Υπάρχουν πρωινά που ξυπνάμε και πριν ακόμη αρχίσει η ημέρα, η καρδιά μας έχει ήδη κουραστεί.
Σκέψεις, έγνοιες, εκκρεμότητες και φόβοι διεκδικούν τη θέση τους μέσα μας. Θέλουμε να βρούμε λύσεις, να προλάβουμε, να διορθώσουμε όσα μας ανησυχούν. Κι όσο περισσότερο προσπαθούμε να κρατήσουμε τα πάντα στα χέρια μας, τόσο περισσότερο χάνουμε την εσωτερική μας γαλήνη.
Μέσα σε αυτή την αναστάτωση, ο Θεός μάς απευθύνει μια πρόσκληση: να επιστρέψουμε κοντά Του, να αναπαυθούμε και να εμπιστευθούμε την καρδιά μας στα δικά Του χέρια. Δεν μας ζητά να αδιαφορήσουμε για τις ευθύνες μας ούτε να πάψουμε να προσπαθούμε. Μας καλεί να μη σηκώνουμε μόνοι μας όλο το βάρος της ζωής.
Ίσως σήμερα να μην μπορείς να αλλάξεις τις συνθήκες σου. Μπορείς, όμως, να αλλάξεις τον τρόπο με τον οποίο τις αντιμετωπίζεις: όχι με πανικό, αλλά με προσευχή· όχι με αγωνία για όλα όσα δεν ελέγχεις, αλλά με εμπιστοσύνη σε Εκείνον που βλέπει και τον δρόμο που εσύ ακόμη δεν διακρίνεις.
0 Σχόλια