινόμαστε συνεργάτες του Θεού στο θαυμαστό έργο της λύτρωσης.
0 Σχόλια