Υπάρχει μια κατάσταση πιο σιωπηλή από την αμφιβολία και πιο ύπουλη από την απογοήτευση: η χλιαρότητα της καρδιάς. Είναι εκείνη η στιγμή που εξακολουθούμε να μιλάμε για τον Θεό, αλλά ξεχνάμε να Του μιλήσουμε. Που διαβάζουμε τον Λόγο Του, αλλά δεν αφήνουμε πια τα λόγια Του να αγγίξουν τις αποφάσεις μας. Που γνωρίζουμε τι είναι σωστό, αλλά αναβάλλουμε ξανά και ξανά να το εφαρμόσουμε. Δεν έχουμε απαραίτητα απομακρυνθεί φανερά από την πίστη· απλώς έχουμε πάψει να της δίνουμε την πρώτη θέση.
Η χλιαρότητα δεν έρχεται πάντα με μια μεγάλη απόφαση να απομακρυνθούμε από τον Θεό. Συχνά έρχεται αθόρυβα, μέσα από μικρές παραχωρήσεις, αμέλειες και αναβολές. Λίγο λιγότερη προσευχή, λιγότερη αγάπη για τον συνάνθρωπο, λιγότερη ευαισθησία απέναντι στο καλό και στο κακό. Η καρδιά συνηθίζει όσα κάποτε την συγκινούσαν και ο άνθρωπος κινδυνεύει να διατηρεί το σχήμα της πίστης, χωρίς να καλλιεργεί πια τη ζωντανή σχέση με Εκείνον που αποτελεί την πηγή της.
Γι’ αυτό τα λόγια του Κυρίου στην εκκλησία της Λαοδίκειας είναι τόσο δυνατά:
📖 «Ξέρω τα έργα σου, ότι ούτε ψυχρός είσαι ούτε ζεστός· είθε να ήσουν ψυχρός ή ζεστός.»
— Αποκάλυψη 3:15
Ο Χριστός δεν μιλά επειδή δεν γνωρίζει την αδυναμία μας. Μιλά επειδή γνωρίζει την καρδιά μας βαθύτερα απ’ όσο τη γνωρίζουμε εμείς οι ίδιοι. Βλέπει πότε η πίστη μας έχει γίνει συνήθεια, πότε η αγάπη μας έχει χάσει τη θερμότητά της και πότε συνεχίζουμε εξωτερικά, ενώ μέσα μας έχουμε αρχίσει να κοιμόμαστε πνευματικά. Τα λόγια Του είναι μια σοβαρή προειδοποίηση, αλλά και μια πρόσκληση να ξυπνήσουμε προτού η αδιαφορία ριζώσει βαθύτερα.
Ο Θεός δεν ζητά από εμάς μια πίστη που απλώς φαίνεται· επιθυμεί μια καρδιά που ανταποκρίνεται στην αγάπη Του.
Δεν αρκεί να γνωρίζουμε τα λόγια της Γραφής, αν δεν επιτρέπουμε να αλλάζουν τον τρόπο που αγαπάμε, συγχωρούμε, μιλάμε και στεκόμαστε απέναντι στους ανθρώπους. Δεν αρκεί να θυμόμαστε τον Θεό στις δύσκολες ώρες, αν Τον αφήνουμε έξω από τις καθημερινές μας επιλογές. Η ζωντανή πίστη δεν είναι τελειότητα ούτε απουσία αδυναμιών.
Είναι η επιθυμία να επιστρέφουμε στον Κύριο, να διορθωνόμαστε και να Του παραδίδουμε ξανά την καρδιά μας.
Κι αν αναγνωρίζεις μέσα σου κάποια χλιαρότητα, μην κρυφτείς από τον Θεό με ντροπή. Πλησίασέ Τον με ειλικρίνεια. Πες Του πως η προσευχή σου έγινε μηχανική, πως η αγάπη σου κουράστηκε ή πως οι έγνοιες της ζωής σκέπασαν τη φλόγα που κάποτε έκαιγε μέσα σου. Δεν χρειάζεται να προσποιηθείς πως είσαι πιο δυνατός πνευματικά απ’ όσο αισθάνεσαι. Το πρώτο βήμα προς την ανανέωση είναι να παραδεχτείς την αλήθεια της καρδιάς σου και να ζητήσεις τη βοήθειά Του.
Ξεκίνα ξανά από τα απλά: μια προσευχή με αληθινά λόγια, λίγα λεπτά με τον Λόγο του Θεού, μια πράξη αγάπης που δεν περιμένει ανταπόδοση, μια συγγνώμη που καθυστέρησες να ζητήσεις, μια συνήθεια που χρειάζεται να αλλάξεις. Μη θεωρείς μικρά αυτά τα βήματα. Η φωτιά δεν αναζωπυρώνεται πάντοτε με μια μεγάλη φλόγα· μερικές φορές αρχίζει από μια μικρή σπίθα που προστατεύεται από τον άνεμο.
Κράτησέ το στην καρδιά σου: Μην αφήσεις την πίστη σου να γίνει μόνο μια ανάμνηση από τις ημέρες που η καρδιά σου έκαιγε για τον Θεό. Μην αρκεστείς σε μια εξωτερική ευσέβεια, όταν μέσα σου διψάς για μια αληθινή σχέση μαζί Του. Ο Κύριος δεν σε καλεί να προσποιηθείς πως είσαι ζεστός· σε καλεί να Του ανοίξεις την καρδιά σου, ακόμη κι αν σήμερα βρίσκεις μέσα της μόνο λίγη στάχτη. Εκεί όπου υπάρχει ειλικρινής μετάνοια και επιθυμία επιστροφής, μπορεί να αρχίσει μια νέα πορεία.
0 Σχόλια