Υπάρχουν άνθρωποι που τους κοιτάζουμε μέσα από τις σελίδες της Αγίας Γραφής και νομίζουμε πως γεννήθηκαν γενναίοι.
Σαν να μην γνώρισαν ποτέ τον φόβο.
Σαν να μην αμφέβαλαν.
Σαν να μην χρειάστηκαν ένα σημάδι για να προχωρήσουν.
Ο Γεδεών, όμως, δεν ήταν ένας τέτοιος άνθρωπος.
Ήταν ένας άνθρωπος που φοβόταν.
Κι ίσως γι’ αυτό η ιστορία του αγγίζει τόσο βαθιά την καρδιά μας.
Γιατί μέσα στον Γεδεών μπορούμε να αναγνωρίσουμε λίγο από τον εαυτό μας.
Ο άνθρωπος πίσω από το αλώνι
Εκείνες τις ημέρες ο λαός του Ισραήλ υπέφερε από τους Μαδιανίτες. Οι επιδρομές τους είχαν γίνει τόσο συχνές και καταστροφικές, ώστε οι Ισραηλίτες κρύβονταν σε σπηλιές και οχυρά, ενώ η γη τους στερούνταν τους καρπούς της.
Και μέσα σε αυτή τη δύσκολη εποχή βρίσκεται ο Γεδεών.
Δεν τον συναντούμε στην κορυφή ενός βουνού.
Δεν τον βρίσκουμε μπροστά σε έναν στρατό.
Τον βρίσκουμε να αλωνίζει σιτάρι κρυφά, προσπαθώντας να το προστατεύσει από τους Μαδιανίτες.
Ένας άνθρωπος που προσπαθεί απλώς να κρατήσει λίγο ψωμί για την οικογένειά του.
Και τότε εμφανίζεται ο άγγελος του Κυρίου.
Και του λέει λόγια που πρέπει να ακούστηκαν παράξενα στα αυτιά ενός φοβισμένου ανθρώπου:
«Ο Κύριος είναι μαζί σου, δυνατέ εν πολέμοις».
Ο Γεδεών όμως δεν αισθάνεται δυνατός.
Δεν απαντά:
«Ναι, Κύριε, είμαι έτοιμος».
Αντίθετα, ρωτά.
Αμφιβάλλει.
Θυμάται τις δυσκολίες του λαού του και αναρωτιέται πού είναι ο Θεός μέσα σε όλα αυτά.
Και ίσως αυτή να είναι μία από τις πιο ανθρώπινες στιγμές της ιστορίας του.
Γιατί πολλές φορές κι εμείς κάνουμε την ίδια ερώτηση:
«Θεέ μου, αν είσαι μαζί μας, γιατί περνάμε όλα αυτά;»
Ο Θεός δεν περίμενε να γίνει πρώτα γενναίος
Ο Θεός όμως δεν απορρίπτει τον Γεδεών επειδή φοβάται.
Δεν του λέει:
«Όταν σταματήσεις να φοβάσαι, τότε θα σε χρησιμοποιήσω».
Του λέει:
«Πήγαινε με αυτή τη δύναμή σου».
Και ύστερα του δίνει μία από τις πιο όμορφες υποσχέσεις:
«Εγώ θέλω είσθαι μετά σου».
Δεν του υπόσχεται ότι ο δρόμος θα είναι εύκολος.
Δεν του λέει ότι δεν θα υπάρξει κίνδυνος.
Του υπόσχεται κάτι βαθύτερο:
«Δεν θα είσαι μόνος».
Και ίσως αυτό είναι που χρειαζόμαστε κι εμείς περισσότερο όταν φοβόμαστε.
Όχι να μας εξηγήσει ο Θεός όλα όσα πρόκειται να συμβούν.
Αλλά να μας θυμίσει:
«Είμαι μαζί σου».
Το πρώτο του βήμα δεν ήταν απέναντι στους Μαδιανίτες
Πριν ο Γεδεών αντιμετωπίσει τον μεγάλο εχθρό έξω από την πόλη, έπρεπε να αντιμετωπίσει κάτι μέσα στην ίδια του την πατρίδα.
Ο Θεός τού ζήτησε να γκρεμίσει το θυσιαστήριο του Βάαλ.
