Η ΠΕΤΡΑ ΣΤΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ

  

Σ' ένα στενό μονοπάτι του κήπου υπήρχε μια μεγάλη πέτρα.

Όποιος περνούσε από εκεί σκόνταφτε πάνω της.

Άλλος θύμωνε, άλλος παραπονιόταν κι άλλος γύριζε πίσω.

Ένας ηλικιωμένος όμως, κάθε φορά που συναντούσε την πέτρα, στεκόταν για λίγο και την κοιτούσε.

Μια μέρα κάποιος τον ρώτησε:

«Γιατί δεν την απομακρύνεις;»

Εκείνος χαμογέλασε.

«Ίσως», είπε, «δεν βρέθηκε εδώ για να με σταματήσει. Ίσως πρέπει να μάθω πώς να την περάσω.»

Και πράγματι, με τον καιρό, η πέτρα έγινε για εκείνον ένα σκαλοπάτι.

Πάνω της πάτησε για να φτάσει στο χαμηλό κλαδί ενός δέντρου, να κόψει έναν καρπό, να ξεκουραστεί, να κοιτάξει πιο μακριά.

Η πέτρα δεν είχε αλλάξει.

Είχε αλλάξει ο τρόπος που την έβλεπε.

Κάπως έτσι είναι και μερικά δύσκολα πράγματα στη ζωή μας.

Δεν μπορούμε πάντα να τα απομακρύνουμε.

Μπορούμε όμως να ζητήσουμε από τον Θεό να μας δείξει τι μπορεί να γεννηθεί μέσα από αυτά.

Μια δυσκολία μπορεί να γίνει υπομονή.

Μια καθυστέρηση μπορεί να γίνει εμπιστοσύνη.

Μια πληγή μπορεί να γίνει βαθύτερη κατανόηση για τον πόνο κάποιου άλλου.

Μην απελπίζεσαι λοιπόν μπροστά στην πέτρα του δρόμου σου.

Ίσως ο Θεός δεν σου ζητά ακόμη να την μετακινήσεις.

Ίσως σου μαθαίνει πώς να πατήσεις πάνω της και να συνεχίσεις.

Λογοτεχνικό περιβόλι!