Δεν χρειάζεται να είσαι τέλειος για να είσαι αγαπητός στον Θεό
«Τόσο ανόητοι είστε; Αφού αρχίσατε με το Πνεύμα, τώρα τελειώνετε με τη σάρκα;»
📖 Γαλάτας 3:3
ΜΙΑ ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΥ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΑΚΟΥΣΕΙΣ
Μήπως τιμωρείς τον εαυτό σου κάθε φορά που δεν ανταποκρίνεσαι στις δικές σου προσδοκίες; Μήπως αισθάνεσαι ότι όσα κι αν καταφέρεις δεν είναι ποτέ αρκετά καλά; Καθυστερείς να πάρεις αποφάσεις επειδή φοβάσαι μήπως κάνεις λάθος; Προσπαθείς διαρκώς να είσαι άμεμπτος, μήπως έτσι αποφύγεις την κριτική, την απόρριψη ή την αποδοκιμασία των άλλων;
Αν αναγνωρίζεις τον εαυτό σου σε αυτές τις σκέψεις, ίσως η τελειομανία να έχει γίνει ένα βάρος που κουβαλάς καθημερινά.
Η ανάγκη να είναι όλα τέλεια μπορεί να σε εξαντλεί, να σε κάνει υπερβολικά αυστηρό με τον εαυτό σου και να σου στερεί τη χαρά της ζωής. Όταν πιστεύεις ότι δεν επιτρέπεται να κάνεις λάθος, κάθε ατέλεια μοιάζει με αποτυχία και κάθε παρατήρηση με προσωπική απόρριψη.
Όμως, ο Θεός δεν σε καλεί να ζεις φυλακισμένος στην ανάγκη να αποδεικνύεις συνεχώς την αξία σου.
Η τελειομανία συχνά κρύβει πίσω της τον φόβο: τον φόβο μήπως δεν είσαι αρκετός, μήπως απογοητεύσεις τους άλλους, μήπως χάσεις την αποδοχή τους. Έτσι, προσπαθείς να ελέγχεις τα πάντα, να προβλέπεις κάθε πιθανό λάθος και να πετυχαίνεις στόχους που πολλές φορές είναι αδύνατο να εκπληρωθούν.
Αλλά η αληθινή ωρίμανση δεν έρχεται όταν αρνείσαι τις αδυναμίες σου. Έρχεται όταν τις αναγνωρίζεις με ειλικρίνεια και επιτρέπεις στον Θεό να εργάζεται μέσα σου.
Στη σημερινή κοινωνία, η τελειομανία συχνά παρουσιάζεται ως προτέρημα και απαραίτητο στοιχείο της επιτυχίας. Πολλοί άνθρωποι μάλιστα την αντιμετωπίζουν σαν παράσημο τιμής.
Υπάρχει όμως μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο να επιδιώκεις την ποιότητα και στο να απαιτείς από τον εαυτό σου την τελειότητα.
Η συνέπεια, η υπευθυνότητα και η επιθυμία να βελτιώνεσαι είναι πολύτιμα στοιχεία. Όταν όμως η αξία σου εξαρτάται από το αν θα τα κάνεις όλα σωστά, τότε η προσπάθεια μετατρέπεται σε φυλακή.
Και εδώ έρχεται ο λόγος του Θεού να μας αφυπνίσει.
Οι Γαλάτες είχαν αρχίσει την πνευματική τους πορεία με πίστη στον Χριστό και με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος. Κι όμως, κινδύνευαν να πιστέψουν ότι θα ολοκλήρωναν αυτή την πορεία στηριζόμενοι στις δικές τους ανθρώπινες προσπάθειες.
Γι' αυτό ο απ.Παύλος τούς ρωτά:
«Αφού αρχίσατε με το Πνεύμα, τώρα τελειώνετε με τη σάρκα;»
Αυτό το ερώτημα αφορά και εμάς σήμερα.
Μήπως ξεκινήσαμε να περπατάμε με τον Χριστό μέσα από τη χάρη Του, αλλά τώρα προσπαθούμε να αποδείξουμε την αξία μας με τις επιδόσεις μας; Μήπως ξεχάσαμε ότι δεν σωθήκαμε επειδή ήμασταν τέλειοι και δεν χρειάζεται να γίνουμε τέλειοι με τις δικές μας δυνάμεις για να συνεχίσουμε να ζούμε κοντά Του;
Όταν δεχόμαστε τον Χριστό ως Σωτήρα μας, ερχόμαστε στον Θεό όπως πραγματικά είμαστε. Εκείνος μάς δέχεται με τη χάρη Του, μας συγχωρεί και αρχίζει μέσα μας ένα έργο μεταμόρφωσης.
Η αγάπη Του δεν αποτελεί ανταμοιβή για την τελειότητά μας. Είναι το δώρο της χάρης Του.
Δεν χρειάζεται να αποδείξεις ότι αξίζεις την αγάπη του Θεού. Χρειάζεται να μάθεις να ζεις μέσα σε αυτήν.





0 Σχόλια