Υπάρχουν στιγμές που ένα λάθος του άλλου αρκεί για να σχηματίσουμε μια ολόκληρη γνώμη γι’ αυτόν. Βλέπουμε μια συμπεριφορά, ακούμε μια κουβέντα, παρατηρούμε μια αδυναμία και, πριν ακόμη γνωρίσουμε όσα κρύβονται πίσω από αυτήν, γινόμαστε αυστηροί κριτές. Ξεχνάμε πως κάθε άνθρωπος κουβαλά μια ιστορία που δεν γνωρίζουμε ολόκληρη, πληγές που δεν φαίνονται και αγώνες που ίσως δεν θα μάθουμε ποτέ.
Η κατάκριση συχνά αρχίζει με τη σκέψη πως εμείς γνωρίζουμε καλύτερα, πως εμείς δεν θα κάναμε ποτέ το ίδιο, πως το λάθος του άλλου είναι μεγαλύτερο από τα δικά μας. Κι έτσι, χωρίς να το καταλάβουμε, υψώνουμε τον εαυτό μας πάνω από εκείνον που κρίνουμε. Μα πόσο εύκολα ξεχνάμε τις δικές μας αδυναμίες! Πόσες φορές ζητήσαμε κατανόηση για ένα δικό μας λάθος, ενώ αρνηθήκαμε να προσφέρουμε την ίδια επιείκεια σε κάποιον άλλον;
📖 «Αλλά κι εσύ, άνθρωπέ μου, που κατακρίνεις αυτή τη διαγωγή, δεν είσαι λιγότερο ένοχος. Γιατί, κρίνοντας τον άλλο, καταδικάζεις τον ίδιο τον εαυτό σου, αφού κι εσύ ο κριτής κάνεις τα ίδια.»
— Προς Ρωμαίους 2:1
Ο λόγος αυτός δεν μας καλεί να κλείνουμε τα μάτια μπροστά στο κακό ούτε να θεωρούμε σωστές όλες τις συμπεριφορές. Μας καλεί, όμως, να προσέχουμε με ποια καρδιά στεκόμαστε απέναντι στα λάθη των άλλων. Άλλο είναι να αναγνωρίζω μια λανθασμένη πράξη και να προσπαθώ με αγάπη να βοηθήσω, κι άλλο να καταδικάζω έναν άνθρωπο, να τον μειώνω και να θεωρώ τον εαυτό μου ανώτερο από εκείνον. Η αλήθεια μπορεί να ειπωθεί χωρίς περιφρόνηση· η διόρθωση μπορεί να γίνει χωρίς ταπείνωση του άλλου.
Πριν μιλήσουμε, λοιπόν, ας σταθούμε για λίγο μπροστά στον Θεό. Ας αναρωτηθούμε: «Αν κάποιος γνώριζε όλες τις δικές μου αδυναμίες, θα ήθελα να με αντιμετωπίσει με σκληρότητα ή με κατανόηση; Αν ο Θεός μου έδειχνε μόνο δικαιοσύνη χωρίς έλεος, πού θα έβρισκα καταφύγιο;» Δεν είμαστε αλάνθαστοι άνθρωποι που καλούνται να καταδικάζουν τους ατελείς. Είμαστε άνθρωποι που έχουμε ανάγκη από συγχώρηση και γι’ αυτό μπορούμε να μάθουμε να προσφέρουμε συγχώρηση.
Ίσως, μάλιστα, πίσω από την κατάκριση να κρύβεται κάτι που χρειάζεται να εξετάσουμε μέσα μας: ζήλια, θυμός, απογοήτευση, υπερηφάνεια ή μια παλιά πληγή. Όταν αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε τι μας κινεί, μπορούμε να σταματήσουμε πριν η σκέψη γίνει σκληρός λόγος και ο λόγος γίνει πληγή στην καρδιά κάποιου άλλου. Δεν χρειάζεται να έχουμε πάντα την τελευταία λέξη. Μερικές φορές, η μεγαλύτερη νίκη είναι να σωπάσουμε με αγάπη, να προσευχηθούμε και να αφήσουμε στον Θεό τον ρόλο του τελικού Κριτή.
0 Σχόλια