Ο Γεδεών φοβήθηκε.
Και το έκανε τη νύχτα.
Δεν το έκανε μέρα μεσημέρι.
Δεν το έκανε χωρίς φόβο.
Το έκανε παρά τον φόβο του.
Κι αυτό είναι σημαντικό.
Η πίστη δεν σημαίνει πάντοτε ότι δεν φοβάσαι.
Μερικές φορές σημαίνει ότι κάνεις το σωστό ενώ ακόμη φοβάσαι.
Ο Γεδεών άρχισε να προχωρά όχι επειδή εξαφανίστηκε ο φόβος, αλλά επειδή η φωνή του Θεού έγινε μεγαλύτερη από τον φόβο του.
Το μαλλί στη δροσιά
Κι όμως...
Ο Γεδεών δεν έγινε ξαφνικά ένας άνθρωπος χωρίς αμφιβολίες.
Ζήτησε από τον Θεό ένα σημάδι.
Έβαλε το μαλλί στο αλώνι και ζήτησε να είναι βρεγμένο από τη δροσιά, ενώ η γη γύρω του να μείνει στεγνή.
Και ο Θεός το έκανε.
Την επόμενη φορά ζήτησε το αντίθετο.
Και πάλι ο Θεός απάντησε.
Η Αγία Γραφή δεν παρουσιάζει αυτές τις στιγμές για να μας μάθει να απαιτούμε σημάδια από τον Θεό.
Μας δείχνει όμως κάτι πολύ ανθρώπινο:
Ο Γεδεών δυσκολευόταν να πιστέψει ότι πράγματι ήταν αυτός που ο Θεός καλούσε.
Και ο Θεός έκανε υπομονή μαζί του.
Δεν τον εγκατέλειψε επειδή χρειάστηκε χρόνο.
Όταν οι πολλοί έγιναν λίγοι
Και ύστερα ήρθε η στιγμή της μάχης.
Ο Γεδεών είχε συγκεντρώσει στρατό.
Μπορούσε να αισθανθεί λίγο πιο ασφαλής.
Όμως ο Θεός του είπε πως οι άνδρες ήταν πολλοί.
Και άρχισαν να λιγοστεύουν.
Πρώτα έφυγαν όσοι φοβούνταν.
Και τελικά απέμειναν μόλις τριακόσιοι άνδρες.
Τριακόσιοι απέναντι σε έναν τεράστιο στρατό.
Ανθρώπινα, αυτό δεν έμοιαζε με νίκη.
Έμοιαζε με αδιέξοδο.
Ο Θεός όμως ήθελε να γίνει φανερό ότι η σωτηρία δεν θα ερχόταν από τη δύναμη του αριθμού.
Και ο Γεδεών έμαθε κάτι που ίσως ήταν δυσκολότερο από το να πολεμήσει:
να εμπιστευτεί όταν όλα γύρω του έλεγαν «δεν γίνεται».
Η νύχτα των τριακοσίων
Ήρθε η νύχτα.
Ο Γεδεών χώρισε τους άνδρες του σε τρεις ομάδες.
Στα χέρια τους είχαν κέρατα, στάμνες και πυρσούς.
Και όταν έφτασε η κατάλληλη στιγμή, έσπασαν τις στάμνες, φανερώθηκαν οι πυρσοί και σάλπισαν.
Ολόκληρο το στρατόπεδο των Μαδιανιτών γέμισε σύγχυση.
Και ο στρατός που έμοιαζε αδύνατο να νικηθεί άρχισε να διαλύεται.
Ο Γεδεών νίκησε.
Όχι επειδή έγινε ξαφνικά ο ισχυρότερος άνθρωπος.
Αλλά επειδή έμαθε να προχωρά με τη δύναμη που του έδινε ο Θεός.
Και μετά τη νίκη;
Εδώ η ιστορία του Γεδεών γίνεται ακόμη πιο ανθρώπινη.
Γιατί ο Γεδεών δεν ήταν τέλειος.
Η Αγία Γραφή δεν κρύβει τις αδυναμίες του.
Μετά τη μεγάλη νίκη, ο λαός θέλησε να τον κάνει βασιλιά.
