Ένας άνθρωπος ανέβαινε ένα ψηλό βουνό. Είχε ξεκινήσει με ενθουσιασμό, μα όσο περνούσε η ώρα τόσο περισσότερο κουραζόταν. Κάποια στιγμή έφτασε μπροστά σε μια απότομη πλαγιά, όπου υπήρχαν λίγα πέτρινα σκαλοπάτια. Τα κοίταξε και απογοητεύτηκε.
«Δεν θα τα καταφέρω», είπε. «Είναι πολλά όσα έχω ακόμη μπροστά μου».
Ένας οδοιπόρος που κατέβαινε από την κορυφή τον πλησίασε και τον ρώτησε: «Ποιο είναι το δυσκολότερο σκαλοπάτι;»
«Το τελευταίο», απάντησε εκείνος. «Γιατί δεν ξέρω αν θα έχω δύναμη να φτάσω ως εκεί».
Ο οδοιπόρος χαμογέλασε: «Μην προσπαθείς να ανέβεις σήμερα όλα τα σκαλοπάτια μαζί. Κοίτα μόνο εκείνο που βρίσκεται μπροστά στα πόδια σου. Όταν το πατήσεις, θα δεις το επόμενο».
Ο άνθρωπος πήρε μια βαθιά ανάσα και έκανε το πρώτο βήμα. Ύστερα ένα δεύτερο. Δεν ανέβηκε με άλματα ούτε χωρίς κόπο. Προχώρησε αργά, με υπομονή, μέχρι που κάποια στιγμή βρέθηκε ψηλότερα απ’ όσο πίστευε πως μπορούσε να φτάσει.
Πόσο συχνά δυσκολευόμαστε κι εμείς επειδή κοιτάζουμε ολόκληρο το βάρος της διαδρομής! Σκεφτόμαστε όλες τις υποχρεώσεις, όλες τις εκκρεμότητες, όλες τις δυσκολίες που ίσως συναντήσουμε αύριο. Και πριν ακόμη ξεκινήσουμε, έχουμε ήδη κουραστεί από όσα φανταζόμαστε.




0 Σχόλια