Μια ηλικιωμένη γυναίκα κεντούσε για χρόνια ένα όμορφο ύφασμα. Κάθε μέρα πρόσθετε λίγες ακόμη κλωστές, άλλοτε με φωτεινά χρώματα κι άλλοτε με πιο σκούρα. Ένα μικρό κορίτσι που την επισκεπτόταν συχνά στεκόταν δίπλα της και παρατηρούσε το έργο.
Μια μέρα κοίταξε το κέντημα από την πίσω πλευρά. Είδε κόμπους, κλωστές που διασταυρώνονταν άτακτα και χρώματα που έμοιαζαν να μην ταιριάζουν μεταξύ τους.
«Γιαγιά, γιατί είναι τόσο μπερδεμένο;» τη ρώτησε. «Δεν θα μπορούσες να το κάνεις πιο όμορφο;»
Η γυναίκα χαμογέλασε και γύρισε το ύφασμα από την καλή του πλευρά. Τότε φάνηκε ένα υπέροχο σχέδιο, με λουλούδια, φύλλα και λεπτές χρυσές γραμμές.
«Από εδώ», της είπε, «βλέπεις μόνο τις κλωστές που ακόμη δεν έχουν βρει τη θέση τους. Εγώ, όμως, γνωρίζω τι προσπαθώ να δημιουργήσω».
Πόσες φορές μοιάζει έτσι και η δική μας ζωή! Κοιτάζουμε όσα δεν καταλαβαίνουμε, τις καθυστερήσεις, τις δυσκολίες, τις ανατροπές και τις προσευχές που ακόμη περιμένουν απάντηση. Μερικές στιγμές όλα μοιάζουν ασύνδετα. Αναρωτιόμαστε γιατί κάτι δεν έγινε όπως το περιμέναμε και γιατί ο δρόμος μας δεν έχει την καθαρότητα που θα θέλαμε.
Όμως δεν βλέπουμε ολόκληρη την εικόνα. Η δική μας ματιά περιορίζεται στο σήμερα, ενώ ο Θεός γνωρίζει και όσα εμείς δεν μπορούμε ακόμη να αντιληφθούμε.
Δεν σημαίνει πως κάθε δύσκολη στιγμή είναι ευχάριστη ή πως κάθε πληγή θα εξηγηθεί αμέσως. Σημαίνει πως δεν χρειάζεται να θεωρούμε την ιστορία μας τελειωμένη επειδή μια σελίδα της είναι δύσκολη.
Ίσως σήμερα να βλέπεις μόνο μπερδεμένες κλωστές. Μην απελπίζεσαι. Συνέχισε να προσεύχεσαι, να κάνεις το καλό, να κρατάς την πίστη σου και να εμπιστεύεσαι τον Θεό ακόμη κι όταν δεν καταλαβαίνεις το σχέδιο.
Ο Kύριoς θα εκτελέσει εκείνα πoυ είναι για μένα· Kύριε, τo έλεός σoυ παραμένει παντoτινά· μη παραβλέψεις τα έργα των χεριών σoυ.
— Ψαλμός 138:8
0 Σχόλια