Υπάρχουν στιγμές στη ζωή που κοιτάζεις μπροστά σου και όλα μοιάζουν μεγαλύτερα από τις δυνάμεις σου. Τα εμπόδια υψώνονται σαν βουνά, οι δυσκολίες μοιάζουν ανυπέρβλητες και η καρδιά σου ψιθυρίζει: «Πώς θα τα καταφέρω;» Κάπως έτσι θα μπορούσε να αισθάνεται ένας άνθρωπος που αντικρίζει έναν εχθρό πολύ ισχυρότερο από τον ίδιο. Κι όμως, μέσα στις σελίδες της Βίβλου συναντάμε έναν άνθρωπο που μας θυμίζει πως η πίστη δεν μετρά τα πάντα με ανθρώπινα μέτρα. Το όνομά του ήταν Ιωνάθαν, γιος του βασιλιά Σαούλ.
Ο Ιωνάθαν δεν ήταν ένας άνθρωπος που δεν γνώριζε τον κίνδυνο. Ήταν πολεμιστής και ήξερε καλά τι σήμαινε να βρίσκεται κανείς απέναντι σε έναν ισχυρό αντίπαλο. Την εποχή εκείνη, οι Φιλισταίοι είχαν μεγάλη στρατιωτική δύναμη και ο λαός Ισραήλ βρισκόταν σε δύσκολη θέση. Μπροστά τους υπήρχαν στρατεύματα, όπλα και εμπόδια που θα μπορούσαν εύκολα να γεννήσουν φόβο.
Αλλά ο Ιωνάθαν δεν άφησε όσα έβλεπαν τα μάτια του να καθορίσουν όσα θα πίστευε η καρδιά του.
Μια ημέρα πήρε μια τολμηρή απόφαση. Μαζί με τον νεαρό που μετέφερε τα όπλα του, ξεκίνησε προς το φυλάκιο των Φιλισταίων. Δεν είχε μαζί του έναν μεγάλο στρατό. Δεν είχε εκατοντάδες άνδρες να τον ακολουθούν. Είχε δίπλα του έναν μόνο σύντροφο και μέσα του μια βαθιά πεποίθηση πως ο Θεός δεν περιορίζεται από τον αριθμό των ανθρώπων ούτε από τις ανθρώπινες πιθανότητες.
Και τότε είπε λόγια που ακόμη και σήμερα μπορούν να δώσουν θάρρος σε μια φοβισμένη καρδιά:
«Διότι δεν είναι εις τον Κύριον κώλυμα να σώση διά πολλών ή διά ολίγων.»
— Α΄ Σαμουήλ 14:6
Στάσου για λίγο σε αυτά τα λόγια.
Ο Ιωνάθαν δεν είπε πως ήταν δυνατός από μόνος του. Δεν ισχυρίστηκε πως ο κίνδυνος δεν υπήρχε.
Δεν προσποιήθηκε πως ο αντίπαλος ήταν αδύναμος.
Αναγνώριζε τη δυσκολία, αλλά ήξερε πως η δύναμη του Θεού δεν μετριέται με τα ανθρώπινα δεδομένα.
Και προχώρησε.
Ο δρόμος του δεν ήταν εύκολος. Χρειάστηκε να ανέβει ανάμεσα σε απόκρημνους βράχους, να αντιμετωπίσει τον κίνδυνο και να κινηθεί με θάρρος εκεί όπου άλλοι ίσως δίσταζαν ακόμη και να πλησιάσουν.
Η αφήγηση της Α΄ Σαμουήλ μάς λέει πως ο Θεός έφερε αναστάτωση στο στρατόπεδο των Φιλισταίων και πως η κατάσταση άλλαξε απροσδόκητα.
Δεν ήταν η ανθρώπινη υπεροχή που έδωσε τη νίκη. Ήταν ο Θεός που ενήργησε με τρόπο που ξεπερνούσε τις ανθρώπινες δυνατότητες.
Ο Ιωνάθαν μάς αφήνει έτσι μια σπουδαία αλήθεια: το θάρρος δεν είναι να πιστεύεις πως δεν υπάρχουν δυσκολίες· είναι να μην ξεχνάς τον Θεό όταν οι δυσκολίες βρίσκονται μπροστά σου.