Ο Γεδεών αρνήθηκε λέγοντας:
«Δεν θέλω να βασιλεύσω εγώ επάνω σας... ο Κύριος θέλει βασιλεύσει επάνω σας».
Ήταν μια σημαντική στιγμή.
Ο Γεδεών αναγνώριζε ότι η νίκη δεν ήταν δικό του κατόρθωμα.
Ήταν έργο του Θεού.
Όμως αργότερα η ζωή του έδειξε και τις ανθρώπινες αδυναμίες που μπορούν να εμφανιστούν ακόμη και μετά από μεγάλες πνευματικές νίκες.
Γι’ αυτό η Αγία Γραφή δεν μας παρουσιάζει τον Γεδεών σαν άγαλμα.
Μας τον παρουσιάζει σαν άνθρωπο.
Έναν άνθρωπο που πίστεψε.
Έναν άνθρωπο που φοβήθηκε.
Έναν άνθρωπο που αμφέβαλε.
Έναν άνθρωπο που προχώρησε.
Και έναν άνθρωπο που, όπως όλοι μας, κουβαλούσε και αδυναμίες.
Τι μπορεί να μας πει σήμερα ο Γεδεών;
Ίσως να σου έλεγε:
Μη λες πως ο Θεός δεν μπορεί να σε χρησιμοποιήσει επειδή φοβάσαι.
Μη νομίζεις ότι πρέπει πρώτα να γίνεις δυνατός για να σε καλέσει ο Θεός.
Μη θεωρείς ότι οι λίγες δυνάμεις που έχεις είναι άχρηστες.
Ο Γεδεών ξεκίνησε από ένα αλώνι.
Με φόβο.
Με ερωτήσεις.
Με ανασφάλεια.
Και όμως ο Θεός τον συνάντησε εκεί.
Εκεί όπου ήταν.
Όχι εκεί όπου θα ήθελε να είναι.
Και αυτό ίσως είναι ένα από τα πιο όμορφα μηνύματα της ζωής του:
Ο Θεός δεν περιμένει να γίνεις τέλειος για να σε καλέσει.
Μπορεί να ξεκινήσει μαζί σου μέσα από τη μικρή σου δύναμη.
Μέσα από την αμφιβολία σου.
Μέσα από τη σιωπή σου.
Μέσα από εκείνο το μικρό «ναι» που ψιθυρίζεις ενώ ακόμη φοβάσαι.
Γιατί η πίστη δεν είναι η απουσία του φόβου.
Είναι να κρατάς το χέρι του Θεού ενώ φοβάσαι.
Ένα μικρό μάθημα από το αλώνι
Ίσως σήμερα να αισθάνεσαι κι εσύ κρυμμένος.
Ίσως να κάνεις το καλό σου αθόρυβα και να αναρωτιέσαι αν έχει νόημα.
Ίσως να κοιτάζεις τις δυσκολίες και να λες:
«Εγώ; Πώς μπορώ να τα καταφέρω;»
Θυμήσου τον Γεδεών.
Ο Θεός δεν τον βρήκε σε ένα παλάτι.
Τον βρήκε σε ένα αλώνι.
Και δεν του είπε:
«Είσαι ήδη αρκετά δυνατός».
Του είπε, στην ουσία:
«Εγώ θα είμαι μαζί σου».
Και ίσως αυτό να είναι αρκετό και για σήμερα.
Δεν χρειάζεται να γνωρίζεις ολόκληρο τον δρόμο.
Δεν χρειάζεται να έχεις όλες τις απαντήσεις.
Δεν χρειάζεται να αισθάνεσαι δυνατός.
Χρειάζεται μόνο να κάνεις το επόμενο βήμα μαζί Του.
Γιατί πολλές φορές ο Θεός δεν αλλάζει πρώτα τις συνθήκες γύρω μας.
Αλλάζει πρώτα την καρδιά που στέκεται μέσα στις συνθήκες.
Και εκεί όπου εμείς βλέπουμε έναν φοβισμένο άνθρωπο,
ο Θεός μπορεί ήδη να βλέπει
έναν Γεδεών που μόλις αρχίζει να ανακαλύπτει τη δύναμή του μέσα στην πίστη.
0 Σχόλια