«Πάντα μετὰ πάσης ταπεινοφροσύνης καὶ πραότητος, μετὰ μακροθυμίας, ἀνεχόμενοι ἀλλήλων ἐν ἀγάπῃ.»
— Προς Εφεσίους 4:2
Μετάφραση:
"Με κάθε ταπεινοφροσύνη και πραότητα, με μακροθυμία, υποφέροντας ο ένας τον άλλον με αγάπη"
— Προς Εφεσίους 4:2
Επιμελείται και γράφει : η Ρένα Γ. Τζωράκη
Υπάρχουν ταξιδιώτες που ανεβαίνουν αθόρυβα στο βαγόνι της ζωής μας, κι εμείς θαρρούμε πως θα παραμείνουν συντρόφοι μας μέχρι το τέρμα της διαδρομής.
Κάποιοι συνταξιδεύουν μαζί μας για χρόνια πολλά, άλλοι μοιράζονται μαζί μας λίγες μόνον στάσεις...
Και ξαφνικά, απροειδοποίητα, προβάλλει ένας σταθμός όπου η μοίρα ζητά το σιωπηλό αποχαιρετισμό.
Μα το τρένο δεν σταματά· συνεχίζει την αέναη πορεία του, κι εμείς μαζί του.
Νέες μορφές προβάλλουν, νέα βλέμματα διασταυρώνονται, μοιραζόμαστε στιγμές, γελάμε, πονούμε, ωριμάζουμε... και κάπου παρακάτω, ψιθυρίζουμε ξανά ένα «αντίο».
Ίσως αυτή να είναι η πιο γλυκιά και μαζί η πιο παράδοξη ομορφιά της ύπαρξης: πως κανείς μας δεν γνωρίζει πότε θα φτάσει στον δικό του τελικό σταθμό.
Γι’ αυτό, ας ταξιδεύουμε με την καρδιά ανοιχτή και τα χέρια απαλά.
Ας μη σπέρνουμε πληγές εκεί όπου μπορούμε να φυτέψουμε ένα χαμόγελο.
Ας συγχωρούμε ανεξίκακα, ας αγαπάμε ανυπόκριτα, ας προσφέρουμε απλόχερα.
Γιατί όταν φτάσει η ώρα να κατεβούμε κι εμείς από το τρένο, δεν θα μετρήσει πόσα πλούτη κρατούσαμε στις αποσκευές μας...
Θα μετρήσει μόνον πόσο φως αφήσαμε ανεξίτηλο στις καρδιές εκείνων που ταξίδεψαν πλάι μας.
0 Σχόλια