Και πόσο συχνά χρειαζόμαστε αυτή την αλήθεια κι εμείς!
Μπορεί να μην έχουμε απέναντί μας έναν στρατό, αλλά έχουμε τις δικές μας μάχες. Ένα πρόβλημα που δεν βρίσκει λύση. Μια πόρτα που παραμένει κλειστή. Μια δύσκολη απόφαση. Μια περίοδο αναμονής που έχει κουράσει την ψυχή μας. Μια κατάσταση που μας κάνει να αισθανόμαστε μικροί και αδύναμοι.
Κοιτάζουμε όσα δεν μπορούμε να αλλάξουμε και ξεχνάμε Εκείνον στον οποίο μπορούμε να εμπιστευτούμε την καρδιά μας.
Ο Ιωνάθαν δεν μας καλεί να ενεργούμε απερίσκεπτα ούτε να πιστεύουμε πως κάθε επιθυμία μας θα πραγματοποιηθεί όπως τη φανταζόμαστε. Μας θυμίζει κάτι βαθύτερο: να μην αποφασίζουμε πως όλα χάθηκαν μόνο και μόνο επειδή εμείς δεν βλέπουμε ακόμη τη λύση.
Γιατί η δική μας περιορισμένη ματιά δεν μπορεί να γνωρίζει όλες τις δυνατότητες που υπάρχουν μπροστά μας. Μπορεί σήμερα να βλέπεις μόνο τον βράχο που πρέπει να ανέβεις. Μπορεί να μη διακρίνεις ακόμη το μονοπάτι. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως πρέπει να παραδώσεις την καρδιά σου στην απελπισία.
Μερικές φορές το πρώτο βήμα δεν είναι να αλλάξουν όλα γύρω σου. Είναι να αλλάξει εκείνο που λες μέσα σου.
Από το «Δεν μπορώ» να περάσεις στο «Θεέ μου, βοήθησέ με να κάνω το επόμενο βήμα».
Από το «Όλα τελείωσαν» στο «Δεν γνωρίζω ακόμη πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα, αλλά δεν θα αφήσω τον φόβο να μου κλέψει την ελπίδα».
Και από το «Είμαι μόνος» στο «Μπορώ να φέρω αυτή τη δυσκολία μπροστά στον Θεό και να ζητήσω τη δύναμή Του».
Δεν χρειάζεται να γίνεις ήρωας μέσα σε μία ημέρα. Δεν χρειάζεται να έχεις πάντοτε ατρόμητη καρδιά. Χρειάζεται να θυμάσαι πως η αδυναμία σου δεν είναι λόγος να εγκαταλείψεις την πίστη σου.
🌿 Αν ο Ιωνάθαν μπορούσε να σου μιλήσει σήμερα...
«Μην κοιτάζεις μόνο πόσο μεγάλος είναι ο αντίπαλος που στέκεται μπροστά σου. Μην αφήνεις τα εμπόδια να σου κλέβουν κάθε θάρρος πριν ακόμη κάνεις το πρώτο βήμα.
Ξέρω πως υπάρχουν στιγμές που αισθάνεσαι μικρός μπροστά σε όσα πρέπει να αντιμετωπίσεις. Υπάρχουν ημέρες που οι δυνάμεις σου λιγοστεύουν και οι απαντήσεις δεν έρχονται όσο γρήγορα θα ήθελες.
Μα θέλω να θυμάσαι κάτι: ο Θεός δεν περιορίζεται από όσα περιορίζουν εσένα.
Μην απαιτείς από τον εαυτό σου να γνωρίζει ολόκληρη τη διαδρομή. Ζήτησε από τον Θεό σοφία για το επόμενο βήμα και θάρρος για να το κάνεις.
Μη συγκρίνεις τις δυνάμεις σου με το μέγεθος κάθε δυσκολίας. Μη θεωρείς πως η σημερινή σου αδυναμία είναι η τελική απάντηση για το αύριό σου.
🌸 Στο ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΠΕΡΙΒΟΛΙ, οι μορφές της Βίβλου δεν μένουν στις σελίδες της Ιστορίας· ανθίζουν ξανά μέσα στις καρδιές μας.
0 Σχόλια