Το Φως που Δεν Σβήνει Ποτέ
(Μια αλληγορία για τις σκοτεινές στιγμές της ζωής)
🕯️ Η Ιστορία
Σε ένα δωμάτιο βυθισμένο στη σιωπή, τέσσερα κεριά έλιωναν αργά, αφήνοντας το φως τους να τρεμοπαίζει. Η ησυχία ήταν τόσο βαθιά, που αν πλησίαζες, μπορούσες να ακούσεις τον ψίθυρο της φλόγας τους.
Το πρώτο κερί, με μια βαθιά ανάσα, είπε:
«Εγώ είμαι η ΕΙΡΗΝΗ. Οι άνθρωποι όμως με διώχνουν. Δεν μπορούν να με κρατήσουν στις καρδιές τους, ούτε στον κόσμο τους. Δεν έχει νόημα να καίω πια...»
...και σιγά-σιγά, η φλόγα του χαμήλωσε, ώσπου έσβησε ολοκληρωτικά.
Το δεύτερο κερί, με θλίψη στη φωνή, πήρε τον λόγο:
«Εγώ είμαι η ΠΙΣΤΗ. Μα οι άνθρωποι με ξέχασαν. Δεν με χρειάζονται πια. Δεν θέλουν να ξέρουν για μένα. Γιατί να παραμένω αναμμένο;»
...μόλις τελείωσε, ένα ανεπαίσθητο αεράκι φύσηξε και έσβησε τη φλόγα του.
Το τρίτο κερί, με παράπονο, ψιθύρισε:
«Εγώ είμαι η ΑΓΑΠΗ. Δεν έχω πια τη δύναμη να καίω. Οι άνθρωποι δεν μου δίνουν σημασία. Ξέχασαν την αξία μου. Μισούν ακόμα και αυτούς που τους αγαπούν περισσότερο...»
...και χωρίς να περιμένει, η φλόγα του παραδόθηκε στο σκοτάδι.
Ξαφνικά, η πόρτα άνοιξε. Ένα μικρό παιδί μπήκε στο δωμάτιο. Βλέποντας τα τρία κεριά σβηστά, φοβήθηκε το μισοσκόταδο.
«Μα τι κάνετε! Πρέπει να μείνετε αναμμένα! Εγώ... φοβάμαι το σκοτάδι!» είπε με τρεμάμενη φωνή και ξέσπασε σε κλάματα.
Τότε, το τέταρτο κερί, που έκαιγε ακόμα με μια σταθερή, ζεστή φλόγα, μίλησε με συμπόνοια:
«Μη φοβάσαι, καλό μου, μη κλαις. Όσο είμαι εγώ αναμμένο, μπορούμε πάντα να ξαναανάψουμε τα άλλα τρία κεριά!
ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Η ΕΛΠΙΔΑ»
Το παιδί, με τα μάτια γεμάτα δάκρυα αλλά και ανακούφιση, πήρε το κερί της Ελπίδας και, ένα προς ένα, άναψε ξανά τα κεριά της Ειρήνης, της Πίστης και της Αγάπης.
0 Σχόλια