Επιμελείται και γράφει η Ρένα Τζωράκη©
Στα πιο σκοτεινά μονοπάτια της φύσης, εκεί που το φως του ήλιου δεν φτάνει ποτέ —από τα βαθύτερα ρήγματα των ωκεανών μέχρι τις σκιερές γωνιές ενός νυχτερινού δάσους— η ζωή δεν υποτάσσεται στο σκότος. Αντίθετα, απαντά με ένα από τα πιο εντυπωσιακά θαύματα της Κτίσης: παράγει το δικό της φως.
Το φαινόμενο αυτό, γνωστό ως βιοφωταύγεια, είναι η ικανότητα των ζωντανών οργανισμών να γεννούν και να εκπέμπουν φωτεινές ανταύγειες μέσα από τις μυστικές χημικές διεργασίες του ίδιου τους του σώματος.
Είτε πρόκειται για τις πυγολαμπίδες που χορεύουν αθόρυβα τις ζεστές καλοκαιρινές νύχτες, είτε για το μικροσκοπικό πλαγκτόν που κάνει τα κύματα της θάλασσας να λάμπουν σαν ζωντανοί αστερισμοί, αυτό το εσωτερικό φως φέρει έναν βαθύ σκοπό. Γίνεται η γλώσσα με την οποία τα πλάσματα επικοινωνούν στο απόλυτο σκοτάδι για να βρουν το ταίρι τους, μετατρέπεται σε μέσο άμυνας για να τρομάξουν τους θηρευτές τους, αλλά και σε έναν αόρατο φάρο προσανατολισμού. Στον αβυσσαλέο βυθό, όπου βασιλεύει η παγωμένη σιωπή, η βιοφωταύγεια μεταμορφώνεται στον μοναδικό οδηγό και την πιο έμπρακτη υπόσχεση ελπίδας.
Όπως τα πλάσματα του βυθού φέρουν μέσα τους μια θεία σπίθα που νικά το φυσικό σκότος, έτσι και η ανθρώπινη ψυχή, όταν παραμένει συνδεδεμένη με την πηγή της Ζωής, διατηρεί τη δύναμη να φέγγει ακόμα και στις πιο σκοτεινές περιόδους του κόσμου.
0 Σχόλια