«Και θα αντλήσετε νερό με ευφροσύνη από τις πηγές της σωτηρίας.»
Ησαΐας 12:3
ΜΙΚΡΗ ΣΚΕΨΗ
Υπάρχουν πηγάδια που δεν έχουν στερέψει· απλώς έχουν φραχτεί.
Ο Ισαάκ γνώρισε αυτή την πραγματικότητα. Τα πηγάδια που έδιναν νερό στη ζωή του είχαν γεμίσει με χώμα και πέτρες. Το νερό όμως ήταν ακόμη εκεί, βαθιά μέσα στη γη. Χρειαζόταν μόνο να απομακρυνθεί αυτό που εμπόδιζε τη ροή του.
Κάπως έτσι μπορεί να γίνει και με την καρδιά μας.
Ο Θεός έχει βάλει μέσα μας μια πηγή ζωής, χαράς και ελπίδας. Κι όμως, με τον καιρό μπορεί να τη σκεπάσουν πέτρες: μια πληγή που δεν θεραπεύτηκε, μια απογοήτευση που κρατήσαμε, μια ενοχή που δεν αφήσαμε, μια πίκρα που έγινε συνήθεια, ένας φόβος που μεγάλωσε ή η αμφιβολία πως δεν είμαστε αρκετοί.
Και τότε αναρωτιόμαστε:
«Πού χάθηκε η χαρά μου;»
Ίσως η χαρά να μην χάθηκε.
Ίσως απλώς χρειάζεται να απομακρυνθεί κάτι που της κλείνει τον δρόμο.
Μερικές φορές το πιο πνευματικό πράγμα που μπορούμε να κάνουμε είναι να αφήσουμε κάτω μια πέτρα που κουβαλάμε για πολύ καιρό.
Να συγχωρήσουμε.
Να ζητήσουμε συγχώρεση.
Να αφήσουμε πίσω μια παλιά πληγή.
Να σταματήσουμε να τιμωρούμε τον εαυτό μας για ένα λάθος που ο Θεός μάς έχει ήδη καλέσει να αφήσουμε.
Κάτω από όλα αυτά, η πηγή είναι ακόμη εκεί.
Η χάρη του Θεού δεν στέρεψε. Η σωτηρία Του δεν στέρεψε. Η ελπίδα Του για σένα δεν στέρεψε.
Ξεβούλωσε την πηγή και άφησε ξανά το ζωντανό νερό να κυλήσει.
ΠΩΣ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΩ ΠΡΑΞΗ ΣΗΜΕΡΑ
Ρώτησε τον εαυτό σου ήσυχα: «Ποια πέτρα κρατώ ακόμη μέσα μου;»
Διάλεξε σήμερα μία — μια πίκρα, μια ενοχή, έναν φόβο ή μια παλιά πληγή — και φέρ' την στον Θεό. Πες Του: «Δεν θέλω να την κουβαλώ άλλο. Σε εμπιστεύομαι και την αφήνω στα χέρια Σου.»
Και ύστερα κάνε κάτι μικρό που σου θυμίζει τη χαρά της ζωής: έναν περίπατο, ένα χαμόγελο, μια πράξη αγάπης, μια ευχαριστία.
0 Σχόλια